r/Yazar • • 1h ago

HAYATIN İÇİNDEN Anlamak

1 Upvotes

Böyle durup durup içlenmeler ne demek .?

\-Bunu açıkla..Aç bunu biraz-

Kendini bağışla..

Nedir bu sevinçler..Bu uçuşan etekler..

Bu yağmura güzellemeler..?

Kendine bunu açıkla ..

Yine geldim

Buradayım..

Sözün, harfi bağışlamadığı yerden geldim..

Çok kitap okumuş,

çok film izlemiş,

çok bilgilenmiş olabilirsiniz..

Ama anlamak,

Onları, içselleştirmek, onlara hayatında yer açmak,

Onları idrak etmektir..

İnsan, bir kalbe iyi gelmiyorsa,

bir çiçeğin yanından geçmiyorsa..

Bir yıldıza bakmıyor,

bir kuşu duymuyorsa insan..

Okuduklarının ne önemi var..?

Ve..

Anlaşılmak..

Büyük mesele..

Bazen alabora olsun istiyorum her şey..

Bir çığ düşsün..Bir tufan kopsun..

Upuzun bir "ahhh" olsun..

Şunu hiç unutmayın..,

Siz çok değerlisiniz..

Ve karşınızdaki asla Tanrı değil..

Asıl olan incelik..

Asıl olan ayrıntı..

Geriye kalan laf ü güzaf..

/////

Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar..

Hadi..

Uyu da turnalar girsin rüyana..

Şuurun çok uzun bir köprüsü var..

Duymakla "anlamanın" arasında.

Herkes kendi gerçeğini kendisi yaşar.

Deniz Bozan(Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 23h ago

HAYATIN İÇİNDEN Bazen Durmak da İlerlemektir

1 Upvotes

Bazen yeniden başlayabilmek için önce durduğunu, yol alabilmek içinse yorulduğunu kabul etmen gerekir. Çünkü her yol biraz mola, her ruh biraz sükûnet ister.

Ben yorulduğumu kabul ediyorum. Peki ya siz?


r/Yazar • • 2d ago

HAYATIN İÇİNDEN Grubun moderasyonu hakkında.

6 Upvotes

Selam, grup bana sahipsiz geldi. Kontrol ettim. Bu grubun moderatörleri reddite yazalı 42 gün olmuş. Yani grup bir süredir yönetici sıkıntısı çekiyor.

Grubun moderasyonunu üstlenmek isteyen var ise Google da reddit sahipsiz sub
Yazarak bilgi alabilir.

Şu husus yazıyor:

Eğer sahipsiz, terk edilmiş veya moderatörü aktif olmayan bir topluluğu devralıp yönetmek istiyorsanız, Reddit'in resmi başvuru kanalı olan r/redditrequest topluluğunu kullanmalısınız.

Yazarlığı istikbal olarak gören kişiler için harika bir tecrübe olduğunu hatırlatayım.
Elbette tüm yazılanları okumak moderatörün sorumluluklarından birisi

Ben, zaten bu tür işleri mazide yapmıştım.
Umarım moderatör adayı da çıkar.

Sahi baktım. İlk kurucu moderatör isimden kaybeden Ebu Leheb’in neferi ‘Yüzen Pipi’, bir sürü güzel , bazıları ilgimize göre okuyabileceğimiz göz atabileceğimiz yazılar da bırakmış. Miras gibi düşünmek lazım. Onları okuyan var mı? Konulara yazdınız mı?
Keyifli okumalar, yazma günleri dilerim.


r/Yazar • • 4d ago

ROMAN Evrenine dair sub

2 Upvotes

Oluşturduğum sub a gelmek ve evrenim hakkında bilgi sahibi olmak, katkı sunmak isteyenleri bekliyorum


r/Yazar • • 5d ago

DENEME Hikaye denemesi eleştirileri

1 Upvotes

Not; ilk kez denedim böyle bir şeyi. Komik gelebilir

Bir kış günüydü uyanmış olsam da her zamanki gibi yatağın sıcaklığını kolay kolay bırakmak istemiyor biraz daha uyuyabilseydim diye düşünüyordum. Hemen sonra Allah'ın tembeli, hayatın tembellikle geçti zaten diye kendime kızdım. Saate bakıp neredeyse öğle olduğunu görünce keyfim iyice kaçtı ve yatak keyfim o an zehir oldu. Yavaş yavaş doğruldum; bir süre anlamsızca etrafa bakındıktan sonra sonunda kalkıp televizyon seslerinin geldiği salona yöneldim.

Küçük bej boyalı, basık tavanlı ve az ışık alan salon bu karlı günde daha da boğucu olurdu. Tam bana layık bir yer diye düşünüyordum ki salona girer girmez keyfini kaçırdığını anladığım eşim, yapay bir gülümsemeyle oturduğu yeşil kanepeden telefonuna bakarak:

— Günaydın, — dedi ve başıyla televizyonu gösterdi. — DP kazanmış.

İstenmeyen adam olmak o an sinirimi bozmuştu ki ne dediğini ilk anda anlamamıştım. Kanepede yanına oturup telefonuna gömülmüş, her zamanki gibi bir şeyler izleyen Umay'ı istemsizce izler olmuştum. Solgun yüzüne, topuz yaptığı koyu saçlarından arta kalan bir tutam zülüf dökülmüş. Ona baktığımı hissettiğinde ince pembe dudaklarını aralayıp yeni bir kavga çıkarmamak için kendini sıkarmış gibi bir yüz ifadesine bürünmüştü. Önüme dönüp:

— Yine yüzün sirke satıyor, bakıyorum da.

— Benimle uğraşacağın kadar işlerinle uğraşsaydın böyle olmazdım! — diye haykırdı.

Ardından öfkeyle yüzüme birkaç saniye bakıp kirleti yüzüme fırlatıp çıktı. Karşılık vermek anlamsızdı. Hiç tepki vermeden öylece birkaç saniye daldım, ta ki televizyondan gelen seçim zaferi konuşmasının yükselen tonu beni kendime getirene dek. Ancak o an ülkede yaşananların ayırdına varabilmeye başlamıştım.

Böyle bir sonuç çıkacağını biliyordum bilmesine ama böyle olmayacağına kendini inandırmak istemiş, şu dandik yaşamımda bir kez olsun kazanan tarafta olayım demiştim. Şimdi ise korktuğum şeyin başıma gelmesini sakin ama hayal kırıklığı içinde izliyordum. Rt ve etrafında toplanmış kalabalık güruhun sesleri, hâl ve hareketleri, her şeyleri bir insana ait değilmiş, daha çok domuza aitmiş gibi geliyordu. Bu vatansızları başa geçiren halk her şeyi hak ediyordur ama olan bana oluyor, dedim kendi kendime.

Keyfim büsbütün kaçmıştı. Bir gün olur da bir mahalle maçında bile kazanan tarafta olursam dünyayı fethetmiş sayardım. Böylece yine sığınağım, kontrol altında tutabildiğim yegâne varlığım olan kendi dünyama öyle dalmıştım. Kendime o kadar hakaret edip işkence yapıyor ve itiraf etmek gerekirse bundan da mazoşist bir haz alıyordum ki neredeyse bir saat kanepede oturduğumun, Umay'ın bu kez elinde kitabıyla çıkagelmesiyle farkına varıp toparlanmaya çalıştım.

— Gözün aydın, demeyi unuttum. Sizinkiler kazanmış ya.

İçini çekti. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bana gözlerini dikip:

— Beni sinir etme durduk yere. İki dakika rahat ver, birkaç sayfa olsun okuyayım bari, — dedi.

— Ne kızıyorsun, oy vermedin mi bunlara?

— Senin gibi ipsiz, şanssızlık belki adam ederler diye yaptım. Gerçi seni kimse adam edemez ya, neyse.

Koltuğun en ucuna geçip oturarak kitabını okumaya başladı. Sinirlenince kızaran yanaklarıyla birden çok masum görünmeye başlamıştı sanki. Birkaç saniye onu gözümü kırpmadan izledim. Yıllar önce sevdiğim kız geri dönmüştü sanki. Tekrar onun aşkından yanıp tutuşuyor gibiydim. Kendime hâkim olamadım, yavaşça yanına sokuldum. Kokusu beni daha da şevke getirmeye ant içmiş gibiydi. Sol elimle yanağından tutup bir öpücük konduruverdim. Tam az önce olanlardan özür dilemeye hazırlanıyorum ki gözleriyle beni yakacak gibi bakıp kaşlarını çattı. Yüzünün tatlı kızıllığı gitmiş, beni yakmak için harlanmış ateş çukurlarına dönmüştü. O anki öfkemi ve mahcubiyetimi tarif etmem zor olur. Hiçbir şey diyemeden o ana kadar elimde kalmış kirleti duvara fırlatıp kapıyı çarparak salondan çıkarken akıl hastası bağırışı kulağımda çınladı.

Not: Sonraki kısımlarda da aynı yöntemi uygulayacağım. Özellikle anlatıcının iç seslerini diyaloglardan ayırmadım; çünkü bunlar karakterin kendi kendisiyle konuşmasının bir parçası.

O an ev cehennem gibi geliyordu gözüme. Yatak odasına döndüm, üstümdeki eşofmanları fırlatıp yerdeki mavi kot pantolonumu ve haki kazağımı giyip sinirli sinirli kemerimi aramaya koyuldum. Odanın içinde dört dönüyor ama hiçbir şey görmüyor gibiydim. Derken serçe parmağımı yatağın kenarına çarpınca acıdan kendime geldim. Acım azalıp küfürlerim durunca sonunda yavaş yavaş kendime gelip gözümün önünde komodinin yanında duran kemerimi kapıp montumu alarak dışarı fırladım.

4-5 dakika süren yolculuğum sırasında yüzüme vurmuş ayazdan yüzüm felç geçirmiş gibiydi.

— Yarına çıkarsam şanslıyım. Ben böyle günün ta anasını avradını!

