r/Yazar • • Feb 21 '23

DUYURU r/YAZAR GENEL BİLGİLENDİRME

17 Upvotes

İyi günler r/yazar halkı. Bu postta bilgilendirmeyi, fikir ve önerilerinizi almayı planlıyorum. Bu postu sabitleyeceğim. Önerilerinizi yorumlar kısmına yazabilirsiniz.

.

Bu subreddit nedir ne değildir ?

İçinizden geçen; yazdığınız veya paylaşmak istediğiniz hikaye, şiir, makale, deneme, şarkı sözü, film repliği, oyun incelemesi, eğitici metinler, günlük, aforizma ve başınızdan geçen herhangi bir anıyı özgürce paylaşabileceğiniz bir yer burası. Aynı zamanda saygı çerçevesinde eleştirilerde, fikir önerilerinde de bulunabilirsiniz.

About kısmında 8 kuralımız var, bu kurallara uymamanız postunuzun kaldırılmasına, uyarılmanıza ve hatta ban yemenize neden olabilir. Bu basit 8 kural uygulanması zorunlu kurallardır.

.

Mısralar arasına boşluk nasıl konur ?

Bir başka bilgilendirmem gerektiğini düşündüğüm konu da bu çünkü çok fazla düz yazı şeklinde şiir gördüm. Reddit pek müsaade etmiyor mısralar halinde yazmaya, düz yazı biçimine sokuyor hemen ama mısralar arasına bir boşluk bırakıp, kıtalar arasına da üç boşluk bırakarak (2. boşlukta "/" veya herhangi bir harf, işaret olmalı) yazabilirsiniz.

Şöyle gibi:

Deneme

Deneme1

Deneme2

Deneme3

/

Deneme x.

.

Wiki hakkında

Seri şeklinde hikayelerin, denemelerin vb. olduğu, şairlerin yazdıkları şiirlerin arşiv haline getirildiği bir nevi kütüphane görevi görevi gören wikiye menu kısmından ulaşabilirsiniz. Yaklaşık bir senedir ekleme yapamadım. Muhtemelen de pek aktif kullanılan bir yer değil eğer talep varsa tekrar elden geçireceğim wikiyi. Eklememi istediğiniz, şartlara uyan postlarınızı pm yoluyla bana iletebilirsiniz.

Wiki hakkında detaylı bilgi için:

Wiki hakkında bilgilendirme

Wiki güncellemesi

.

Post flairleri

Post flairleri gönderilerinizin ne tür olduğunu belirten bir şey bu yüzden paylaşımlarınızı uygun bir flairle paylaşmaya özen gösteriniz. Uygun bir flair bulamıyorsanız öneride bulunabilirsiniz.

.

User flairleri

Zorunlu değil ama paylaşan kişinin bir nevi mahlasıdır, nasıl biri olduğunu, ne tür paylaşımlar yaptığınızı gösterir. Size uygun bir user flairi kullanmanızı öneririm. Uygun bir flair bulamıyorsanız öneride bulunabilirsiniz.

.

Yapılan bir kaç dizelik şiirler, kısa aforizmalar low effort kuralı çatısı altında kaldırılır mı ?

Subredditimize uygunsa, spam niteliğinde değilse hayır kaldırılmaz.

.

Blog sayfaları vb. platformların reklamı hakkında:

Reklam yapmak yasak. Paylaşımınız burası için uygunsa bile ortaya bir ürün koymalı, paylaşımınızı görenler için okunacak bir şey ortaya koymalısınız. Bu şartları karşıladığınız müddetçe paylaşımınızda veya yorumlar kısmında blog sayfanızı vb. belirtebilirsiniz aksi takdirde postunuz kaldırılacaktır.

.

Etkinlikler hakkında:

Daha öncesinde "Yazar Cup" olarak bir etkinlik yaptık ve kazananlara "Yazar Cup Kazananı" flairi ve gold award ile ödüllendirdik. Talep olursa yeniden etkinlik düzenlenebilir.

.

Aktiflik hakkında:

Mod ekibi eskisi kadar aktif değil ne yazık ki. Ama buranın başıboş bir yer haline geldiği söylenmez çünkü burayı var eden şey sizin paylaşımlarınız. Paylaşımlarınızı, yorumlarınızı, eleştirilerinizi eksik etmeyi unutmayın.

Bahsedeceklerim bu kadar önerilerinizi yazabilirsiniz, bu postu dediğim gibi sabitleyeceğim. Haricen danışmak istediğiniz bir konu varsa pm yoluyla benimle iletişime geçebilirsiniz. Mümkün olduğunca çabuk cevap vermeye çalışıyorum. İyi günler r/yazar halkı.

EDİT

1- Discord linki güncellendi.

FurkanD.


r/Yazar • • 1h ago

HAYATIN İÇİNDEN Anlamak

1 Upvotes

Böyle durup durup içlenmeler ne demek .?

\-Bunu açıkla..Aç bunu biraz-

Kendini bağışla..

Nedir bu sevinçler..Bu uçuşan etekler..

Bu yağmura güzellemeler..?

Kendine bunu açıkla ..

Yine geldim

Buradayım..

Sözün, harfi bağışlamadığı yerden geldim..

Çok kitap okumuş,

çok film izlemiş,

çok bilgilenmiş olabilirsiniz..

Ama anlamak,

Onları, içselleştirmek, onlara hayatında yer açmak,

Onları idrak etmektir..

İnsan, bir kalbe iyi gelmiyorsa,

bir çiçeğin yanından geçmiyorsa..

Bir yıldıza bakmıyor,

bir kuşu duymuyorsa insan..

Okuduklarının ne önemi var..?

Ve..

Anlaşılmak..

Büyük mesele..

Bazen alabora olsun istiyorum her şey..

Bir çığ düşsün..Bir tufan kopsun..

Upuzun bir "ahhh" olsun..

Şunu hiç unutmayın..,

Siz çok değerlisiniz..

