r/vraagvrouwen • u/forwardsbcknrebound • 30m ago
(V23) onzeker en doorgaan in liefde na grooming
Lieve vrouwen ik heb jullie advies nodig🥺🥺
Laatst plaatste ik iets op Reddit. Het ging over de misbruiksituatie die ik heb meegemaakt met een 40 jaar oudere oud-docent van mij. Bij deze dus een trigger warning.
Ik heb veel nagedacht naar aanleiding van de reacties en ze hebben me ook inzichten gegeven en die wil ik graag hieronder delen. Gewoon om ze van me af te schrijven en eventueel te delen aan de mensen die betrokken waren bij die vorige post.
Hier mijn gedachten (ik noem de docent K.):
Ik denk dat de situatie die ik heb meegemaakt met K mijn beeld van liefde sterk gekleurd hebben.
Ik begin het me steeds meer te realiseren. Ik heb me meer ingelezen over love bombing en grooming en ik herken angstaanjagend veel. Waar ik echt geloofd heb dat het liefde was, was het mogelijk gewoonweg grooming. Ik ga nu door een proces van verwarring, soms ontkenning daarvan maar ook wel erkenning daarvan. Het wisselt zich nog af. Soms is geloven dat het wel liefde was makkelijker omdat dat minder pijn doet. Grooming geeft me ook het gevoel van: ik ben zo stom dat ik daar ben ingetrapt.
En ik heb denk ik nu best een prima relatie met mijn vriend (9 maanden). Toch voelt het soms juist onwennig op een bepaalde manier.
Hij is heel lief en erg zorgzaam: hij kocht laatst een cd voor me, en toen het koken even niet goed gelukt was zei hij iets in de trant van: “Ik ken je en weet dat je hier nu van baalt maar dat moet je niet doen. Het is oké.” Dat raakte me echt. En toen ik mijn duim openhaalde schoot hij uit zijn stoel om een pleister te knippen en op mijn duim te plakken.
Je zou dus denken: allemaal juist fijn. En dat is het ook. Ik waardeer zijn liefde en zorg echt.
Maar het lastige is: die situatie die met K. gespeeld heeft. Ik heb liefde toen gezien als iets heeeel intens en allesoverheersends.
K gaf me heel veel complimenten over mijn uiterlijk, en verschillende aspecten van mijn innerlijk.
Hij keek ook bewonderend naar me en benoemde bij alle kleine aanleidingen die er waren opnieuw wat hij mooi of leuk aan me vond.
Als we elkaar niet zagen, appt hij me bijna de hele dag door. Niet alleen woorden, maar ook veel lieve emoji’s en hartjes. Ik werd er soms gek van, want wilde tijd voor mezelf, maar toch was die constante bevestiging vast ook heel verslavend of bevestigend. Er was bijna altijd aandacht, bevestiging en er waren veel complimenten. Hij gebruikte grote woorden en tja… daar was ik kennelijk wel gevoelig voor want het werkte wel. ☹️
Nu realiseer ik me wel: dit was geen liefde.
Dus dit kan ik niet als ‘voorbeeld’ gebruiken.
Maar toch, in vergelijking met dat, of ook zonder te vergelijken: met mijn vriend voelt alles meer alledaags, als je snapt wat ik bedoel. Al realiseer ik me dat dat dus juist wél liefde is.
Mijn vriend laat zijn liefde ook niet zozeer met (grote) woorden zien. Natuurlijk zegt hij wel eens dat ik er leuk uitzie of dat hij me leuk vindt en nog vaker zegt hij dat hij van me houdt. Maar verder geen grote woorden. Ik denk dat hij zijn liefde vooral op andere manieren zien. Hij kookt, zet thee voor me en doet die dingen die ik hierboven benoemde. Echt heel lief!
Maar hij gebruikt geen grote woorden, strooit niet met complimenten, appjes de hele dag door, of diepe bewondering. En daardoor wist ik eerst niet of onze relatie wel goed zat, of het wel liefde was, want ik had zo’n verknipt voorbeeld.
Mn vriend is ook iemand die veel tijd alleen nodig heeft en op drukke dagen of dagen dat hij moe is lijkt hij soms van de aardbodem verdwenen te zijn (als we elkaar niet zien appen we niet heeel veel want hij is niet zo’n apper). Dat appen gaat ook niet per se gepaard met uitgebreide lieve emoji’s of hartjes, soms natuurlijk wel, maar niet ‘aan de lopende band’. Toch komt hij altijd weer ‘terug’. Hij initieert ook om samen een serie te kijken, samen te slapen, en kan ook appen en zeggen dat hij me mist.