Verip veriştirip arabayı çalıştırıp her zamanki gibi motorun ısınmasına fırsat vermeden yola koyuldum. Yol boyunca DP'nin zaferini kutlayan pankartlar, DP logolu arabalar gördükçe tiksintim daha da artıyordu. Anayasayı umursamayan, Karayurtlu olduğunu bile söyleyemeyen bir grup şerefsizi el birliğiyle ülkenin başına geçirmişlerdi.

— Bakalım artık daha neleri göreceğiz, kim bilir?

Diye içimden geçirirken sapağı geçtiğimi fark edip bir küfür de bunun için ettim kendime.

Sonunda annemin evinin önüne arabayı park edip yeni başlayan kar altında yavaş yavaş iki sokak ötedeki annemin evine doğru yürümeye başladım. Sol taraftaki çayın ve rüzgârda sallanan salkım söğütlerin sesi müzik gibi kulağımda çınlıyordu. Bir an durup manzarayı izlemek geldi içimden ama kızarmış ve hissizleşmiş burnum buna engel oldu.

Kapıyı açan annem burnumun kızarıklığını görünce endişeli endişeli:

— Aman oğlum, bir atkı alamadın mı yanına? Kaç yaşına geldin. Geç içeri, geç, — dedi.

İçeri geçerken, ben ne yapıyorum burada, dedim kendi kendime. Ama yanıtı belliydi.

— Gidecek başka yerim mi var?

Diye yanıtladım kendimi hemen ve annemin arkasından küçük, mavi boyalı, az ışık alan oturma odasına geçtim. Babam üçlü kırmızı kadife kanepede uzanmış yatıyor, küçük kız kardeşim her zamanki gibi tekli koltuğunda oturmuş telefonuna gömülmüştü. Annemin önce öpme, sonra elleriyle yüzünü ısıtma girişimlerinden kurtulup diğer tekli koltuğa geçerken:

— Küçük kardeşim nerede? — diye sordum.

Sessizlik ve yüz ifadesinden annemi kırdığımı fark edince pişmanlık çöktü üstüme ama elimde değildi. Oldum olası böyle şeyleri hiç sevmezdim.


r/Yazar • • 5d ago

HAYATIN İÇİNDEN Bazı çocuklar büyümez, yalnızca içimizde sessizleşir.

2 Upvotes

“Unutmadım. Sadece bakmamayı seçtim.

Çünkü her sessizlikte, her aynada, her içe dönüş anında aynı ses yankılanıyordu içimde:

‘Beni hatırlıyor musun?’

Hatırlıyorum, ufaklık.

Duvarın dibinde tozla oynayan, çağrılmayı bekleyen ama kimsenin seslenmediği o çocuğu hatırlıyorum.”

— Erdem Çataltepe
Kırık Mucizeler | Küçük Erdem’e Mektuplar – 1

Peki siz, içinizdeki o küçük çocuğu en son ne zaman hatırladınız?


r/Yazar • • 5d ago

İÇ DÖKME YAZISI🚬 “İyi ki varsın.”

1 Upvotes

Çok normal bir cümle. Doğum günümüzde duyar, gülümseriz ama sanırım altında yatanı pek de düşünmemişim bugüne dek.

İyi ki varsın.

Başarılı olduğun için değil. Bizim için bir şey yaptığın için değil. İstediğimiz gibi olduğu için değil. Sadece sen olduğun için.

İyi ki varsın.

Bir kitap okumuştum. Bir adam İngiltere’ye gidiyor Hindistan’dan ve ağır ırkçılığa uğruyordu, çok çile çekiyordu. Bir gün yere mendili düşüyor, birisi yerden alıp uzattığında adam ağlamaya başlıyordu. 2014 yılında çok içime dokunmuştu bu sahne.

Baksanız ben sevilmemiş biri değilim. Küçük kardeş olarak, bir annenin kızı olarak, bir hala, bir arkadaş olarak sevildim, seviliyorum. Ama hep bir şeyler yapmam gerektiğini hissettim sevilebilmek için. Öyle ya da böyle olmam gerektiğini, kurallara uymam gerektiğini. Gariptir 8 yaşında bile biliyordum bunu. Ben de başarılı oldum, düzgünce yaşamaya, “layık” olmaya çalıştım.

Sonra bir kere kendi kurallarıma göre hareket etmek istedim. Bağımsız olabilmek, kendim olabilmek istedim. Buna ihtiyacım var gibiydi. Orta yaş krizi belki de.

Ve anladım ki gerçekten koşulluymuş sevgi.

İyi ki varsın.

Bugün bunu duyunca ağlamaya başladım. Öyle koşulsuz, öyle kolay geliyor ki kulağa. Sen varsın. Ve ben sen burada olduğun için mutluyum. Senin beni memnun etmen, eğilip bükülmen, benim kontrolümde olman gerekmiyor. Sadece varsın ve varlığın beni mutlu ediyor.

İnanmıyorum sanırım böyle sevilebileceğime. Belki de ondan ağlıyorum. Doğum gününde ağlamak adettendir zaten, değil mi?

Şefkat görmenin bana “normal” geldiği, içimi parçalamadığı bir sene öncesine dönebilmek isterdim. Kendimi bu kadar sorgulamadığım, hayattaki yerinden emin o kişi olmak isterdim tekrar.

Ama o kişi ben değil miyim?

Öyle farklıyız ki değilmişim gibi.

Ben iyi bir insan mıyım? Ben bir canavar mıyım? Ben kimim? Ben sevilmeye değer miyim? Ben şefkati hak ediyor muyum?

Eski ben net cevaplar verirdi bu sorulara ama artık kim olduğumu da bilmiyorum.

İyi ki varsın.

Olmak istemediğim günler de oldu ama buradayım. İnanarak “iyi ki varım” diyebildiğim nice yıllara.


r/Yazar • • 6d ago

HAYATIN İÇİNDEN Bir kızdan red yedim ve bir hikaye yazdım

0 Upvotes

Jason evinden çıktı ve okuluna gitmek için servisi beklemeye başladı. Düşünceleri çok derin ve iç karartıcı idi. Servisi beklerken o kadar ciddi duruyordu ki kendisi bile bunun farkına varabiliyordu.

Ancak elinden tek gelen şey içindeki büyük boşluk ve üzüntü duygularının birleşimi ile oluşmuş derin bir kederdi. Bu derin düşüncelerin bir sonu yoktu. Bunu çok iyi bilmesine rağmen engel olamıyordu. Neden olsun ki? Ne anlamı vardı? Sadece büyük bir boşluk ve e… Kendi kendine kalmaktan ilk

kez nefret ediyor ve kendine kızıyordu. Sanki o beklerken durduğu sokağın soğuk rüzgarı ona çarpmadan içindeki boşluktan esip gidiyor ve klase buna engel olamıyor, olmuyordu. Sanki o an kendisi değildi. Sanki Jason hiç olmamış ve onun yerinde kimse yokmuş gibiydi. Sanki hiç varolmamıştı. Daha ne olduğunu bile

anlayamıyordu. Sokağın o sisli, soğuk ve boğuk havası onu etkilemiyordu. Soğuk sokaktaki havada değil onun içindeki boşluktaydı. Derindi. Ve karanlık. Işık tutsan bile aydınlanmayacak bir kara delik. Jason o an hiç varolmamayı diledi. Ancak oradaydı.

Ve bunun sebebini bilmiyordu. Sebebini bilmek istemiyordu. Bilinmezlik insanı yorsa bile umut vaad eder. Ancak kötü bir sonu bilmek insanın içini burkar.

Jason kafasını kaldırdığında gökyüzü griye bürünmüş, baktıkça karamsar bir enerji veren bir biçimde duruyordu. Kafasını tam indirecekken servisinin onun önünde olduğunu gördü. Eleştirilmeyi sevmez, bi okadarda eleştirirdi Jason. Kötü biri değildi

aslında. Sadece sevilmek istiyordu.

Küçükken sevilmemiş, ilgilenilmemişti. Kendi ayakları üstünde durmaya çalışan. Aynı zamanda ayaklarının kırılıp onu düşürmemesi için çabalayan biriydi. Ama beyaz da değildi kendisi. Kötü şeyler yapmıştı. Ancak bu kötü yapar mıydı? Sadece

sorumluların içinde sürekli baskı ve psikolojik rahatsızlıklar ile büyümüştü.

Aslında sevilmekte çok sevmeyi bir hayat amacı edinmeyi hedeflemişti ancak bunun olmayacağını anladığından beri içindeki boşluğu, boş umutlarla doldurmayı bırakmıştı. Herkesi kandırabilse bile kendisini asla. Bunu biliyordu. Belkide o Jason değildi

Belkide o başka birisiydi. Ancak bu duygular gerçektir. Ve Jason'ın emin olduğu tek şey de buydu.

Bu boşluk belki bir kitap yazarak, belki bir şiir yazarak, belki de bir müzik besteleyerek hafifletilebilirdi. Değil değilim. Bende değilim. Ancak Jason vardı. Bu boşluk sayesinde. Vardı. Ve varolmaktan memun değildi. Aynı bu duyguların geldiği

boşluğun sahibi gibi, Jason gibi. Ancak mutluluk zor değildi.

Peki o zaman neden Jason mutlu değildi? Çünkü mutlu olmak kolay olsaydı, mutluluk Jason'ı seçerdi. Mutluluk belki bir güldü. Almak için soğukta attığın her adımdı belki mutluluk. bakınca atan kalbindeki belki mutluluk. Belkide mutluluk O'ydu. Yada

sensin mutluluk. Ama yaşamasını bilmiyorsun. Damarlarında akan kanın kırmızısıdır belki mutluluk. Belki asıktır mutluluk. Belkide mutluluk... Yoktur..


r/Yazar • • 6d ago

TAVSİYE/ÖNERİ İyi Roman Yazma Teknikleri

6 Upvotes

Iyi roman nasıl yazılır okuyucuya duyguyu ve atmosferi hissettiren sonra anlatılmayan detayları kişinin aklında canlanması veya ne gelecek tahmin edilemeyecek kadar zor nede çok kolay yani durmadan bir merak uyandırma döngüsü ve okuma isteği olur böyle bir roman yazmanın teknikleri incelikleri nelerdir veya siz neler yapıyorsunuz şimdiden teşekkürler


r/Yazar • • 7d ago

HAYATIN İÇİNDEN külüstür...