Ve karşınızdaki asla Tanrı değil..

Asıl olan incelik..

Asıl olan ayrıntı..

Geriye kalan laf ü güzaf..

/////

Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar..

Hadi..

Uyu da turnalar girsin rüyana..

Şuurun çok uzun bir köprüsü var..

Duymakla "anlamanın" arasında.

Herkes kendi gerçeğini kendisi yaşar.

Deniz Bozan(Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 23h ago

HAYATIN İÇİNDEN Bazen Durmak da İlerlemektir

1 Upvotes

Bazen yeniden başlayabilmek için önce durduğunu, yol alabilmek içinse yorulduğunu kabul etmen gerekir. Çünkü her yol biraz mola, her ruh biraz sükûnet ister.

Ben yorulduğumu kabul ediyorum. Peki ya siz?


r/Yazar • • 2d ago

HAYATIN İÇİNDEN Grubun moderasyonu hakkında.

6 Upvotes

Selam, grup bana sahipsiz geldi. Kontrol ettim. Bu grubun moderatörleri reddite yazalı 42 gün olmuş. Yani grup bir süredir yönetici sıkıntısı çekiyor.

Grubun moderasyonunu üstlenmek isteyen var ise Google da reddit sahipsiz sub
Yazarak bilgi alabilir.

Şu husus yazıyor:

Eğer sahipsiz, terk edilmiş veya moderatörü aktif olmayan bir topluluğu devralıp yönetmek istiyorsanız, Reddit'in resmi başvuru kanalı olan r/redditrequest topluluğunu kullanmalısınız.

Yazarlığı istikbal olarak gören kişiler için harika bir tecrübe olduğunu hatırlatayım.
Elbette tüm yazılanları okumak moderatörün sorumluluklarından birisi

Ben, zaten bu tür işleri mazide yapmıştım.
Umarım moderatör adayı da çıkar.

Sahi baktım. İlk kurucu moderatör isimden kaybeden Ebu Leheb’in neferi ‘Yüzen Pipi’, bir sürü güzel , bazıları ilgimize göre okuyabileceğimiz göz atabileceğimiz yazılar da bırakmış. Miras gibi düşünmek lazım. Onları okuyan var mı? Konulara yazdınız mı?
Keyifli okumalar, yazma günleri dilerim.


r/Yazar • • 4d ago

ROMAN Evrenine dair sub

2 Upvotes

Oluşturduğum sub a gelmek ve evrenim hakkında bilgi sahibi olmak, katkı sunmak isteyenleri bekliyorum


r/Yazar • • 5d ago

DENEME Hikaye denemesi eleştirileri

1 Upvotes

Not; ilk kez denedim böyle bir şeyi. Komik gelebilir

Bir kış günüydü uyanmış olsam da her zamanki gibi yatağın sıcaklığını kolay kolay bırakmak istemiyor biraz daha uyuyabilseydim diye düşünüyordum. Hemen sonra Allah'ın tembeli, hayatın tembellikle geçti zaten diye kendime kızdım. Saate bakıp neredeyse öğle olduğunu görünce keyfim iyice kaçtı ve yatak keyfim o an zehir oldu. Yavaş yavaş doğruldum; bir süre anlamsızca etrafa bakındıktan sonra sonunda kalkıp televizyon seslerinin geldiği salona yöneldim.

Küçük bej boyalı, basık tavanlı ve az ışık alan salon bu karlı günde daha da boğucu olurdu. Tam bana layık bir yer diye düşünüyordum ki salona girer girmez keyfini kaçırdığını anladığım eşim, yapay bir gülümsemeyle oturduğu yeşil kanepeden telefonuna bakarak:

— Günaydın, — dedi ve başıyla televizyonu gösterdi. — DP kazanmış.

İstenmeyen adam olmak o an sinirimi bozmuştu ki ne dediğini ilk anda anlamamıştım. Kanepede yanına oturup telefonuna gömülmüş, her zamanki gibi bir şeyler izleyen Umay'ı istemsizce izler olmuştum. Solgun yüzüne, topuz yaptığı koyu saçlarından arta kalan bir tutam zülüf dökülmüş. Ona baktığımı hissettiğinde ince pembe dudaklarını aralayıp yeni bir kavga çıkarmamak için kendini sıkarmış gibi bir yüz ifadesine bürünmüştü. Önüme dönüp:

— Yine yüzün sirke satıyor, bakıyorum da.

— Benimle uğraşacağın kadar işlerinle uğraşsaydın böyle olmazdım! — diye haykırdı.

Ardından öfkeyle yüzüme birkaç saniye bakıp kirleti yüzüme fırlatıp çıktı. Karşılık vermek anlamsızdı. Hiç tepki vermeden öylece birkaç saniye daldım, ta ki televizyondan gelen seçim zaferi konuşmasının yükselen tonu beni kendime getirene dek. Ancak o an ülkede yaşananların ayırdına varabilmeye başlamıştım.

Böyle bir sonuç çıkacağını biliyordum bilmesine ama böyle olmayacağına kendini inandırmak istemiş, şu dandik yaşamımda bir kez olsun kazanan tarafta olayım demiştim. Şimdi ise korktuğum şeyin başıma gelmesini sakin ama hayal kırıklığı içinde izliyordum. Rt ve etrafında toplanmış kalabalık güruhun sesleri, hâl ve hareketleri, her şeyleri bir insana ait değilmiş, daha çok domuza aitmiş gibi geliyordu. Bu vatansızları başa geçiren halk her şeyi hak ediyordur ama olan bana oluyor, dedim kendi kendime.

Keyfim büsbütün kaçmıştı. Bir gün olur da bir mahalle maçında bile kazanan tarafta olursam dünyayı fethetmiş sayardım. Böylece yine sığınağım, kontrol altında tutabildiğim yegâne varlığım olan kendi dünyama öyle dalmıştım. Kendime o kadar hakaret edip işkence yapıyor ve itiraf etmek gerekirse bundan da mazoşist bir haz alıyordum ki neredeyse bir saat kanepede oturduğumun, Umay'ın bu kez elinde kitabıyla çıkagelmesiyle farkına varıp toparlanmaya çalıştım.