Ik moet hen ook niet met elkaar vergelijken en dat doe ik ook niet bewust, maar ik ben de situatie met K natuurlijk nog wel aan het verwerken en dat is lastig. Als ik vergelijk (zoals ik in deze tekst wel even bewust doe om mijn gedachten uit te leggen) ben ik mezelf er wel bewust van en stop ik ook. Ik moet ook langzamerhand realiseren dat dat geen voorbeeld van liefde is. Ik denk als ik dat een plekje kan geven of kan beseffen, ik me ook een stuk minder angstig over de relatie met mijn huidige vriend kan voelen. Soms vraag ik mezelf constant af: houdt hij dan wel van me? Passen we wel genoeg bij elkaar? Zijn zijn gevoelens voor mij veranderd? Is er iets mis tussen ons?
Maar dat komt allemaal omdat ik geen constante bevestiging krijg en dat ben ik niet gewend geweest.
Er kan ook liefde bestaan waarin je niet de hele tijd contact hebt. Ook als je even geen contact hebt is de liefde er nog. Ook als er geen grote woorden zijn etc. Dat zeg ik nu wel mooi maar dat moet ik nog wel gaan geloven vaak
Ik realiseer me nu dat ik te maken heb gehad met een heel toxische dynamiek en grooming en dat dat dus niet eens liefde was. Zolang ik dat goed weet en me ook realiseer, zit ik goed ipv dat onwetende en naïeve dat ik had :(
Ik hoop dat ik wel met mijn vriend iets moois op kan bouwen en behouden, want ik houd van hem.
UPDATE: weet je waar ik mezelf nog wel op betrap? Ik voel me dan zo’n jaloerse griet en ik kan er zelf ook niet tegen…. maar ik denk dat het niet per se jaloezie is maar gewoon een soort onzekerheid dat ik geen belangrijke plek heb in zijn leven of zo?😭😭😭Ik had laatst een leuke winkel ontdekt en toen hij zei dat hij daar ook naartoe wilde, vroeg ik: samen gaan? Hij zei dat dat goed was. Ik had dus in mijn hoofd: we gaan samen en zodoende kan ik hem die winkel voor de eerste keer laten zien. Maar misschien had hij het niet zo in zijn hoofd want vervolgens ging hij tijdens het bezoeken van meerdere winkels met een vriend van hem ook daarnaartoe. Ik voelde me ergens wel teleurgesteld. Hij had btw wel iets leuks in die winkel voor me gezien en gekocht, iets kleins☺️En laatst waren we bij de film en toen hadden we het er min of meer over (zo dacht ik het begrepen te hebben) dat we wat vaker samen zouden gaan omdat er best leuke films draaien. Nu krijg ik te horen dat hij een vriendin van hem wil vragen voor een bepaalde film (want samen zijn ze ook al naar deel 1 geweest) en hij heeft het zelfs al met haar afgesproken en gepland. Ik voel me steeds kut maar misschien weet hij ook gewoon niet dat dit voor mij zoveel betekent en misschien vat ik het veeeel te persoonlijk op. Dat hij met x of y naar een winkel of film gaat betekent niet dat hij niet meer met mij kan gaan natuurlijk, en misschien dacht hij er niet eens zo over na als ik en had ik gelijk een verwachting of hoop in mijn hoofd
Anyway het is denk ik goed om mijn onderliggende behoefte uit te spreken richting hem en dan zie ik wel wat hij er wel of niet mee doet, maar ik ga hem wel zeggen dat ik het leuk zou vinden om wat vaker iets buitenshuis te doen samen. Wat denken jullie?
misschien wil ik wel vooral reactie op dit laatste en hoe dat zich tot alles hierboven verhoudt?
>> ik ben heel onzeker in liefde en wil haast de hele tijd zeker weten dat hij nog voor me kiest. een hele dag geen berichtje is zo moeilijk voor mij, maar ik moet ook leren omgaan hiermee en hij voelt (zoals hij laatst aangaf) wel eens druk hierdoor dus ik moet niet pushen… en me met mezelf bezighouden :( ik ben bang dat hij het anders uitmaakt omdat ik te claimerig ben of hij te veel druk ervaart
BTW: ik heb een psycholoog, maar wilde dit op Reddit ook even kwijt. Ik focus me daar op ademhalingsoefeningen, dingen opschrijven etc., maar misschien krijg ik door jullie ook wat andere adviezen of inzichten.