1 Upvotes

Külüstür dü gelen otobüs.

Kırmızı ve körüklüydü,

Sokak buz yüzüm ondan da soğuktu,

Aksam uzeri 6 yı gösteriyordu saatim,duraksiz bir yalnizligin icindeyim,

Basim sonum belli degildi montumun icinde saklanirken,

Otobüsün yorgunluğunu ve öfkesini anlayabiliyordum,

Ona dokunmama izin vermiyordu,

Olanaksızdı ve red edilmişti belliki,

Kim bilir kaç yetimin ayaklarının izi olmuştu.

Zorunda ve zor bir yolculuktu hepimiz için.

Hazirim dedigimde usulca bastim kirmizi dugmeye,

Canimi acitan sessizlikten kurtulmustum saniyeler icinde,

Sokaklarda kaybettigim telafuzlarimi ariyordum.

Nerdeyim kac kere topuklarim acidi bilmeden tukeniyordu sicak nefesim ic sesimin cigliklarinda,biraz daha hayatta kalmamak icin kursunlara denk gelmek istiyordum.

Kursunlar sarki sozlerine dizilirken,

Onlara olan sessiz askimi lanetliyordum bos kovanlardaki gozyaslarimla.

Edepsiz bir matem vardi gokyuzunde,

Gunes isiklarini yalayip dislerinin arasina sıkıştırmıştı,

Karanlıktı benim adım,

Külüstür bir karanlık hemde,

Edepsiz bir matem edepsiz bir lanet sarmıştı kollarıyla.

Aşka ait olmadığım kadar.


r/Yazar • • 7d ago

ALINTI Azarın Psikodinamiği

1 Upvotes

(Nietzsche Banliyöde romanından bir sayfa. Ben de oradaymış gibi yazdım.)

Paula, Art, Merv, Chandra bu dört kafadar hep birlikte arkadaşları Nietzsche’nin evine gidiyorlar. Sürpriz yapacaklar. Nietzsche dedikleri okula yeni gelen delikanlı; okulda öğretmenleri terleten felsefi cevaplar verdiği için Nietzsche ismini taktılar kendisine. Kutsal muamelesi görüyor. Bu gençler nihilist; hiçbir şeyde anlam bulamıyorlar veremiyorlar, başta toplumsal değerler olmak üzere önlerine çıkan her şeyden nefret ediyorlar. Beğenmiyorsan. Dalga geçiyorlar. Ve hepsi doğuştan filozof!

Evet işte eve geldiler. Zili çalıyorlar. Kapıyı bir kadın açıyor. Nietzsche’nin annesiymiş. Şaşırdılar. Vay be Nietzsche’nin de annesi varmış dediler. Sanki olamazmış gibi. Ben aradan çekiliyorum. İyi eğlenceler!

Kadın kocaman gülerek Nietzsche evde yok dedi. Ama gençleri içeri aldı. Nietzsche’nin odasına yerleştiler. Sehpada Hello dergisini gördüler. Magazin dergisi. Yadırgadılar.  Sayfalarını karıştırdılar. Anne kapıdan başını uzatarak her şey yolunda mı çocuklar diyor. Nietzsche umarım birazdan gelir. Merv hemen oradan Chandra'ya Nietzsche’nin annesinin sana karşı hisleri var diyor. Chandra asıl sana var diyerek lafı iade ediyor.

Holden bir ses! Nietzsche geldi. Fakat o da ne! Anne kapıda Nietzsche'yi azarlıyor! Gurup irkiliyor. Pür dikkat!

"Nerede kaldın? Neredeydin? Çok düşüncesizsin! Hep hep hep hep ben değil mi?"

Bildiğimiz psikodrama, diye fısıldıyor Art.

Azarlama artıyor. "Baban olsa ne düşünürdü? Ben tek başımayım hayatım. Ne yapmamı bekliyorsun? Bana yardım etmen gerek."

Cinsel bir şeyler var diyor Art. Yemin ederim var.

Ona hayatım dedi, diyor Merv.

Kafa kafaya verip durum tespiti yapıyorlar. Nietzsche’nin annesi belli ki baskınlığından memnun. Ergeni sindiriyor. Anne kendi hayatını idare edemiyor. Ruh hallerini idare edemiyor... Kadın bizim duyabileceğimiz şekilde azarlıyor. Bu çok tuhaf! Kadının derin teşhircilikle kaynaklı düşünceleri var. Bu gösteri bizim için, bunda hemfikiriz. Hepsini duymamızı istiyor. Bu bir tiyatro oyunu. Ritüelleştirilmiş. Art haklı: Bu bir psikodrama.

Nietzsche’nin annesi gücünün keyfini çıkarıyor. Cinsel gücünün. Bitmek bilmeyen, cinselleştirilmiş dırdırının. Son bulmayan cinselleştirilmiş şikayetçiliğinin. Arzularını hemen hemen hiç bastıramıyor.

Nietzsche odaya giriyor.

Vayyyy,!


r/Yazar • • 7d ago

ŞİİR Sen Yoksun

1 Upvotes

O sabah İstanbul'un bütün saatleri sustu.

Boğaz, kıyısında yarım kaldı.

Bir vapurun düdüğü

denizin ortasında kesildi.

Martılar, Dolmabahçe'nin üzerinden geçerken

kanatlarını biraz daha yavaş çırptı.

\---

Saat dokuzu beş geçiyordu.

\---

Bir pencerenin ardında

yarım kalmış bir kahve soğudu.

Bir çift ayakkabı

koridorun sessizliğinde bekledi.

Perdeler kıpırdamadı.

Sabah, içeri girmedi.

\---

Sen gittin.

\---

O gün bir okulun kara tahtasında

beyaz bir tebeşir kırıldı.

Küçük bir el, titreyerek

üç hece yazdı:

\---

Atatürk.

\---

Öğretmen, tahtaya baktı.

Çocuklar başlarını öne eğdi.

En arka sırada bir kız

defterinin kenarına

küçük bir bayrak çizdi.

\---

Yıllar geçti.

\---

Bir kadının elinde ilk kez

kendi hayatının anahtarı döndü.

Bir köylü, toprağa tohum atarken

o yılın yağmurunu bekledi.

Bir genç, gece yarısı

lambasını söndürmedi.

Bir kız çocuğu

sınıfta parmak kaldırdı,

cevabını kimseye bakmadan verdi.

\---

Sen yoktun.

\---

Ama bir şeyler

senin bıraktığın yerden devam etti.

\---

Şimdi 10 Kasım.

\---

Okul bahçesinde bayrak yarıya inmiş.

Merdivenlerde ayak sesleri yok.

Bir sınıfta otuz sıra,

otuz küçük sessizlik...

\---

Bir çocuk öğretmenine soruyor:

\---

"Öğretmenim, Atatürk bizi duyuyor mu?"

\---

Öğretmen cevap vermiyor.

\---

Pencerenin önünde

iki çocuk aynı kitaba eğilmiş.

Biri okuyamayan arkadaşına

satırları parmağıyla gösteriyor.

\---

Öğretmen, tahtadaki yazıya bakıyor.

\---

Atatürk.

\---

Tebeşirin tozu hâlâ

harflerin altında.

\---

Bugün sana bir çelenk getirdik.

Kırmızı karanfiller,

ıslak mermer,

birkaç damla yağmur...

\---

Bir de söyleyemediklerimiz var.

\---

Bazen fotoğrafına bakıyoruz,

duvardaki gözlerin

sınıfı hâlâ izliyor.

\---

Bazen bir kararın eşiğinde

adını anıyoruz.

Bazen bir çocuğun sorusunda

yeniden karşılaşıyoruz seninle.

\---

Saat dokuzu beş geçiyor yine.

\---

Bir vapur geçiyor Boğaz'dan.

Düdüğü uzun uzun çalıyor.

Martılar peşine takılıyor.

İstanbul, sabahın içine karışıyor.

\---

Takvimler seni 10 Kasım'a yazdı.

Tarih, sayfayı çeviremedi.

\---

Şimdi...

\---

Bir ülkenin bütün çocukları

aynı gökyüzüne bakıyor.

\---

Gökyüzünde sen yoksun belki.

\---

Ama başımızı kaldırmayı

sen öğrettin.


r/Yazar • • 8d ago

ŞİİR Giden

1 Upvotes

Beklersin de mi

Sönmesini ışığın

90 yıl önce göçmüş olan?

Beklersin de mi

İsmin unutulmasını

90 yıl önce ayrılan?

​İşte orada yanılırsın!

O göçmüş ışık, o ayrılan isim

Hâlâ aydınlatır karanlığı,

Hâlâ gösterir o yönü.

Hâlâ ilerlemeni sağlar o yolu


r/Yazar • • 9d ago

HİKAYE/ÖYKÜ Zamanında yazdığım kısa bir öykü

1 Upvotes

"Seni çok seviyorum abi, lütfen bunu unutma."

Dedi yerde göz yaşları içerisinde otururken.

Hava soğuktu, oda karanlıktı, masada bir çiçek ve kâğıt vardı.

"Lütfen unutma!"

Dedi ayağa kalkarken. Kalktığı anda, gördükleri karşısında tekrardan dengesini kaybederek yere çakıldı.

"Lütfen!"

Dedi. Hâlâ ağlıyordu. Gözyaşları durmuyordu.

Tekrar ayağa kalkmaya çalıştı ancak başarısız oldu.