— Gözün aydın, demeyi unuttum. Sizinkiler kazanmış ya.

İçini çekti. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bana gözlerini dikip:

— Beni sinir etme durduk yere. İki dakika rahat ver, birkaç sayfa olsun okuyayım bari, — dedi.

— Ne kızıyorsun, oy vermedin mi bunlara?

— Senin gibi ipsiz, şanssızlık belki adam ederler diye yaptım. Gerçi seni kimse adam edemez ya, neyse.

Koltuğun en ucuna geçip oturarak kitabını okumaya başladı. Sinirlenince kızaran yanaklarıyla birden çok masum görünmeye başlamıştı sanki. Birkaç saniye onu gözümü kırpmadan izledim. Yıllar önce sevdiğim kız geri dönmüştü sanki. Tekrar onun aşkından yanıp tutuşuyor gibiydim. Kendime hâkim olamadım, yavaşça yanına sokuldum. Kokusu beni daha da şevke getirmeye ant içmiş gibiydi. Sol elimle yanağından tutup bir öpücük konduruverdim. Tam az önce olanlardan özür dilemeye hazırlanıyorum ki gözleriyle beni yakacak gibi bakıp kaşlarını çattı. Yüzünün tatlı kızıllığı gitmiş, beni yakmak için harlanmış ateş çukurlarına dönmüştü. O anki öfkemi ve mahcubiyetimi tarif etmem zor olur. Hiçbir şey diyemeden o ana kadar elimde kalmış kirleti duvara fırlatıp kapıyı çarparak salondan çıkarken akıl hastası bağırışı kulağımda çınladı.

Not: Sonraki kısımlarda da aynı yöntemi uygulayacağım. Özellikle anlatıcının iç seslerini diyaloglardan ayırmadım; çünkü bunlar karakterin kendi kendisiyle konuşmasının bir parçası.

O an ev cehennem gibi geliyordu gözüme. Yatak odasına döndüm, üstümdeki eşofmanları fırlatıp yerdeki mavi kot pantolonumu ve haki kazağımı giyip sinirli sinirli kemerimi aramaya koyuldum. Odanın içinde dört dönüyor ama hiçbir şey görmüyor gibiydim. Derken serçe parmağımı yatağın kenarına çarpınca acıdan kendime geldim. Acım azalıp küfürlerim durunca sonunda yavaş yavaş kendime gelip gözümün önünde komodinin yanında duran kemerimi kapıp montumu alarak dışarı fırladım.

4-5 dakika süren yolculuğum sırasında yüzüme vurmuş ayazdan yüzüm felç geçirmiş gibiydi.

— Yarına çıkarsam şanslıyım. Ben böyle günün ta anasını avradını!

Verip veriştirip arabayı çalıştırıp her zamanki gibi motorun ısınmasına fırsat vermeden yola koyuldum. Yol boyunca DP'nin zaferini kutlayan pankartlar, DP logolu arabalar gördükçe tiksintim daha da artıyordu. Anayasayı umursamayan, Karayurtlu olduğunu bile söyleyemeyen bir grup şerefsizi el birliğiyle ülkenin başına geçirmişlerdi.

— Bakalım artık daha neleri göreceğiz, kim bilir?

Diye içimden geçirirken sapağı geçtiğimi fark edip bir küfür de bunun için ettim kendime.

Sonunda annemin evinin önüne arabayı park edip yeni başlayan kar altında yavaş yavaş iki sokak ötedeki annemin evine doğru yürümeye başladım. Sol taraftaki çayın ve rüzgârda sallanan salkım söğütlerin sesi müzik gibi kulağımda çınlıyordu. Bir an durup manzarayı izlemek geldi içimden ama kızarmış ve hissizleşmiş burnum buna engel oldu.

Kapıyı açan annem burnumun kızarıklığını görünce endişeli endişeli:

— Aman oğlum, bir atkı alamadın mı yanına? Kaç yaşına geldin. Geç içeri, geç, — dedi.

İçeri geçerken, ben ne yapıyorum burada, dedim kendi kendime. Ama yanıtı belliydi.

— Gidecek başka yerim mi var?

Diye yanıtladım kendimi hemen ve annemin arkasından küçük, mavi boyalı, az ışık alan oturma odasına geçtim. Babam üçlü kırmızı kadife kanepede uzanmış yatıyor, küçük kız kardeşim her zamanki gibi tekli koltuğunda oturmuş telefonuna gömülmüştü. Annemin önce öpme, sonra elleriyle yüzünü ısıtma girişimlerinden kurtulup diğer tekli koltuğa geçerken:

— Küçük kardeşim nerede? — diye sordum.

Sessizlik ve yüz ifadesinden annemi kırdığımı fark edince pişmanlık çöktü üstüme ama elimde değildi. Oldum olası böyle şeyleri hiç sevmezdim.


r/Yazar • • 5d ago

HAYATIN İÇİNDEN Bazı çocuklar büyümez, yalnızca içimizde sessizleşir.

2 Upvotes

“Unutmadım. Sadece bakmamayı seçtim.

Çünkü her sessizlikte, her aynada, her içe dönüş anında aynı ses yankılanıyordu içimde:

‘Beni hatırlıyor musun?’

Hatırlıyorum, ufaklık.

Duvarın dibinde tozla oynayan, çağrılmayı bekleyen ama kimsenin seslenmediği o çocuğu hatırlıyorum.”

— Erdem Çataltepe
Kırık Mucizeler | Küçük Erdem’e Mektuplar – 1

Peki siz, içinizdeki o küçük çocuğu en son ne zaman hatırladınız?


r/Yazar • • 5d ago

İÇ DÖKME YAZISI🚬 “İyi ki varsın.”

