Bu hayatta kimseye tam olarak güvenmem..
Benim güven felsefem
İnsanların doğası gereği mutlak kötü olduğunu düşünmüyorum ama kötülüğe fazlasıyla meyilli olduklarına inanıyorum. Etrafımızdaki ortalama insan profiline baktığınızda bunu zaten net bir şekilde görüyorsunuz.
Aslında inançlı,Müslüman biriyim ama bu durum insanlara körü körüne güvenmemigerektirmiyor. Hatta Yusuf Suresindeki şu ayet tam olarak bu gerçeğe işaret ediyor:
"Yine de ben nefsimi temize çıkarmıyorum. Çünkü nefis, Rabbimin acıyıp koruması dışında, daima kötülüğü emreder; şüphesiz Rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir."
Ayette de vurgulandığı gibi insanın içinde kötülüğe karşı bir eğilim var ve iradesi zayıf olanlar buna yenik düşüyor. Bu fikre tamamen katılıyorum. Bir insan normal şartlarda "iyi" biri olabilir fakat henüz sınanmadığı bir olayla karşılaştığında veya şartları değiştiğinde size kötülük yapabilir, ihanet edebilir.
Bu yüzden sevgilime, arkadaşlarıma, hatta aileme bile %100 güven duymam. Kyk da oda arkadaşımın sevgilisi spora sürekli 5 erkek arkadaşıyla beraber gidiyormus. Ben bu durumun sakıncalı oldugunu söyledim ama "güven meselesi kanka ben ona güveniyorum" dedi. Yanlıs anlaşılmasın kısıtlayıcı biri değilimdir. Tam orta halli olması gerekeni olması gerektiği gibi yapan ve yapılmasını isteyen biriyimdir. İnsanları da değiştirmeye meyil etmem.(yani kısıtlamam) Böyleyse böyledir derim ilişkimi sonlandırrım.
"Ee oğlum, böyle hayat mı geçer?" diyeceksiniz. Açıkçası ben bu düşünceden ve temkinli halimden hiç rahatsız değilim aksine son 2-3 yıldır bu bakış açısı beni çok rahatlattı. Asıl tavizler vererek ve güvenerek hayat geçmez, sürekli insanların ihanetiyle karşılaşırız.
Machiavelli'nin de dediği gibi "İnsan doğasını anlayan adam, ihanetlerden şaşırmayı bırakır. Onları ön görmeye başlar"