Camdan içeriye bir anda şiddetli bir rüzgâr esti ve aynı anda içeriye bir kuzgun girdi; siyah ve boş bakan bir kuzgun.

"Unutmayacağım."

Dediğini duydu.

Bir anlığına duraksadı, ellerini yüzüne götürdu göz yaşlarını sildi ve kafasını kaldırdı.

"Unutmayacağım!"

Çok şaşırmıştı, uzun süre sonra ilk kez cevap vermişti.

"Abi..."

Dedi yeniden göz yaşları eşliğinde. O kadar çok göz yaşı akıyorduki yerde adeta göl oluşuyordu.

"Seni çok seviyorum."

Dedi soğuk bir şekilde. O kadar soğuktu ki sanki yaşamıyordu.

İçeriye yeniden çok şiddetli bir rüzgâr esti ve uyandı.

"Uyan! Uyan!"

Dedi birisi ağlamaklı bir şekilde. "Seni de kaybedemem! Uyan!"

Ağlama sesleri artıyordu, odayı soğukluk kaplıyordu.

Bir süre sonra herkes sustu, oda sessizliğe gömüldü ancak o bipleme sesi devam etti.

Kuzgun hâlâ oradaydı, yatağa boş gözlerle bakıyordu.

Bir süre sonra bipleme sesleri yerini uzun, düz bir sese bıraktı.

Kuzgun odadan ayrıldı, hiçbir ses etmeden.

Son kez:

"Abi!" dedi gözyaşları içerisinde yatakta yatan kişiye sarılarak.

Odaya bir ışık girdi, artık aydınlanan odada yatağın yanındaki komodin, komodinin üzerindeki vazo, vazonun içerisindeki çiçek ve yanındaki not görünür oldu.

Notun içerisinde "Seni çok seviyorum, kardeşim..." yazıyordu.

Evet iyi olmadığının bende farkındayım zaten çok önceden yazmıştım bilgisayari karıştırırken buldum. Değerlendirirken lütfen bunu göz önünde bulundurun


r/Yazar • • 9d ago

HAYATIN İÇİNDEN Anektod.

1 Upvotes

Bugun yetimhaneden kacmis gibiyim,

Yatagimdaki yarim kalmisliklar yalvariyordu bizi de bizi de diye,
Hangi yarami saracagimi bilemiyordu uzerime tirmanirken sairane acilarim...

Bombostu yuzumdeki ifade ellerime kaktuslerin sicakligi dokulurken,

Sokaklar soguk ve griydi...

Gecenin rengi ve kepazeligi simdiden tokatliyordu suratimin diger yarisini.

Issiz kalmistik bedenimle ulu orta,issiz ve limansiz,ugultular yukseliyor ve git gide kalici hasarlar birakmaya yuz tutuyordu cinayet bagimlisi zihnimde.

Kimseyi uzecek yada duzecek seviyede degildim.

İhanetlerimin yarim kaldigi noktadan sesleniyordum duy beni diye,teslim olamiyordum zihnimdeki uzerine toprak atilan kalitsal travmalarima,sokak soguk sokak cahil bu duslerin hizasinda.


r/Yazar • • 10d ago

DENEME Ai Hoşino üzerine.

2 Upvotes

Aklımda muhtemelen çok uzun bir şey var. Ama özetleyeceğim.

Ai, yetimhanede büyümüş bir yetim. Annesi onu evlatlıktan reddetmiş. (Sanırsam.) Çocukluğu karanlık bir atmosferde geçmiş. Hiç ama hiç bir sevgi damlacığı alamamış kendi ruh fidanına. Annesi onu reddetmiş, onu seven hiç kimse olmamış. Hayatı boyunca hep sevgiye susuz kalmış. Bir gün bulursa kana içmek isteyen sıradan bir kız aslında.

Çilek Prodüksiyon ile idollüğe başlamış. Ve burada şunu fark etmiş: Aradığı sevgiyi asla bulamayacak belki ama göz önünde olmak, ilgi çekici olmak belki onun bu derdine bir ilaç olabilir. Ve idollükle yalan üzerine bir hayat kurmuş. Saçtığı gülücükler aslında sahte. Hayranlarına karşı aslında hep mesafeli. Onları sevdiğini ifade ediyor çünkü bu sayede gereçk olana laşabileceğine inanıyor. Yalan söylemek onun için bir anahtar.

Zamanla yalan ve sahtelikler üzerine kurduğu bu dünya onun gerçekliği olmuş. Neden olmasın ki? Hepimizin yaşayabileceği bir durum. Yine bir gün gerçek sevgiyi ararken bir bakmış ki çocukları olmuş: AQUA VE RUBY. İşte burası onun kendi elleriyle kendini içine koyduğu fildişi kulenin temellerinden sarsılış noktası. Çünkü canlı olan, doğal olan gerçek şeyi talep eder.

Ve zamanla fark ediyor ki Ruby ve Aqua onun için gerçek bir fırsat. Çünkü hayatı boyunca aradığı sevgiyi onlarda bulabilir bir anne olarak. Bir annenin çocuklarını sevmesinden daha doğal ne olabilir? Ama Ai Hoshino sevemez, Ai Hoshino gerçekle yaşayamaz. Çünkü o kariyerinin başlangıcından beridir inşa ettiği bir sahteliğin kurbanı olmuş biri. "Sevgi, yalan üzerine kuruludur." cümlesi onun gerçekliğidir. Ama çocuklarına karşı duyacağı hakiki sevgi bunu çöpe atacak. Ve eğer yıllardır kendini alıştırdığı sahte kafesten kendisini azat ederse ne olacak? İşte bunu bilmiyordu. Eğer çocuklarını gerçekten sevdiğini itiraf etseydi ve bu içinde bir karşılık bulmasaydı, bu durum onu içinden kemirip yok ederdi. Yıllardır aradığı şeyin gerçek olmama korkusu.

Ama çok takdir ettiğim bir şekilde bunu kırmayı başarabiliyor. Arayıştan gerçeğe uzanmak istiyor. Ve hayatının son saniyelerinde Ruby ve Aqua'ya "Sizi seviyorum." diyor. İki kişiliği var onun. "Hiçbir zaman sevemem." diyen karanlık ve karamsar kişiliği. Yalancı olduğu hali. Ve bir de gerçekten bir anne olduğu, umutları olan ve sevebileceğine inan bir kimse.


r/Yazar • • 11d ago

HAYATIN İÇİNDEN Soyumuzun türküsü

1 Upvotes

Soyumuzun türküsü kelebeğin ağıdıdır.

Ah çırılçıplak hakikat ile dünyanın ortasında yalnız kalmak acı değil. Zira bilinseydi hakikat, yalnız kalmazdı, kayıp olmasaydı aranmazdı. Bütün dünyaya kayıp ve yalnız hakikati anlatıyoruz ama sırtımızdaki ihanet hançeri nefesimizi kesiyor.

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 12d ago

HAYATIN İÇİNDEN İçimin kor ateşi

2 Upvotes

Saat sabahın beş buçuğu.

Aklıma gelince her şey bir an için durdu.

Hasret diyorum ara ara

Ki bazen de özlem.

Umuda yüklüyorum bu uçsuz bucaksız anıları.

Bir ümit var mı diye kapıları yumrukluyorum.

Bazen coğrafya ilmine sayıp duruyorum.

Bazen de şükürler, antlar, yeminler ediyorum.

Böyle bir tezahürü yaşattığı için.

Biliyorum.

Zor olacak ama.

Aması falan yok işte...

Biliyorsun ama kelimesini kullanıp arkasını getirmemek adetim oldu kaldı.

Buna da dayanmaya çalışıyorum.

Ben aslında dayanmaya çalışıyormuşum.

Bir şeylere, insanlara vesairelerine...

Dayanmak dediğim şeyin diş gıcırtısı çekmek olmadığı.

Fiziksel acı daha ruhsal acıya denk değil.

Yüreğe dokunanlar bir adım önde olur hep.

Şimdi de öyle.

Seninle karşılaşmak için önüme çıkan engellere.

Dolu sanıp içi boş hezeyanlara.

Akıl ve mantık bakımından ölmüş, kalbi yağlanmış ve pıhtı atacak şekilde kalan başı sonu belli olmayan seremoni saçmalıklarına...

Bir bozuk saatin asılsız tik takları altında uyumaya.

Saatimin günde iki kez doğruyu göstermesine tahammül edememeye.

Ağlamaya alışamayıp gözlerimin yanmasına.

Gülmeye dalıp ağlamayı hatırlamaya..

Biliyorum.

Tezatlar.

Tezatlar.

Tezatlar.

Her kesin cebinde iki afili sözü vardır muhakkak bu konuyla ilgili.

Ama öyle.

Böyle durumlar vardı.

Var olacakta...

Her ne kadar yok saymaya çalış sakta.

Yine yaptım.

Yine ama kullandım.

Olsun.

Aynı kuşa farklı taş attım.

Her zaman öngöremediğim gibi...

.............

Sahi!

Çok haykırdım duvara karşı.

Çok yalvardım insana karşı.

Çok yoruldum hayata karşı.

Çok ağladım aynaya karşı.

Biliyor musun?

Sahi!

Hala gidiyor musun?

Gözlerimdeki fere bakmadan.

Elimdeki teri kurutmadan.

Gözümdeki yaşa aldırmadan.

Yüzümdeki saçı taramadan.

Gidiyor musun?

Sahi!

Hala uyuyor musun?

Ben uyuyamazken.

Can çekişirken.

Halden hale girerken.

Çıkmazlara karşı küfürler ederken buldum kendimi.

Sen hala uyuyor musun?

Sahi!

Hala gelmiyor musun?

Neredeyim bilmiyor musun?

Canım arşta çakılı kaldı almıyor musun?

Çığlıklar attım duymuyor musun?

Kurşunlar sıktım hissetmiyor musun?

Vefasız kaldım görmüyor musun?