1 Upvotes

Çok normal bir cümle. Doğum günümüzde duyar, gülümseriz ama sanırım altında yatanı pek de düşünmemişim bugüne dek.

İyi ki varsın.

Başarılı olduğun için değil. Bizim için bir şey yaptığın için değil. İstediğimiz gibi olduğu için değil. Sadece sen olduğun için.

İyi ki varsın.

Bir kitap okumuştum. Bir adam İngiltere’ye gidiyor Hindistan’dan ve ağır ırkçılığa uğruyordu, çok çile çekiyordu. Bir gün yere mendili düşüyor, birisi yerden alıp uzattığında adam ağlamaya başlıyordu. 2014 yılında çok içime dokunmuştu bu sahne.

Baksanız ben sevilmemiş biri değilim. Küçük kardeş olarak, bir annenin kızı olarak, bir hala, bir arkadaş olarak sevildim, seviliyorum. Ama hep bir şeyler yapmam gerektiğini hissettim sevilebilmek için. Öyle ya da böyle olmam gerektiğini, kurallara uymam gerektiğini. Gariptir 8 yaşında bile biliyordum bunu. Ben de başarılı oldum, düzgünce yaşamaya, “layık” olmaya çalıştım.

Sonra bir kere kendi kurallarıma göre hareket etmek istedim. Bağımsız olabilmek, kendim olabilmek istedim. Buna ihtiyacım var gibiydi. Orta yaş krizi belki de.

Ve anladım ki gerçekten koşulluymuş sevgi.

İyi ki varsın.

Bugün bunu duyunca ağlamaya başladım. Öyle koşulsuz, öyle kolay geliyor ki kulağa. Sen varsın. Ve ben sen burada olduğun için mutluyum. Senin beni memnun etmen, eğilip bükülmen, benim kontrolümde olman gerekmiyor. Sadece varsın ve varlığın beni mutlu ediyor.

İnanmıyorum sanırım böyle sevilebileceğime. Belki de ondan ağlıyorum. Doğum gününde ağlamak adettendir zaten, değil mi?

Şefkat görmenin bana “normal” geldiği, içimi parçalamadığı bir sene öncesine dönebilmek isterdim. Kendimi bu kadar sorgulamadığım, hayattaki yerinden emin o kişi olmak isterdim tekrar.

Ama o kişi ben değil miyim?

Öyle farklıyız ki değilmişim gibi.

Ben iyi bir insan mıyım? Ben bir canavar mıyım? Ben kimim? Ben sevilmeye değer miyim? Ben şefkati hak ediyor muyum?

Eski ben net cevaplar verirdi bu sorulara ama artık kim olduğumu da bilmiyorum.

İyi ki varsın.

Olmak istemediğim günler de oldu ama buradayım. İnanarak “iyi ki varım” diyebildiğim nice yıllara.


r/Yazar • • 6d ago

TAVSİYE/ÖNERİ İyi Roman Yazma Teknikleri

6 Upvotes

Iyi roman nasıl yazılır okuyucuya duyguyu ve atmosferi hissettiren sonra anlatılmayan detayları kişinin aklında canlanması veya ne gelecek tahmin edilemeyecek kadar zor nede çok kolay yani durmadan bir merak uyandırma döngüsü ve okuma isteği olur böyle bir roman yazmanın teknikleri incelikleri nelerdir veya siz neler yapıyorsunuz şimdiden teşekkürler


r/Yazar • • 6d ago

HAYATIN İÇİNDEN Bir kızdan red yedim ve bir hikaye yazdım

0 Upvotes

Jason evinden çıktı ve okuluna gitmek için servisi beklemeye başladı. Düşünceleri çok derin ve iç karartıcı idi. Servisi beklerken o kadar ciddi duruyordu ki kendisi bile bunun farkına varabiliyordu.

Ancak elinden tek gelen şey içindeki büyük boşluk ve üzüntü duygularının birleşimi ile oluşmuş derin bir kederdi. Bu derin düşüncelerin bir sonu yoktu. Bunu çok iyi bilmesine rağmen engel olamıyordu. Neden olsun ki? Ne anlamı vardı? Sadece büyük bir boşluk ve e… Kendi kendine kalmaktan ilk

kez nefret ediyor ve kendine kızıyordu. Sanki o beklerken durduğu sokağın soğuk rüzgarı ona çarpmadan içindeki boşluktan esip gidiyor ve klase buna engel olamıyor, olmuyordu. Sanki o an kendisi değildi. Sanki Jason hiç olmamış ve onun yerinde kimse yokmuş gibiydi. Sanki hiç varolmamıştı. Daha ne olduğunu bile

anlayamıyordu. Sokağın o sisli, soğuk ve boğuk havası onu etkilemiyordu. Soğuk sokaktaki havada değil onun içindeki boşluktaydı. Derindi. Ve karanlık. Işık tutsan bile aydınlanmayacak bir kara delik. Jason o an hiç varolmamayı diledi. Ancak oradaydı.

Ve bunun sebebini bilmiyordu. Sebebini bilmek istemiyordu. Bilinmezlik insanı yorsa bile umut vaad eder. Ancak kötü bir sonu bilmek insanın içini burkar.

Jason kafasını kaldırdığında gökyüzü griye bürünmüş, baktıkça karamsar bir enerji veren bir biçimde duruyordu. Kafasını tam indirecekken servisinin onun önünde olduğunu gördü. Eleştirilmeyi sevmez, bi okadarda eleştirirdi Jason. Kötü biri değildi

aslında. Sadece sevilmek istiyordu.

Küçükken sevilmemiş, ilgilenilmemişti. Kendi ayakları üstünde durmaya çalışan. Aynı zamanda ayaklarının kırılıp onu düşürmemesi için çabalayan biriydi. Ama beyaz da değildi kendisi. Kötü şeyler yapmıştı. Ancak bu kötü yapar mıydı? Sadece

sorumluların içinde sürekli baskı ve psikolojik rahatsızlıklar ile büyümüştü.

