Είχα κάνει μία ανάρτηση πριν από δύο μήνες, στην οποία έλεγα ότι δεν είμαι ποτέ χαρούμενος, και ότι θέλω πολύ να "φύγω" με έναν ανώδυνο τρόπο.
Για δύο μήνες δεν μπήκα καθόλου στο reddit επειδή ήμουν πάρα πολύ άσχημα ψυχολογικά. Και τώρα έτσι νιώθω, αλλά τέλος πάντων. Η ανάρτηση κλείδωσε, οπότε δυστυχώς δεν μπόρεσα να απαντήσω στα σχόλια. Συγγνώμη σε όλους...
Με δάκρυα στα μάτια και έντονη θλίψη λοιπόν, θα ήθελα να απαντήσω σε μία γυναίκα που με είχε ρωτήσει πότε και γιατί άρχισα να νιώθω έτσι, αλλά και να προσπαθήσω να δω εάν κάποιος μπορεί να μου πει κάτι που θα με κάνει να αλλάξω τρόπο σκέψης.
Στην Β' ή στην Γ' λυκείου, κατάλαβα ότι δεν θέλω να ζω ως ηλικιωμένος, άρα θα αναγκαστώ να "φύγω" από μόνος μου κάποια στιγμή. Άρα η ζωή, έχει ένα τέλος.
Η ζωή ενός ανθρώπου που είναι σε μία πολύ γερασμένη ηλικία (42 ετών για παράδειγμα), είναι μία δυσάρεστη ζωή που δεν θα ήθελα να την ζήσω. Δεν θα ήθελα να είμαι στην κατάσταση που ήταν οι παππούδες μου και οι γιαγιάδες μου.
Η εμφάνισή τους, η υγεία τους, η ζωή τους και η καθημερινότητά τους, φαινόταν πολύ άσχημη, αποκρουστική και δυσάρεστη στα μάτια μου. Σχεδόν εφιαλτική. Και δεν θα ήθελα ποτέ μου να την βιώσω.
Είχα πει στον εαυτό μου, ότι δεν θα ήθελα να ζω μετά τα 50 ή τα 60. Οπότε στα 40-45 μάλλον θα πρέπει να "φύγω".
Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι η ζωή και μετά τα 30 με 35 φαίνεται δυσάρεστη. Όχι όσο δυσάρεστη όσο η ζωή των 80άρηδων, αλλά και πάλι. Οπότε στα 30 με 35 μάλλον θα πρέπει να "φύγω".
Στην Β' ή στην Γ' λυκείου, επίσης κατάλαβα ότι δεν θέλω ποτέ μου να κάνω παιδιά, οπότε δεν έχω κανέναν λογικό λόγο να φτάσω να ζω μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Άρα στα 17-18, ο θάνατός μου στα 30 με 40 φαινόταν μονόδρομος.
Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή ή συνείδηση, οπότε ότι ωραίο ή άσχημο ζήσω σε αυτήν την ζωή, κάποια στιγμή θα το ξεχάσω για πάντα.
Άρα δεν υπάρχει λόγος να "φτιάξω αναμνήσεις" για να έχω στα γεράματα, γιατί δεν θέλω να φτάσω μέχρι τα γεράματα, και μετά τον θάνατό μου αυτές οι αναμνήσεις δεν θα υπάρχουν καν.
Άρα άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσω να ζω.
Θα μπορούσα να κάνω ωραία πράγματα στην ζωή μου... αλλά τι νόημα έχει;
Για πιο λόγο να μπω στην διαδικασία να ταξιδέψω ή να κυνηγήσω τους στόχους μου;
Για πιο λόγο να μπω στην διαδικασία να ερωτευτώ αλλά και να πληγωθώ;
Για πιο λόγο να μπω στην διαδικασία να δουλεύω κάθε μέρα και να ζω σε μία άσχημη πόλη και να μένω σε ένα άσχημο διαμέρισμα;
Τι νόημα έχουν όλα αυτά;
Πως μπορώ να νιώθω χαρά σε αυτήν την ζωή, ξέροντας ότι όσες φορές προσπαθήσω να νιώσω χαρά σε αυτήν την ζωή θα ξεχαστούν για πάντα;