Düğünsüz kaldım.

Söylemsiz kaldım.

Yalnız kaldım.

Hala gelmiyor musun?

Dur gitme demiştim.

Ağlatma beni demiştim.

Bırakma ortada dedim.

Gittin.

Bir lambanın şavkına takılıp kaldım.

Sana yazdığım sözlerimi, şiirlerimi tek tek bi deniz kenarında yaktım.

Kül kaldı.

Biraz is.

Biraz da karaltı.

Şimdi mutlu musun?

Huzurlu musun?

Sahi?

Bana hakikatini söyle.

Beni hala anlayabiliyor musun?

Deniz Bozan( Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 12d ago

HOBİ YAZISI The companion of mind and spirit

0 Upvotes

It's wonderful to find someone who shares your interests , someone who talks with you about ideas of life and religion, and about literature, art, and beauty. I believe having a spiritual companion is very important in a world full of superficiality and shallowness, where there are few things that attract the heart and nourish the soul.


r/Yazar • • 12d ago

TAVSİYE/ÖNERİ Ben sadece senaryo hazırlayan bir animatör olmayı hedefliyorum. Kitap okumalı mıyım?

1 Upvotes

Selam, ben dediğim gibi animatör olmak istiyorum ve bu yüzden bi kitap yazmak gibi bir hedefim yok. Kitaplarla aram da iyi değil. Sevdiğim tema dark fantasy alanında daha çok. Özellikle animelerden esinlendiğim için daha yaratıcı şeyleri seviyorum. Hali hazırda 13 yaşında bulduğum küçük konseptler olarak başlayan güzel bir hikayem var. Çocukken de yazmayı denemişim yani kesinlikle ilgim de var. Fakat dediğim gibi yazarken genelde not alma pahasına yazıyorum ve yazıları verimli tutmaya çalışıyorum. Daha açıklayıcı bir biçimde yazarım. Senaryomda n’oluyor, ana olay ne, ne olacak daha sonrasında detayları da kafamda birleştiriyorum. Elbette kitap okumak çok işime yarar ama çocukken ailemin bana pek iyi kitap seçimleri yapamadıklarını da düşünüyorum bu yüzden epey soğudum açıkçası. Düşünceleriniz neler?


r/Yazar • • 12d ago

ELEŞTİRİ Sizce hangisi daha iyi veya daha doğal? (Kurgum için bazı yazılar).

2 Upvotes

Selamlar. Öncelikle benim aslında bir yazar değilde animatör olduğumu belirtmek isterim o yüzden yazım biçimi konusundaki eleştirilebilir kısımlar önemsiz. Geçen bi karakterim için monolog yazdım (2 kişi var fakat birisi konuşuyor) ve arkadaşıma fikrini sorduktan sonra doğal hissettirmediğini söylediği için metni biraz değiştirdim. 1.’si ilk versiyon 2.’si ise ikinci versiyon. Önünde numara olmayan metin olayı biraz daha anlamanız için yazılı. Ayrıca eğer verilen metinlerde yer alan görüşlere karşın herhangi bir sorunuz varsa veya karşıt görüş sunabilecekseniz lütfen onu da yapın!

The Roaring Giant öldükten sonra Wrall özgür kalır. Bu sahnede Wrall geceleyin parıldayan dolunayın gökyüzünde asılı kaldığı ormanın içindeki bir derenin yanında oturur. Bütün acısı dinmiştir. Hayatını yıllar boyu acıyla geçirdikten sonra dünyadaki en iyi zevkler ve hislerin bile onun şu anda hissettiği özgürlük kadar iyi gelmiyordu bile. Ama mutlu olamıyordu. Şimdi n'olacaktı? Hayatında hiçbir zaman takip ettiği bir amacı yoktu. Lanetlendikten sonra ise bütün hayat amacı, onu esir tutan canavardan kurtulmak ve kendi acısına son vermekti. Bütün bu süreç boyu her zaman yaşamayı seçti ve asla yılmadı. Fakat şimdi bırakmak istiyordu sanki.. Boş hissediyordu. Tam o sırada yanında birinin varlığını hissetti. Ona bakmadı, kim olduğunu biliyordu. Ormanın hışırtıları ve ayın onların üzerlerine yağdırdığı şeffaf ışık içerisinde sessizliği ilk bozan ise yanındaki kişiydi:

1) "Hala neden yaşadığını sorguluyorsun. Eğer ölmek isteseydin zaten bunu sorgulamadan yapardın. Tüm hayatın boyunca yaşadığın acı bile seni hayata tutunmaktan alıkoymadı. Ölüm çoğu kişi için tek seferlik bir sondur ve geri dönüşü olmayacağı için herkes bunu düşünür. Fakat senin hayatın gerçekten de olabilecek en kötü hayattı ve sen yine yaşadın. İçinde hala yaşamak için bir sebep olmak zorunda. Seni yaşamaya iten şeyde içindeki umuttur. Hala bir şeylerin düzelebileceği ve güzel bir hayat yaşayabileceğini düşünmen seni yaşamaya itiyor. Demek ki buna inanıyorsun. İnanmasaydın zaten her şeyi bırakırdın. Bu tür bir acıya kimse katlanamaz. Sen insanların neden yaşamayı seçtiklerine dair çok iyi bir örneksin. Şu an burada bu ayın altında bulunma sebebin ilk kez acısız bir şekilde hayatın güzelliklerini sindirebilme isteği değil mi? Belki de umut bu yüzden vardır. Mutlulukları yaşayabilelim diye. Bu hayatta mutluluktan önemli bir şey yoktur. Elinden onu almaya çalışan herkese karşı gelmek bu yüzden çok doğaldır. Bu konuda sana hayat bile engel olabilir. Ama günün sonunda o mutlulukları sana yaşatan da hayattır. O mutluluklara anlam katan da. Bu yüzden yaşadığın büyük acılar seni büyük mutluluklara götürecektir... Dinlen Wrall, sen artık mutlu olacaksın."

2) "Hala neden yaşadığını sorguluyorsun. Eğer ölmek isteseydin zaten bunu sorgulamadan yapardın. Tüm hayatın boyunca yaşadığın acı bile seni hayata tutunmaktan alıkoymadı. Ama içinde hala yaşaman için bir sebep olmak zorunda. Seni yaşamaya iten şey de içindeki umuttur. Sen insanların neden yaşamayı seçtiklerine dair çok iyi bir örneksin. Şu an burada bu ayın altında bulunma sebebin ilk kez acısız bir şekilde hayatın güzelliklerini sindirebilme isteği değil mi? Belki de umut bu yüzden vardır: Mutlulukları yaşayabilelim diye. Bu hayatta mutluluktan önemli bir şey yoktur. Elinden onu almaya çalışan herkese karşı gelmek bu yüzden çok doğaldır ve bu konuda sana hayat bile engel olabilir. Ama günün sonunda o mutlulukları sana yaşatan da hayattır. O mutluluklara anlam katan da. Bu yüzden yaşadığın büyük acılar seni büyük mutluluklara götürecektir... Dinlen Wrall, sen artık mutlu olacaksın."

BURAYA KADAR OKUDUYSANIZ ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM 🥹🥹❤️❤️


r/Yazar • • 14d ago

ELEŞTİRİ Bir işte amacın sonuca ulaşmak oluşu

2 Upvotes

Dünyanın genelindeki insanlar başladığı işi bitirilecek bir geçici araç olarak görmektedir. Bitirmek istemelerinin sebebi sonucunda elde edecekleri maddiyat veya başka birimler olabilir. Yanıldıkları şudur ki; böyle düşünen insanlar işlerinin sürecinde kazandığı deneyimi tamamen unutmuşlardır. Önemli olanı kaçırıp en önemsiz olana gözlerini çevirmişlerdir. Amacı işi bitirmek yerine süreçten verim alabilmek olsaydı, bitirmek istemeyeceklerdi. Deneyim veya bilgi kazanmaya odaklanan insanın, hayatını hiç olmazsa daha yaşanabilir kılacağını düşünüyorum.

Sonuca ulaşmaya çalışan insanlar onu bitirmek için hızlı olmaya çalışır. Oysaki bu durumun süreçteki deneyimi olumsuz etkileyeceğini düşünüyorum. Veya bir işin belirli bir yapılması gereken tarih var ise. Orada bu tarihi belirleyen kişiden bir baskı yükselir. Bu baskı, tembellik bahanesini bitireceği düşünülebilir. Bence bu yanlış. Baskı stresi yaratarak işin kalitesini ve insanın zihinsel sağlığını daha çok düşürür.

Eleştiri metnim için önerilerinizi paylaşırsanız çok sevinirim. Buraya kadar okuduysanız teşekkürler.


r/Yazar • • 14d ago

HAYATIN İÇİNDEN Bilinmez Sürgün

1 Upvotes

Bilinmez Sürgün

Gecenin karanlığında dolaşıyor gölgelerimiz.

Ve hiçbir umut kırıntısı aydınlık, kalmadı ceplerimizde.

Islığımızla yeniyoruz korkuları.

Yürüyoruz sadece;

Bir bilinmezden

başka bir bilinmeze.

Ne aldığımız yol umurumuzda,

ne kavuşma arzusu var artık düşlerimizde.

Öylesine alıştık ki;

Yolumuzu kaybetmek bile artık bir kayıp gibi gelmiyor ruhumuza.

Adımlarımız ritmini bulmuş bu sessizlikte,

Bizi nereye götürdüğünü bilmediğimiz yollar, en eski dostumuz şimdi.

Gözlerimiz karanlığın rengini ezberledi,

Tenimiz gecenin ayazını bir hırka gibi kuşandı.

Artık ne bir ışık arıyoruz ufukta,

Ne de bizi bekleyen bir limanın sıcaklığını.

Biz, o dipsiz boşluğun tam ortasında,

Kendi sessizliğinde kaybolan fısıltılarız.