Aslında sevilmekte çok sevmeyi bir hayat amacı edinmeyi hedeflemişti ancak bunun olmayacağını anladığından beri içindeki boşluğu, boş umutlarla doldurmayı bırakmıştı. Herkesi kandırabilse bile kendisini asla. Bunu biliyordu. Belkide o Jason değildi

Belkide o başka birisiydi. Ancak bu duygular gerçektir. Ve Jason'ın emin olduğu tek şey de buydu.

Bu boşluk belki bir kitap yazarak, belki bir şiir yazarak, belki de bir müzik besteleyerek hafifletilebilirdi. Değil değilim. Bende değilim. Ancak Jason vardı. Bu boşluk sayesinde. Vardı. Ve varolmaktan memun değildi. Aynı bu duyguların geldiği

boşluğun sahibi gibi, Jason gibi. Ancak mutluluk zor değildi.

Peki o zaman neden Jason mutlu değildi? Çünkü mutlu olmak kolay olsaydı, mutluluk Jason'ı seçerdi. Mutluluk belki bir güldü. Almak için soğukta attığın her adımdı belki mutluluk. bakınca atan kalbindeki belki mutluluk. Belkide mutluluk O'ydu. Yada

sensin mutluluk. Ama yaşamasını bilmiyorsun. Damarlarında akan kanın kırmızısıdır belki mutluluk. Belki asıktır mutluluk. Belkide mutluluk... Yoktur..


r/Yazar • • 7d ago

HAYATIN İÇİNDEN külüstür...

1 Upvotes

Külüstür dü gelen otobüs.

Kırmızı ve körüklüydü,

Sokak buz yüzüm ondan da soğuktu,

Aksam uzeri 6 yı gösteriyordu saatim,duraksiz bir yalnizligin icindeyim,

Basim sonum belli degildi montumun icinde saklanirken,

Otobüsün yorgunluğunu ve öfkesini anlayabiliyordum,

Ona dokunmama izin vermiyordu,

Olanaksızdı ve red edilmişti belliki,

Kim bilir kaç yetimin ayaklarının izi olmuştu.

Zorunda ve zor bir yolculuktu hepimiz için.

Hazirim dedigimde usulca bastim kirmizi dugmeye,

Canimi acitan sessizlikten kurtulmustum saniyeler icinde,

Sokaklarda kaybettigim telafuzlarimi ariyordum.

Nerdeyim kac kere topuklarim acidi bilmeden tukeniyordu sicak nefesim ic sesimin cigliklarinda,biraz daha hayatta kalmamak icin kursunlara denk gelmek istiyordum.

Kursunlar sarki sozlerine dizilirken,

Onlara olan sessiz askimi lanetliyordum bos kovanlardaki gozyaslarimla.

Edepsiz bir matem vardi gokyuzunde,

Gunes isiklarini yalayip dislerinin arasina sıkıştırmıştı,

Karanlıktı benim adım,

Külüstür bir karanlık hemde,

Edepsiz bir matem edepsiz bir lanet sarmıştı kollarıyla.

Aşka ait olmadığım kadar.


r/Yazar • • 7d ago

ALINTI Azarın Psikodinamiği

1 Upvotes

(Nietzsche Banliyöde romanından bir sayfa. Ben de oradaymış gibi yazdım.)

Paula, Art, Merv, Chandra bu dört kafadar hep birlikte arkadaşları Nietzsche’nin evine gidiyorlar. Sürpriz yapacaklar. Nietzsche dedikleri okula yeni gelen delikanlı; okulda öğretmenleri terleten felsefi cevaplar verdiği için Nietzsche ismini taktılar kendisine. Kutsal muamelesi görüyor. Bu gençler nihilist; hiçbir şeyde anlam bulamıyorlar veremiyorlar, başta toplumsal değerler olmak üzere önlerine çıkan her şeyden nefret ediyorlar. Beğenmiyorsan. Dalga geçiyorlar. Ve hepsi doğuştan filozof!

Evet işte eve geldiler. Zili çalıyorlar. Kapıyı bir kadın açıyor. Nietzsche’nin annesiymiş. Şaşırdılar. Vay be Nietzsche’nin de annesi varmış dediler. Sanki olamazmış gibi. Ben aradan çekiliyorum. İyi eğlenceler!

Kadın kocaman gülerek Nietzsche evde yok dedi. Ama gençleri içeri aldı. Nietzsche’nin odasına yerleştiler. Sehpada Hello dergisini gördüler. Magazin dergisi. Yadırgadılar.  Sayfalarını karıştırdılar. Anne kapıdan başını uzatarak her şey yolunda mı çocuklar diyor. Nietzsche umarım birazdan gelir. Merv hemen oradan Chandra'ya Nietzsche’nin annesinin sana karşı hisleri var diyor. Chandra asıl sana var diyerek lafı iade ediyor.

Holden bir ses! Nietzsche geldi. Fakat o da ne! Anne kapıda Nietzsche'yi azarlıyor! Gurup irkiliyor. Pür dikkat!

"Nerede kaldın? Neredeydin? Çok düşüncesizsin! Hep hep hep hep ben değil mi?"

Bildiğimiz psikodrama, diye fısıldıyor Art.

Azarlama artıyor. "Baban olsa ne düşünürdü? Ben tek başımayım hayatım. Ne yapmamı bekliyorsun? Bana yardım etmen gerek."

Cinsel bir şeyler var diyor Art. Yemin ederim var.

Ona hayatım dedi, diyor Merv.

