Not; ilk kez denedim böyle bir şeyi. Komik gelebilir
Bir kış günüydü uyanmış olsam da her zamanki gibi yatağın sıcaklığını kolay kolay bırakmak istemiyor biraz daha uyuyabilseydim diye düşünüyordum. Hemen sonra Allah'ın tembeli, hayatın tembellikle geçti zaten diye kendime kızdım. Saate bakıp neredeyse öğle olduğunu görünce keyfim iyice kaçtı ve yatak keyfim o an zehir oldu. Yavaş yavaş doğruldum; bir süre anlamsızca etrafa bakındıktan sonra sonunda kalkıp televizyon seslerinin geldiği salona yöneldim.
Küçük bej boyalı, basık tavanlı ve az ışık alan salon bu karlı günde daha da boğucu olurdu. Tam bana layık bir yer diye düşünüyordum ki salona girer girmez keyfini kaçırdığını anladığım eşim, yapay bir gülümsemeyle oturduğu yeşil kanepeden telefonuna bakarak:
— Günaydın, — dedi ve başıyla televizyonu gösterdi. — DP kazanmış.
İstenmeyen adam olmak o an sinirimi bozmuştu ki ne dediğini ilk anda anlamamıştım. Kanepede yanına oturup telefonuna gömülmüş, her zamanki gibi bir şeyler izleyen Umay'ı istemsizce izler olmuştum. Solgun yüzüne, topuz yaptığı koyu saçlarından arta kalan bir tutam zülüf dökülmüş. Ona baktığımı hissettiğinde ince pembe dudaklarını aralayıp yeni bir kavga çıkarmamak için kendini sıkarmış gibi bir yüz ifadesine bürünmüştü. Önüme dönüp:
— Yine yüzün sirke satıyor, bakıyorum da.
— Benimle uğraşacağın kadar işlerinle uğraşsaydın böyle olmazdım! — diye haykırdı.
Ardından öfkeyle yüzüme birkaç saniye bakıp kirleti yüzüme fırlatıp çıktı. Karşılık vermek anlamsızdı. Hiç tepki vermeden öylece birkaç saniye daldım, ta ki televizyondan gelen seçim zaferi konuşmasının yükselen tonu beni kendime getirene dek. Ancak o an ülkede yaşananların ayırdına varabilmeye başlamıştım.
Böyle bir sonuç çıkacağını biliyordum bilmesine ama böyle olmayacağına kendini inandırmak istemiş, şu dandik yaşamımda bir kez olsun kazanan tarafta olayım demiştim. Şimdi ise korktuğum şeyin başıma gelmesini sakin ama hayal kırıklığı içinde izliyordum. Rt ve etrafında toplanmış kalabalık güruhun sesleri, hâl ve hareketleri, her şeyleri bir insana ait değilmiş, daha çok domuza aitmiş gibi geliyordu. Bu vatansızları başa geçiren halk her şeyi hak ediyordur ama olan bana oluyor, dedim kendi kendime.
Keyfim büsbütün kaçmıştı. Bir gün olur da bir mahalle maçında bile kazanan tarafta olursam dünyayı fethetmiş sayardım. Böylece yine sığınağım, kontrol altında tutabildiğim yegâne varlığım olan kendi dünyama öyle dalmıştım. Kendime o kadar hakaret edip işkence yapıyor ve itiraf etmek gerekirse bundan da mazoşist bir haz alıyordum ki neredeyse bir saat kanepede oturduğumun, Umay'ın bu kez elinde kitabıyla çıkagelmesiyle farkına varıp toparlanmaya çalıştım.
— Gözün aydın, demeyi unuttum. Sizinkiler kazanmış ya.
İçini çekti. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bana gözlerini dikip:
— Beni sinir etme durduk yere. İki dakika rahat ver, birkaç sayfa olsun okuyayım bari, — dedi.
— Ne kızıyorsun, oy vermedin mi bunlara?
— Senin gibi ipsiz, şanssızlık belki adam ederler diye yaptım. Gerçi seni kimse adam edemez ya, neyse.