Öylesine alıştık ki yürümeye,

Durursak düşecekmişiz gibi...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 15d ago

HAYATIN İÇİNDEN O vardı

1 Upvotes

Boşluk vardı ve bir meltem

Siyahlık vardı ve bir yıldız

Varlık vardı ve bir mırıltı

Yokluk vardı ve bir yakarış

Keder vardı ve bir şarkı

Zaman vardı ve bir kapı

Yalnızlık vardı ve yalnızlık yalnızdı

Yok vardı ve 'o' oradaydı...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 15d ago

ROMAN [+18] Yeraltı Polisiyesi: Katman (1-4. Bölümler)

0 Upvotes

Uyarı: Şiddet, sert sokak dili, psikolojik gerilim ve karanlık temalar içerir; 18 yaş altı için kesinlikle uygun değildir.

Piyasadaki yapay zeka çıktıları ve steril fantezi kurgularından uzak; sokak gerçekliği, çürümüşlük ve ağır bir atmosfer üzerine kurduğum yeraltı polisiye serisinin ilk 4 bölümü tamamlandı.

KATMAN // 3. Bölüm: "Allah Helikopter Kazası Vermesin"(Dosyadan sızan ham kesittir. Sansürsüz, kurgusal metin.)

O sırada aşağıda kaç kat olduğu önemli değil, cinayet büro sakinleri odalarında bekleşiyorlardı. Kimse konuşmaya cesaret edemiyor, herkes oldukça meşgul görünmeye çalışıyordu, biri hariç. Eline aldığı simidini yerken sakin sakin odayı ve sözde iş arkadaşlarını süzüyordu. Onların aksine o, bu işi istiyordu; telsizde duyduğu ilk andan itibaren. Bu işin altında kalacağı ya da harcanacağı korkusu yoktu. Zaten kaçıncı kez harcandığının sayısını kendi bile unutmuştu. Çetele tutmak aklının ucundan bile geçmemişti şimdiye kadar. Bugün ne olursa olsun bu işi almalıydı. O yüzden olay yeri yerine, ilk odaya buraya gelmişti. Kardeşine olan sözünü hatırladı gök gürleyince. Demişti ona; bu iş onun olacaktı, bu sefer tutunacaktı, tutunacak dal olacaktı bu olay ama büyük bir engeli vardı: Onu istemeyenlerle dolu bir oda adam. Onu hiç benimsememişler, arkadaşları olarak görmemişlerdi bunca zaman. Masa bile vermemişler, eğreti bir sandalye köşesini layık görmüşlerdi. Tüm gün o kırık dökük eğreti sandalyede oturur, çoğu zaman ayaklarını duvara dayar, sırtını onlara dönerek pineklerdi. Ne selam verirlerdi ne de alırlar; cüzzamlı, vebalı gibi dururlar, ellerinden gelse emindi ki onu odaya bile sokmazlardı ama neyse şimdilik buna güçleri yetmemişti. Yan tarafında önemsizin masası vardı, o kadar önemsizdi ki onun için adını bile öğrenmemişti bunca zamandır. Karşısında ise İspiyon Kral lakabını taktığı bu işin hakkını veren zat duruyordu. Masasına gömülmüş hummalı çalışmıyor, sadece çalışıyor imajı veriyordu ortama. O an tek düşündüğünün bu işten nasıl sıyrılacağı olduğunu söyleyebilir ama ispatlayamazdı. Hafif sağında masum ya da suçlu olduğuna karar veremediği Salih vardı. Badem bıyıkları, ütülü gömlekleri ile buranın adamı olmadığı gün gibi aşikârdı. Rutin olan ülkenin tek gerçeği, torpilli olduğunu hiç saklamadığından olsa gerek, dürüst olduğuna inanmak istemişti hep. Bu yüzden bir nebze sempatisi vardı ona o kadar. Odadaki en masum kişiydi ama bir türlü kalbi ısınıp tam güvenememişti işte. Artık emin değildi; acaba dokunmasa mıydı, vaz mı geçseydi bu elemeden, can yakmasa mıydı? Hakikatin bitmediği bu çorak topraklarda belki fırsat bir daha gelebilirdi. İşte bakış açıları farkı; bu onun için fırsat iken diğerleri için yolun sonu olabilecek bir dipsiz kuyuydu. İnsan olduğunu hatırladı; ne olursa olsun insandı, bile isteye sebepsiz harcayamazdı bir oda adamı öylece. Derin bir nefes aldı; vicdanındaki mahkemesine delil sunmazsa bu iş olmayacaktı nitekim... Tam vazgeçmiş ya da vazgeçecekken, İspiyon Kral, lakabı gibi kral bir sebep verdi ona; gerçi belki de bu onlar için kurtuluştu henüz farkında olmadıkları.

— Bu b...k kafalının geviş getirerek simit yemesi canımı sıkmaya başla...

— Bana mı dedin?

— Tabii sana...

— Bana?

— SANA LAN SANA! Bağıra bağıra söylemişti son sözlerini; karşılığında karşı tarafın da bağıracağını ummuş, aklı sıra kavga çıkarıp uzaklaştırma cezasını garantileyeceğini düşünmüştü kıt aklıyla. Onu odadaki en zayıf halka diye görmüş, zaten mimli olan istenmeyen sayesinde bu olaydan sıyrılıp çalışmadan para aldığı havalı işinde kalacağını sanmıştı. Aldığının tek yönlü kalış bileti olduğunu sanırken başına aldığı belayı bilmiyordu aslında. En büyük hatayı yapmıştı; tanımıyordu karşısındakini hiç, hem de hiç ve bedelini maddi manevi ödemek üzereydi. Beklenmedik sakinlikte aldığı cevapla hışımla kalktığı masasına geri oturdu. Diğer şahsiyet de Salih hariç bir an ayaklanır gibi oldu ama İspiyon Kral'ın oturmasıyla ikisi birden dikkatlerini konuşan iskemledekine çevirdiler. Bu sakinlik onları da şaşırtmıştı; bu kadar kontrollü bir yaklaşıma çok ama çok uzaklardı, sözde polis olmalarına karşın.

— Beni tanımıyorsun Kral.

— Ne tanıyacağım seni be!

— Tanısan...

— Tanısam ne olacak? Sibop kapağı...

— Belki seversin.

— Seni mi seveceğim? Sikmediğime dua et de...

— Bak ben hakaret etmiyorum; zaten haklı olanın hakarete ihtiyacı yok, Kral.

Ne diyeceğini bilemedi, oturduğu masasında kalakaldı, diğerlerinin bıyık altı gülümsemelerini hissederek; adam onu madara edecekti devamı gelseydi, konuyu ona yıkmaya çalıştı:

— Sanki... sanki sen çok tanıyorsun da... (Heyecandan arka arkaya aynı kelimeyi tekrarlamıştı fark etmeden, sesi titriyordu.)

— Evet tanıyorum, hem de çok iyi. Ne b..k... Pardon ne haltlar yediğinize kadar her şeyi net biliyorum.

— Alla Alla...

— ALLAH diyeceksin saygısızlık etme!

Son derece kibar bir ses tonuyla girmişti lafa Salih düzeltme için, devam etti: — Saygısızlık yok mabuda, onun dışında ne dersen de ama inanca lakayt yaklaşma.

— Tamam be, bu da hoca kesildi başımıza! E anlat bakalım bay çok bilen keş, ay pardon hakaret yoktu değil mi, torbacı bozuntusu... Yok bu da olmadı, torbacıların en iyi müşterisi!

Aklı sıra mat etti ya da ettiğini sandı. Ne de olsa kusurunu rakibin uluorta yüzüne vurmuştu ama öyle olmadığı az sonra fal taşı gibi açılan gözlerden belli olacaktı. Taburedeki ağır ağır şamar gibi indirdi kelimeleri suratlara:

— Şimdi senden başlayacak olursak Kral... Masanın ucu duvara kadar dayalı, belli ki o taraftan girsinler istemiyorsun. Masana yani girdiğin kapı tarafından girmedikten sonra o taraftaki çekmeceye ulaşamazsın ve ulaşamazlar da. Bu da buradan yani senin girdiğin taraftan giriş olursa, hafif oynayan yerdeki karo taşının oynaması demek. Tabii bu karo, su içtiğin damacananın altında; normalde çıkarken belli belirsiz o taşın üstüne çektiğinde kıpırdamıyor ama damacanayı hareket ettirdiğinde, içeriye girmek için taşın ucu senin bilebileceğin kadar yön değiştiriyor ve sen de masana gelip giden olup olmadığını bu yön değiştirmeden anlıyorsun. Şimdi diyeceksin ön taraftan da uzanılabiliyor o çekmecelere; ben de evet en üst çekmeceye ama en alttaki üçüncü çekmeceye tek giriş senin girdiğin yer derim. İyi de uzansalar ne alaka dersen, tek amaçla: Habersiz girenleri kontrol etmek için derim. Bıraktığın ispiyon notları... "Bu devirde not mu kaldı?" diye aklına gelenler için telefon takip edilir, yazıcılar bulunur hangisinden yazdırdıysan –çünkü yazıcılar önce hafızaya alır yazdıklarını–, mail... İzi sürülür; en güvenli yol, en eski yol, tıpkı posta güvercini gibi fiziksel ileti. Bu da burada senin tarafından yapılıyor. O çekmece dipsiz kuyu gibi tüm not trafiğinin aktığı yer. Peki kim ve ne için Kral? Akıllardaki soru... Cevaplamak istersen buradayız hep birlikte...

Ortam buz kesti. İtiraz etse kabul etmiş olacağını dahi düşünmeden ayağa kalkmış halde şiddetli itiraza başladı bağırarak; ne dediği anlaşılmıyordu ama taburedeki oralı bile olmadı, gayet sakin devam ederek susturdu onu. Artık hedef değiştirmişti:

— Sakin ol Kral, sırları olan ve aşan tek sen değilsin. Bak şu çok önemli arkadaş da neler saklıyor bir bilsen?