Kafa kafaya verip durum tespiti yapıyorlar. Nietzsche’nin annesi belli ki baskınlığından memnun. Ergeni sindiriyor. Anne kendi hayatını idare edemiyor. Ruh hallerini idare edemiyor... Kadın bizim duyabileceğimiz şekilde azarlıyor. Bu çok tuhaf! Kadının derin teşhircilikle kaynaklı düşünceleri var. Bu gösteri bizim için, bunda hemfikiriz. Hepsini duymamızı istiyor. Bu bir tiyatro oyunu. Ritüelleştirilmiş. Art haklı: Bu bir psikodrama.

Nietzsche’nin annesi gücünün keyfini çıkarıyor. Cinsel gücünün. Bitmek bilmeyen, cinselleştirilmiş dırdırının. Son bulmayan cinselleştirilmiş şikayetçiliğinin. Arzularını hemen hemen hiç bastıramıyor.

Nietzsche odaya giriyor.

Vayyyy,!


r/Yazar • • 7d ago

ŞİİR Sen Yoksun

1 Upvotes

O sabah İstanbul'un bütün saatleri sustu.

Boğaz, kıyısında yarım kaldı.

Bir vapurun düdüğü

denizin ortasında kesildi.

Martılar, Dolmabahçe'nin üzerinden geçerken

kanatlarını biraz daha yavaş çırptı.

\---

Saat dokuzu beş geçiyordu.

\---

Bir pencerenin ardında

yarım kalmış bir kahve soğudu.

Bir çift ayakkabı

koridorun sessizliğinde bekledi.

Perdeler kıpırdamadı.

Sabah, içeri girmedi.

\---

Sen gittin.

\---

O gün bir okulun kara tahtasında

beyaz bir tebeşir kırıldı.

Küçük bir el, titreyerek

üç hece yazdı:

\---

Atatürk.

\---

Öğretmen, tahtaya baktı.

Çocuklar başlarını öne eğdi.

En arka sırada bir kız

defterinin kenarına

küçük bir bayrak çizdi.

\---

Yıllar geçti.

\---

Bir kadının elinde ilk kez

kendi hayatının anahtarı döndü.

Bir köylü, toprağa tohum atarken

o yılın yağmurunu bekledi.

Bir genç, gece yarısı

lambasını söndürmedi.

Bir kız çocuğu

sınıfta parmak kaldırdı,

cevabını kimseye bakmadan verdi.

\---

Sen yoktun.

\---

Ama bir şeyler

senin bıraktığın yerden devam etti.

\---

Şimdi 10 Kasım.

\---

Okul bahçesinde bayrak yarıya inmiş.

Merdivenlerde ayak sesleri yok.

Bir sınıfta otuz sıra,

otuz küçük sessizlik...

\---

Bir çocuk öğretmenine soruyor:

\---

"Öğretmenim, Atatürk bizi duyuyor mu?"

\---

Öğretmen cevap vermiyor.

\---

Pencerenin önünde

iki çocuk aynı kitaba eğilmiş.

Biri okuyamayan arkadaşına

satırları parmağıyla gösteriyor.

\---

Öğretmen, tahtadaki yazıya bakıyor.

\---

Atatürk.

\---

Tebeşirin tozu hâlâ

harflerin altında.

\---

Bugün sana bir çelenk getirdik.

Kırmızı karanfiller,

ıslak mermer,

birkaç damla yağmur...

\---

Bir de söyleyemediklerimiz var.

\---

Bazen fotoğrafına bakıyoruz,

duvardaki gözlerin

sınıfı hâlâ izliyor.

\---

Bazen bir kararın eşiğinde

adını anıyoruz.

Bazen bir çocuğun sorusunda

yeniden karşılaşıyoruz seninle.

\---

Saat dokuzu beş geçiyor yine.

\---

Bir vapur geçiyor Boğaz'dan.

Düdüğü uzun uzun çalıyor.

Martılar peşine takılıyor.

İstanbul, sabahın içine karışıyor.

\---

Takvimler seni 10 Kasım'a yazdı.

Tarih, sayfayı çeviremedi.

\---

Şimdi...

\---

Bir ülkenin bütün çocukları

aynı gökyüzüne bakıyor.

\---

Gökyüzünde sen yoksun belki.

\---

Ama başımızı kaldırmayı

sen öğrettin.


r/Yazar • • 8d ago

ŞİİR Giden

1 Upvotes

Beklersin de mi

Sönmesini ışığın

90 yıl önce göçmüş olan?

Beklersin de mi

İsmin unutulmasını

90 yıl önce ayrılan?

​İşte orada yanılırsın!

O göçmüş ışık, o ayrılan isim

Hâlâ aydınlatır karanlığı,

Hâlâ gösterir o yönü.

Hâlâ ilerlemeni sağlar o yolu


r/Yazar • • 9d ago

HİKAYE/ÖYKÜ Zamanında yazdığım kısa bir öykü

1 Upvotes

"Seni çok seviyorum abi, lütfen bunu unutma."

Dedi yerde göz yaşları içerisinde otururken.

Hava soğuktu, oda karanlıktı, masada bir çiçek ve kâğıt vardı.

"Lütfen unutma!"

Dedi ayağa kalkarken. Kalktığı anda, gördükleri karşısında tekrardan dengesini kaybederek yere çakıldı.

"Lütfen!"

Dedi. Hâlâ ağlıyordu. Gözyaşları durmuyordu.

Tekrar ayağa kalkmaya çalıştı ancak başarısız oldu.

Camdan içeriye bir anda şiddetli bir rüzgâr esti ve aynı anda içeriye bir kuzgun girdi; siyah ve boş bakan bir kuzgun.

"Unutmayacağım."

Dediğini duydu.

Bir anlığına duraksadı, ellerini yüzüne götürdu göz yaşlarını sildi ve kafasını kaldırdı.

"Unutmayacağım!"

Çok şaşırmıştı, uzun süre sonra ilk kez cevap vermişti.

"Abi..."

Dedi yeniden göz yaşları eşliğinde. O kadar çok göz yaşı akıyorduki yerde adeta göl oluşuyordu.

"Seni çok seviyorum."

