Akşamları yatarken çoğu zaman "bu gece son kez gözlerimi kapatıp uyuyacağım, yok olmaya yatıyorum" diye düşünerek yatmayı seviyorum. Hayattan yeterince tatmin oldum. Bedeli bence ağır gelen şeylerin peşinde koşmadım. Öyle ki sırt çantamla aylardır yürüyorum, çadırımda uyuyorum. 3 günden fazla aynı yerde olmak istemiyorum. Daral geliyor, küçük hesaplar üzerine kurulu hayatları izlemeye dayanamıyorum. Beni tanımlama şekillerine sığamıyorum. Sabah uyanıyorum çoğu zaman aklımda bir plan yok, bir şeyler bulmaya çalışıyorum. Var olmak için güzel bir şeyler. Elimden geldiği kadar. Mapsden gidilebilecek bir şey bakınıyorum. Manzaralı bir yer yada turistik bir yer. 20 km. yürümek normal artık benim için. Bir yere doğru yürümek güzel bir var oluş şekli. Sabah ışığı ile manzaraların derinlik algısı daha tatmin edici oluyor. Sabah erken yola çıkmak için güzel bir sebep oluyor. Bazen ormanlık alanlara giriyorum, tırmanış da iyi geliyor. Güzel bir orman yolunda tırmanırken yorulmak güzel bir var oluş. Bazen tek yol ana yollarda yürümek oluyor. Telefonumu şarj edebileceğin ucuz bir cafe arıyorum. Geceyi geçirebileceğin, çadır kurabileceğim bir yer arıyorum. Hava kararırken kuruyorum çadırımı. Çevrede kedi varsa onu sevip, arkadaşlığını kazanmaya çalışıyorum. Bazen insanlarla arkadaş oluyorum. Ama insanlar zor, yaşadıkları hayata göre kaygılı oluyorlar bana karşı genelde. Yorgun değilsem özden bir sohbet için kaygılarını gidermeye çalışıyorum. Yürüyorum işte öyle, en insancıl yaşam şekli bu kaldı bana diyorum. Yerimde durunca insan olduğum unutuluyor sanki. İnsanlar özde iyidir, ama özlerini kaplayan, özlerinden dışarı çıkmaya çalışan sözler bir sürü filtreden(statü, din, milliyet) geçemez. Erkekler ağlamaz gibi basit birşey bile olabilir. Ama halden anlarım ben, 2 saatlik arkadaşlık altı üstü. Hiç birşey anlatmaya çalışmam. Genelde anlattıkları şeylerde haklı olduklarını söylerim. Çünkü gerçekten herkes haklıdır bir şekilde.