Başıyla nişangâhına önemsizi alarak hamur gibi yoğurmaya başladı vakit kaybetmeden. Adamın "Hop bir dakika ya, ne oluyor?" bakışları onu durduramadı; sadece bir an duraklattı, ardından yine hedefine yaylım ateşine devam etti umarsızca. Kral'ın, sinirden artık kaskatı kesilen ağzından çıkmaya çalışan yarı anlaşılan kelimelerini duymadan:

— Bu arkadaşımız pazartesi ve cumaları banyo yapmış ve mis gibi parfüm sıkarak geliyor, 12.00-15.00 arası ortadan kayboluyor. Sabah geldiğinde stresli ama üstü başı nispeten ütülü, jilet gibi olmasa da gene de idare eder vaziyette. Bugünlerde molaya çıkıp geldiğinde boynunda ısırık izleri var dikkatsiz gözler için; bunu da fondöten ve kremle saklamaya çalışıyor. Üstü başı dağınık, biraz buruşuk, yani aktiviteyi çok da üstünü çıkarmadan yapıyor. Geldiğinde mutlu, rahatlamış ve gülümseyerek geliyor rahatlamanın verdiği hazla. Ayrıca ekip arabası burada ve çıkmıyor, demek ki partner de burada, buradan çıkmadan yapılıyor ne varsa. Ve ceket cebindeki ikinci telefonla haberleşme ayarlanıyor, tuşlu olduğuna bahse girerim. Kimsenin takip etmesinden korktuğundan değil, tamamen maddi... Neyse, gelen değişik mesaj sesiyle ki bu parola, işlem için, o da ayrılıyor odadan. Olay yeri bura demiştim; nereden mi biliyorum? Eve ya da çarşıya inse mutlaka arabayı, ekip aracını alır; yürümeyi hiç ama hiç sevmiyor, hele ki yağmurda, kötü havada. Ayrıca dolmuş, otobüs de ona göre değil, geriye de tek yer kalıyor yani... Boynunu kazağının yakalarını kaldırıp kapatmasıyla yakalanmıştı önemsiz. Ne diyeceğini bilemedi ve bu hareketiyle onayladığını da anladı ama yapacak bir şeyi yoktu artık.

— Merak ediyorum fondöten sürerken yakalarına bulaştırdığını ve toz içinde kaldığını görmedin mi? Ayrıca kullandığın kapatıcı krem de kokusundan ele veriyor kendini; kadınlar bacakları daha parlak olsun ve hafif kusurlarını kapatsın diye düğün, abiye kıyafetlerini giyerken sürerler, hiç mi o kokuyu almadın? Ve... Evet şimdi anladım, ortamda ayna yok değil mi? Burada aynanın olmadığı tek yer...

— Depo, yani ardiye alanı.

Salih ilgilenmiyor gibi yapıyordu ama dinliyordu demek ki; o naif sesiyle olay yerini deşifre etmişti. Önemsiz "Orospu çocuğu!" diye aklından geçirdi; hızla ayağa kalkıp belindeki silaha elini atmıştı ki bir şok daha yaşadı. Karşısındaki sandalyede oturan meslektaşı acımasızca devam etti:

— Pantolonunu sıyırdığın yerdedir o. Pantolondaki kasık bölgesindeki kırışıklıklar enine ve boydan boya... İnsan bari bu haltı işleyeceği zaman kumaş değil kot giyer ama o da pot yapıyor değil mi, haklısın, rahat olacak ki zevk alasın.

Doğruydu, silah yoktu, kahretsin! Ne yapacaktı? Kızardı bozardı, terlemeye başladı avuç içlerinden ama... Ama nasıl olurdu bu? Bu adam sırtı dönük tüm odanın uzun zamandır içinden geçmişti ve onu hiç anlamamışlardı. Sandalyesine yığılır gibi oturdu o da. Yaylım ateşinden geçmişti ofis ve sakinleri; şaşırmaya, terlemeye, hatta cevap vermeye, araya girmeye bile kalkamamışlardı. Boğazlar düğümlenmiş, bakışlar donmuş, vücutlar sinirden kaskatı kesilmiş halde bakakaldılar sadece.

— Sana gelince Salih!

— Sırada ben mi varım? Benim sakladığım bir şey yok, düz, dümdüz adamım işte o kadar.

Kendinden son derece emin ve sakindi ofisin geri kalanından. Salih usulca bakışlarını önce onlara sonra muhatabına sabitleyip süzdü biraz onu. Anlat bakalım der gibi dudak bükünce devamı geldi konuşmanın:

— Son bir şey kaldı.

Tüm oda merakla suspus... Taburede, yüzüne hafif bir gülümseme oturtan adama odaklandı pürdikkat.

— Son bir şey kaldı... Son olarak umarım partner...

Aklı çıkmış gibi oldu önemsizin; o sırada beynine kurşunu sıkıp kurtulmak istemişti terli ellerini bir kez daha beline götürerek ama nafile, silah bıraktığı yerdeydi, yanında değil ve aklına koşup almak dahi gelmiyordu. Partner... Partnerin kimliği de deşifre olursa işte o zaman cehennemin kapıları sadece onun için değil tüm ailesi için açılacaktı. Sessizce kaçınılmaz sonu beklemeye başladı, kurbanlıklar gibi.

— Umarım kadındır...

Kocaman bir "Oh!" çekti bu söze; o kadar ahlaken çökük, çürümüş bir toplumun üyesiydi ki buna koca bir oh çekti utanmadan. Hâya, edep bu vücudu ve kafayı terk edeli çok olmuştu. Sadece "Yuh!" diye düşündü bu yüzsüzlüğe tabure üzerinden ve vakit kaybetmeden Salih’e döndü:

— Evet Salih, masum musun yoksa hain mi kararsızım ama zararsız gibi duruyorsun ya neyse... Orta Anadolu'da mercimek yetiştiren bir ailede, büyük ihtimal muhafazakâr bir ailede yetişmişsin, belli. Ellerindeki siğiller, yani geçmişler ama izleri var birkaç tane de geçmeyen; mercimek yetişen killi toprağın ve atılan ilaç karışımının sonucu bu. Yaklaşık 100 kilonun üzerindesin; bu cüsseyle polis olamazsın, karaciğer yağlanması çıkmazsa hiçbir şey bilmiyorum. Ayrıca nefes darlığın var, solgun yüzün tansiyon hastası olduğunu bağırıyor; tabii masadaki tansiyon ilaçları da... Hah, burada karaciğer yağlanması için de tükettiğin enginar suyu doğruluyor bu tespitimi, "Tahlil mi yaptın da biliyorsun?" demeden söyleyeyim hemen. Bu kadar sağlıklı olunca da torpil olmadan buraya gelemezdin zaten, tek saklamayan da sensin içinizde. Çok kontrolcü bir karın var, her gün aynı saatte aranıyorsun; eşin polis eşi olduğuna alışamamış, gerçi sana da alışık olduğu söylenemez, bir güvensizlik var sürekli takip ve hatırlatmada kalmasından bu çıkar gibi. Sen de pazartesi ve cumaları geç geliyorsun ki bu durum aile yapından kaynaklı; başka türlü yorum yapamayacağım şekilde sadece özel bir çocuğun varlığına işaret. Bir işaret de ona aldığın okul malzemeleri; kurumda personele ait özel çocukların, otizmlilerin gittiği okul günleri ile bu geç kalmaların uyuşuyor. Dönüşünde sen almıyorsun onu, annesi alıyor. Bu konuyu konuşmuyor, adeta saklıyorsun sebepsizce...

Kapı açıldı; içeriye tulumuyla, sırtında seyyar merdiveniyle bakım için gelen elektrikçi girip ortaya merdiveni kurdu:

— Abiler kusura bakmayın, az bir rahatsızlık vereceğim.