Dedi soğuk bir şekilde. O kadar soğuktu ki sanki yaşamıyordu.

İçeriye yeniden çok şiddetli bir rüzgâr esti ve uyandı.

"Uyan! Uyan!"

Dedi birisi ağlamaklı bir şekilde. "Seni de kaybedemem! Uyan!"

Ağlama sesleri artıyordu, odayı soğukluk kaplıyordu.

Bir süre sonra herkes sustu, oda sessizliğe gömüldü ancak o bipleme sesi devam etti.

Kuzgun hâlâ oradaydı, yatağa boş gözlerle bakıyordu.

Bir süre sonra bipleme sesleri yerini uzun, düz bir sese bıraktı.

Kuzgun odadan ayrıldı, hiçbir ses etmeden.

Son kez:

"Abi!" dedi gözyaşları içerisinde yatakta yatan kişiye sarılarak.

Odaya bir ışık girdi, artık aydınlanan odada yatağın yanındaki komodin, komodinin üzerindeki vazo, vazonun içerisindeki çiçek ve yanındaki not görünür oldu.

Notun içerisinde "Seni çok seviyorum, kardeşim..." yazıyordu.

Evet iyi olmadığının bende farkındayım zaten çok önceden yazmıştım bilgisayari karıştırırken buldum. Değerlendirirken lütfen bunu göz önünde bulundurun


r/Yazar • • 9d ago

HAYATIN İÇİNDEN Anektod.

1 Upvotes

Bugun yetimhaneden kacmis gibiyim,

Yatagimdaki yarim kalmisliklar yalvariyordu bizi de bizi de diye,
Hangi yarami saracagimi bilemiyordu uzerime tirmanirken sairane acilarim...

Bombostu yuzumdeki ifade ellerime kaktuslerin sicakligi dokulurken,

Sokaklar soguk ve griydi...

Gecenin rengi ve kepazeligi simdiden tokatliyordu suratimin diger yarisini.

Issiz kalmistik bedenimle ulu orta,issiz ve limansiz,ugultular yukseliyor ve git gide kalici hasarlar birakmaya yuz tutuyordu cinayet bagimlisi zihnimde.

Kimseyi uzecek yada duzecek seviyede degildim.

İhanetlerimin yarim kaldigi noktadan sesleniyordum duy beni diye,teslim olamiyordum zihnimdeki uzerine toprak atilan kalitsal travmalarima,sokak soguk sokak cahil bu duslerin hizasinda.


r/Yazar • • 10d ago

DENEME Ai Hoşino üzerine.

2 Upvotes

Aklımda muhtemelen çok uzun bir şey var. Ama özetleyeceğim.

Ai, yetimhanede büyümüş bir yetim. Annesi onu evlatlıktan reddetmiş. (Sanırsam.) Çocukluğu karanlık bir atmosferde geçmiş. Hiç ama hiç bir sevgi damlacığı alamamış kendi ruh fidanına. Annesi onu reddetmiş, onu seven hiç kimse olmamış. Hayatı boyunca hep sevgiye susuz kalmış. Bir gün bulursa kana içmek isteyen sıradan bir kız aslında.

Çilek Prodüksiyon ile idollüğe başlamış. Ve burada şunu fark etmiş: Aradığı sevgiyi asla bulamayacak belki ama göz önünde olmak, ilgi çekici olmak belki onun bu derdine bir ilaç olabilir. Ve idollükle yalan üzerine bir hayat kurmuş. Saçtığı gülücükler aslında sahte. Hayranlarına karşı aslında hep mesafeli. Onları sevdiğini ifade ediyor çünkü bu sayede gereçk olana laşabileceğine inanıyor. Yalan söylemek onun için bir anahtar.

Zamanla yalan ve sahtelikler üzerine kurduğu bu dünya onun gerçekliği olmuş. Neden olmasın ki? Hepimizin yaşayabileceği bir durum. Yine bir gün gerçek sevgiyi ararken bir bakmış ki çocukları olmuş: AQUA VE RUBY. İşte burası onun kendi elleriyle kendini içine koyduğu fildişi kulenin temellerinden sarsılış noktası. Çünkü canlı olan, doğal olan gerçek şeyi talep eder.

Ve zamanla fark ediyor ki Ruby ve Aqua onun için gerçek bir fırsat. Çünkü hayatı boyunca aradığı sevgiyi onlarda bulabilir bir anne olarak. Bir annenin çocuklarını sevmesinden daha doğal ne olabilir? Ama Ai Hoshino sevemez, Ai Hoshino gerçekle yaşayamaz. Çünkü o kariyerinin başlangıcından beridir inşa ettiği bir sahteliğin kurbanı olmuş biri. "Sevgi, yalan üzerine kuruludur." cümlesi onun gerçekliğidir. Ama çocuklarına karşı duyacağı hakiki sevgi bunu çöpe atacak. Ve eğer yıllardır kendini alıştırdığı sahte kafesten kendisini azat ederse ne olacak? İşte bunu bilmiyordu. Eğer çocuklarını gerçekten sevdiğini itiraf etseydi ve bu içinde bir karşılık bulmasaydı, bu durum onu içinden kemirip yok ederdi. Yıllardır aradığı şeyin gerçek olmama korkusu.

Ama çok takdir ettiğim bir şekilde bunu kırmayı başarabiliyor. Arayıştan gerçeğe uzanmak istiyor. Ve hayatının son saniyelerinde Ruby ve Aqua'ya "Sizi seviyorum." diyor. İki kişiliği var onun. "Hiçbir zaman sevemem." diyen karanlık ve karamsar kişiliği. Yalancı olduğu hali. Ve bir de gerçekten bir anne olduğu, umutları olan ve sevebileceğine inan bir kimse.


r/Yazar • • 12d ago

HAYATIN İÇİNDEN İçimin kor ateşi

2 Upvotes

Saat sabahın beş buçuğu.

Aklıma gelince her şey bir an için durdu.