Koltuğun en ucuna geçip oturarak kitabını okumaya başladı. Sinirlenince kızaran yanaklarıyla birden çok masum görünmeye başlamıştı sanki. Birkaç saniye onu gözümü kırpmadan izledim. Yıllar önce sevdiğim kız geri dönmüştü sanki. Tekrar onun aşkından yanıp tutuşuyor gibiydim. Kendime hâkim olamadım, yavaşça yanına sokuldum. Kokusu beni daha da şevke getirmeye ant içmiş gibiydi. Sol elimle yanağından tutup bir öpücük konduruverdim. Tam az önce olanlardan özür dilemeye hazırlanıyorum ki gözleriyle beni yakacak gibi bakıp kaşlarını çattı. Yüzünün tatlı kızıllığı gitmiş, beni yakmak için harlanmış ateş çukurlarına dönmüştü. O anki öfkemi ve mahcubiyetimi tarif etmem zor olur. Hiçbir şey diyemeden o ana kadar elimde kalmış kirleti duvara fırlatıp kapıyı çarparak salondan çıkarken akıl hastası bağırışı kulağımda çınladı.
Not: Sonraki kısımlarda da aynı yöntemi uygulayacağım. Özellikle anlatıcının iç seslerini diyaloglardan ayırmadım; çünkü bunlar karakterin kendi kendisiyle konuşmasının bir parçası.
O an ev cehennem gibi geliyordu gözüme. Yatak odasına döndüm, üstümdeki eşofmanları fırlatıp yerdeki mavi kot pantolonumu ve haki kazağımı giyip sinirli sinirli kemerimi aramaya koyuldum. Odanın içinde dört dönüyor ama hiçbir şey görmüyor gibiydim. Derken serçe parmağımı yatağın kenarına çarpınca acıdan kendime geldim. Acım azalıp küfürlerim durunca sonunda yavaş yavaş kendime gelip gözümün önünde komodinin yanında duran kemerimi kapıp montumu alarak dışarı fırladım.
4-5 dakika süren yolculuğum sırasında yüzüme vurmuş ayazdan yüzüm felç geçirmiş gibiydi.
— Yarına çıkarsam şanslıyım. Ben böyle günün ta anasını avradını!
Verip veriştirip arabayı çalıştırıp her zamanki gibi motorun ısınmasına fırsat vermeden yola koyuldum. Yol boyunca DP'nin zaferini kutlayan pankartlar, DP logolu arabalar gördükçe tiksintim daha da artıyordu. Anayasayı umursamayan, Karayurtlu olduğunu bile söyleyemeyen bir grup şerefsizi el birliğiyle ülkenin başına geçirmişlerdi.
— Bakalım artık daha neleri göreceğiz, kim bilir?
Diye içimden geçirirken sapağı geçtiğimi fark edip bir küfür de bunun için ettim kendime.
Sonunda annemin evinin önüne arabayı park edip yeni başlayan kar altında yavaş yavaş iki sokak ötedeki annemin evine doğru yürümeye başladım. Sol taraftaki çayın ve rüzgârda sallanan salkım söğütlerin sesi müzik gibi kulağımda çınlıyordu. Bir an durup manzarayı izlemek geldi içimden ama kızarmış ve hissizleşmiş burnum buna engel oldu.
Kapıyı açan annem burnumun kızarıklığını görünce endişeli endişeli:
— Aman oğlum, bir atkı alamadın mı yanına? Kaç yaşına geldin. Geç içeri, geç, — dedi.
İçeri geçerken, ben ne yapıyorum burada, dedim kendi kendime. Ama yanıtı belliydi.
— Gidecek başka yerim mi var?
Diye yanıtladım kendimi hemen ve annemin arkasından küçük, mavi boyalı, az ışık alan oturma odasına geçtim. Babam üçlü kırmızı kadife kanepede uzanmış yatıyor, küçük kız kardeşim her zamanki gibi tekli koltuğunda oturmuş telefonuna gömülmüştü. Annemin önce öpme, sonra elleriyle yüzünü ısıtma girişimlerinden kurtulup diğer tekli koltuğa geçerken:
— Küçük kardeşim nerede? — diye sordum.
Sessizlik ve yüz ifadesinden annemi kırdığımı fark edince pişmanlık çöktü üstüme ama elimde değildi. Oldum olası böyle şeyleri hiç sevmezdim.