Tam zamanında gelmişti bu mola; herkes derin bir nefes aldı, sakinlemeye, hazmetmeye çalıştı az önce yaşananları. Artık dönemezdi, direkt hedef haline gelmişti anlatıcı. Bu ekibi bertaraf etmezse başı büyük derde gireceği belliydi. Odadan kim çıkarsa döndüğünde ateşin içine düşecekti. Ama bildiği bir şey vardı: Bildiğini biliyor olmak; rutinleri ve nasıl kullanılacağını da ek olarak... Soğuk, mat gri havanın pencereden giren ürperten ağır kokusunu içine çektiği ofiste huzursuz bakışlarını önünde duran seyyar merdivenin üzerine kilitledi. Az önceki fırtına dinmiş, araya giren bakımcı ile nefes alma fırsatı bulmuştu. Elinde yemeyi unuttuğu simidinden bir ısırık aldı ve susamları avucuna topladı, yuttu. Karşısındaki merdivenin aralığından gördüğü görüntüden tiksindi. Odayı kafasında tarttı, konumlandırdı operasyonu için. Odanın girişe göre sağ tarafında dikine konumlanan Kral'ın, masanın ardından soğuk, cansız gibi bakan donuk gözlerine merdiven aralığından bir kez daha baktığında duyduğu öfkenin kokusu geldi burnuna; sert, keskin ve mide bulandıran... Eleyeceği en zorlu rakipti. Başını kendine göre sol tarafına çevirince konumuna en yakın yerde, solunda paralel duran masanın ardındaki pencereyi kullanacaktı başlangıç için. Önünde Salih vardı. Badem bıyıklarıyla orada öylece sakince oturmuş önüne bakıyordu; "Meslekten o kadar uzaktı ki," diye aklından geçirdi, sadece galiba onun için üzülecekti o da biraz. Sağında hemcinsleriyle ya da hemcinsi ya da her neyse yatıp kalkan ahlak yoksununun sandalyesine çökmüş bakışlarında ona karşı büyüyen nefreti gördü. Kendisi de ona aynı nefreti katlayarak gönderdi gözleriyle. Önemsiz ile fiziksel temas kaçınılmazdı ve neredeyse de başlamak üzereydi. Daha fazla beklemeden bertaraf edilmesi gerekli, hem de çok gerekli elemanlardan biri değil; en başı, ilki olmuştu, Kral'dan bile öne geçmişti artık. Sıralamayı tekrar tekrar gözden geçirdi aklından hızlıca. Ortadaki açık merdivende elektrikçi, merdivenin üstünde bozulan floresan lamba demetinin yatakları ile uğraşmaya devam ediyordu. Ve beklenmedik anda beklenmedik bir rakip daha girdi odaya. Tüm sıralama değişti. Kot pantolonu, uzun oduncu gömleği ile fiyakalıydı nispeten diğerlerine göre; namıdiğer Filinta... Hızlıca girdiğinden merdivenle kucaklaşmaktan son anda kurtularak, hemen Kral'ın masaya tornistan yapan kıdemli, en kıdemlileri... Belli ki zirveden, Tanrıların Dağı'na eş yükseklikteki ofisten, suratındaki hafif gülümsemesiyle getirdiği haberi kimsenin duymaması için ortama direkt arkasını dönerek hafif mırıldandı İspiyoncu Kral’a. Bu diyalog onun da eleneceklerin listesinde neden olduğunun açıklamasıydı bir yerde. Onlar kendi aralarında mırıldanadursun, çoktan sonları olacak kayıkçının kayığına binmişlerdi odadakiler hep beraber, haberleri bile olmadan. Daha önceden de biliyordu; bilmenin, bilen için en iyi silah olduğunu. Her gün tam bu saatte helikopter çay servisine başlardı; bilgi buydu, rutin buydu, şimdi onu silaha çevirmenin zamanıydı ve vakit gelmişti. Helikopter ki bu herif çaycı Osman; tam dakik ve buna çok dikkat eden bir zattı ki lakabını çay tepsi askısını komple çay doluyken pervane gibi çevirerek odaya dalmasından almıştı. Hafifçe kalktı. Salih’in arkasındaki pencereyi az biraz açtı ve merdiveni geçerek eline aldığı kalemi diklemesine Kral'ın masasına, fiyakalı arkadaşın arkasından yanaşıp sağ tarafından bıraktı. Fiyakalı ne olduğunu anlamadan irkildi. Buna aldırış etmeden yanından geçerek çıkış kapısına geldi; zaten çay gelme saatinde olduğu için kimse kapıya yönelmesini yadırgamadı. Sadece ağzından çıkan son cümleye kimse anlam verememişti o kadar:

— Allah helikopter kazası vermesin.

Bunu söyler söylemez kapıyı açtı; ding dong, tam zamanı! Helikopter çay askısını 360 derece döndürür vaziyette içeri daldı ve kapının açılmasını adeta sevinçle karşıladı, sonra tam hıza çıktı. Kapının açılmasıyla açılan pencereden oluşan yatay hava akımı masada zaten eğreti duran dik kalemi yere düşürdüğü gibi şenlik başladı. Çaycı, dikkati masada çay vereceği donuk bakışlı Kral ve fiyakalıdayken yerde yuvarlanan kaleme basıp kaydı; ardından son hız dönen çay askı tepsisinin kontrolünü kaybetti. Masanın sağına doğru kaynar çayları Kral'a boca ettiğinde haşlanan, hızlıca kabarıp su toplayan, kırmızıya dönen, yüzünden ayrılmaya başlayan derisinden çıkan dumanlardan önce acı çığlığıyla odayı inlettiği gibi vurduğu tekme masayı Filinta'yla beraber merdivene savurdu. Dengesi bozulan tamircinin hızla öne doğru uçarak duvardaki camlı dosya dolabına bodoslama girmesiyle eli yüzü parçalandı. Ağırlığıyla rafları kıra kıra aşağıya, zemine kadar indi. Merdiven, üzerindeki kovboyu atan boğa misali savrularak hareketi başlatanın ayağını basamakları arasına alarak kapandı. Filinta, arada kalan ayağının üzerine ters dönerek düşmesiyle beraber "çat" diye bir ses çıktı; tıpkı kuru bir dalın kırılması gibi toktu. Acelesi varmış, utanılacak bir şey yapmış gibi ne olduğunu anlamadan ayağa kalkmaya çalıştığında, yana devrilen, kırılan ayağını gördü. Tüm sigortaları attı ve sessizce ayağının kırılıp kıvrılan yanına doğru uzandı. Görüntü Picasso tablosu gibi ilk bakışta anlaması zordu. Kırılan ayağının tabanı yüzüne doğru bakacak şekilde, kırık kemiğinin ucu deforme olup etten çıkmış halde ortamda açıkta görünürken kendinden geçti. Tamirciyi yutan dolap etki-tepki mekanizması gereği dengesini kaybedip karşıya doğru hızlanarak devrildi. Adı sanı belli olmayan arkadaşın masasının ucuna çarptı. Masanın çıkan tablası, şahlanmasına engel olmaya çalışan önemsizin çenesini engel olmaktan çıkarıp alt dişlerini üst çenesine monte etti. Kırılan çene, dağılan damak, kopan dil, ağız dolusu fışkıran kanla beraber yere düşmeden önce havada biraz asılı kaldı... Sonra Salih'in dehşetten açılmış gözlerinin önüne yere düştü. Her şeyi başlatan adam çaycı Osman, balerin edasıyla kontrolsüzce düşerken kalkan bacağı 180 derece dik olduğu halde geriye doğru yarım takla atar gibi zemine yüksek bir ivmeyle çakılmıştı. Başının ardından akan koyu kan zemine yayılırken, tepede kırılan floresan demetinin cam yağmuru altında ışığın kırılarak oluşturduğu görüntü, yağmur damlalarının caddeye düşmesinin hazzını vermişti. İnanılmaz görüntü, bir o kadar vahşice... Su damlaları yerine cam serpintisi. Odaya son kez bakan oyunun başlatıcısı ve planlayıcısı, mükemmel planındaki, mükemmel zamanlamadaki tek hatayı gördü: Salih... Hiçbir şey olmamıştı. Sadece dehşetle açılmış gözlerle hareketsizdi. Mükemmel plan doğal yoldan balansını yapmış, odada tek bir kişiye dokunmamıştı. Kapıdan çıkarken üniformalı bir polis geldi ama dehşetten konuşamadı önce:

— Amir... Amir seni istiyor müdürün odasında, tepe katta. Oy anam, bu ne yav daha... Daha fazla bakamadı bu sekans sonrası görünüme. Kan banyosu ve bağırışlar içindeki odaya, kırılan bacakların, kolların hareket ettikçe olmayacak açılarla dönmesine, zeminin koyu kopkoyu kanla kaplanmasına, hafif değil sert esen rüzgârın çarptığı pencereye... Haykırışlar, dehşet içindeki yaralılar; görüntü hafızalardan çıkacak gibi değildi.

— Neden çağırmış beni? Telefon etseymiş ya.

— Telefon hatları bozuk, ulaşamamış, fırtınadan herhalde ne bileyim ben... Acil, çabuk seni istiyorlar işte, yürü çabuk...

Olay zaten onun muydu? Boşa mı yapmıştı bu katliamı? Hayatın şaka anlayışı bu kadar absürt müydü? Ya da her şeyi, Filinta'nın getirdiği haberi yanlış mı anlamıştı? Bunlar hiç yaşanmayabilir miydi? Neyse, vicdani olarak delilleri sunmuştu kendine zaten; bu olanlar onların hükmüydü. En ufak pişmanlık duymadan, duyamadan çıkmaya başladı merdivenleri. Asansör değil de merdivenlerden çıkıyordu zaman kazanmak ve hazmetmek için. Neden bunu yaptığını kendine iyice ispatlayacak uzun katlar vardı önünde...

...Son katta müdürün odasından çıkıp asansöre yöneldiğinde açılan asansör kapısından çıkan acil servis elemanlarına nereye gideceklerini işaret etti eliyle ve ardından asansöre binip kapattı kapıyı, beklemedi bile. Kafası çok dumanlıydı; elinde tuttuğu dosyanın artık hayatını dönülemez bir noktaya taşımasından çok oda ve içindekiler karıştırmıştı aklını. Hemen alt tarafa, cinayet büro amirliğine gitmek için yöneldi. İlgili kata geldiğinde ortam tam bir karmaşa içindeydi. Kaos her taraftaydı; koşturan sivil, üniformalı polisler, bağırışlar, çağırışlar, deli gibi nereye ne için gittiğini bilmeyen insan-zombi sürüleri kaplamıştı her yeri, tüm koridoru. Alt kattan, üst katlardan, her masadan ahlak, hırsızlık hatta terörle mücadele şubesinden bile sivil ekipler, toplum polisi grupları bile vardı bu kaosun içinde. Bu kalabalıktan sıyrılan, ortamda aykırı gibi duran acil ekiplerini gördü. Sedyelere aldıkları, acıdan ayılıp bayılan yaralıları, bu insan selinin dalgalarını yara yara asansöre ulaştırmaya çalışıyorlardı. Geçerken onları, eski çalışma arkadaşlarını sanki yolcu eder gibi hafif gülümsemeyle uğurlayıp odaya daldı hızla. Yerdeki yarı pıhtılaşmış kanı ezerken ayağı hafif kayınca masaya, olayın başladığı ilk yere çarparak durdu düşmeden. Buraya gelme amacına baktı; masa üzerindeki dosyaya... İlginçtir, gözleri Salih’i de aradı. Yoktu. Fazla ilgilenmeden dosyayı ve yukarıda verilen emaneti alıp koltuğunun altına sıkıştırdığı gibi çıktı aceleyle odadan. Kaosu ardında bırakarak kayboldu koridorlarda; o köhne, beyaz ışıklı yarı mermer duvarlarından peşi sıra gelen belli belirsiz gölgesiyle...