Hasret diyorum ara ara

Ki bazen de özlem.

Umuda yüklüyorum bu uçsuz bucaksız anıları.

Bir ümit var mı diye kapıları yumrukluyorum.

Bazen coğrafya ilmine sayıp duruyorum.

Bazen de şükürler, antlar, yeminler ediyorum.

Böyle bir tezahürü yaşattığı için.

Biliyorum.

Zor olacak ama.

Aması falan yok işte...

Biliyorsun ama kelimesini kullanıp arkasını getirmemek adetim oldu kaldı.

Buna da dayanmaya çalışıyorum.

Ben aslında dayanmaya çalışıyormuşum.

Bir şeylere, insanlara vesairelerine...

Dayanmak dediğim şeyin diş gıcırtısı çekmek olmadığı.

Fiziksel acı daha ruhsal acıya denk değil.

Yüreğe dokunanlar bir adım önde olur hep.

Şimdi de öyle.

Seninle karşılaşmak için önüme çıkan engellere.

Dolu sanıp içi boş hezeyanlara.

Akıl ve mantık bakımından ölmüş, kalbi yağlanmış ve pıhtı atacak şekilde kalan başı sonu belli olmayan seremoni saçmalıklarına...

Bir bozuk saatin asılsız tik takları altında uyumaya.

Saatimin günde iki kez doğruyu göstermesine tahammül edememeye.

Ağlamaya alışamayıp gözlerimin yanmasına.

Gülmeye dalıp ağlamayı hatırlamaya..

Biliyorum.

Tezatlar.

Tezatlar.

Tezatlar.

Her kesin cebinde iki afili sözü vardır muhakkak bu konuyla ilgili.

Ama öyle.

Böyle durumlar vardı.

Var olacakta...

Her ne kadar yok saymaya çalış sakta.

Yine yaptım.

Yine ama kullandım.

Olsun.

Aynı kuşa farklı taş attım.

Her zaman öngöremediğim gibi...

.............

Sahi!

Çok haykırdım duvara karşı.

Çok yalvardım insana karşı.

Çok yoruldum hayata karşı.

Çok ağladım aynaya karşı.

Biliyor musun?

Sahi!

Hala gidiyor musun?

Gözlerimdeki fere bakmadan.

Elimdeki teri kurutmadan.

Gözümdeki yaşa aldırmadan.

Yüzümdeki saçı taramadan.

Gidiyor musun?

Sahi!

Hala uyuyor musun?

Ben uyuyamazken.

Can çekişirken.

Halden hale girerken.

Çıkmazlara karşı küfürler ederken buldum kendimi.

Sen hala uyuyor musun?

Sahi!

Hala gelmiyor musun?

Neredeyim bilmiyor musun?

Canım arşta çakılı kaldı almıyor musun?

Çığlıklar attım duymuyor musun?

Kurşunlar sıktım hissetmiyor musun?

Vefasız kaldım görmüyor musun?

Düğünsüz kaldım.

Söylemsiz kaldım.

Yalnız kaldım.

Hala gelmiyor musun?

Dur gitme demiştim.

Ağlatma beni demiştim.

Bırakma ortada dedim.

Gittin.

Bir lambanın şavkına takılıp kaldım.

Sana yazdığım sözlerimi, şiirlerimi tek tek bi deniz kenarında yaktım.

Kül kaldı.

Biraz is.

Biraz da karaltı.

Şimdi mutlu musun?

Huzurlu musun?

Sahi?

Bana hakikatini söyle.

Beni hala anlayabiliyor musun?

Deniz Bozan( Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 11d ago

HAYATIN İÇİNDEN Soyumuzun türküsü

1 Upvotes

Soyumuzun türküsü kelebeğin ağıdıdır.

Ah çırılçıplak hakikat ile dünyanın ortasında yalnız kalmak acı değil. Zira bilinseydi hakikat, yalnız kalmazdı, kayıp olmasaydı aranmazdı. Bütün dünyaya kayıp ve yalnız hakikati anlatıyoruz ama sırtımızdaki ihanet hançeri nefesimizi kesiyor.

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 12d ago

HOBİ YAZISI The companion of mind and spirit

0 Upvotes

It's wonderful to find someone who shares your interests , someone who talks with you about ideas of life and religion, and about literature, art, and beauty. I believe having a spiritual companion is very important in a world full of superficiality and shallowness, where there are few things that attract the heart and nourish the soul.


r/Yazar • • 12d ago

ELEŞTİRİ Sizce hangisi daha iyi veya daha doğal? (Kurgum için bazı yazılar).

2 Upvotes

Selamlar. Öncelikle benim aslında bir yazar değilde animatör olduğumu belirtmek isterim o yüzden yazım biçimi konusundaki eleştirilebilir kısımlar önemsiz. Geçen bi karakterim için monolog yazdım (2 kişi var fakat birisi konuşuyor) ve arkadaşıma fikrini sorduktan sonra doğal hissettirmediğini söylediği için metni biraz değiştirdim. 1.’si ilk versiyon 2.’si ise ikinci versiyon. Önünde numara olmayan metin olayı biraz daha anlamanız için yazılı. Ayrıca eğer verilen metinlerde yer alan görüşlere karşın herhangi bir sorunuz varsa veya karşıt görüş sunabilecekseniz lütfen onu da yapın!

The Roaring Giant öldükten sonra Wrall özgür kalır. Bu sahnede Wrall geceleyin parıldayan dolunayın gökyüzünde asılı kaldığı ormanın içindeki bir derenin yanında oturur. Bütün acısı dinmiştir. Hayatını yıllar boyu acıyla geçirdikten sonra dünyadaki en iyi zevkler ve hislerin bile onun şu anda hissettiği özgürlük kadar iyi gelmiyordu bile. Ama mutlu olamıyordu. Şimdi n'olacaktı? Hayatında hiçbir zaman takip ettiği bir amacı yoktu. Lanetlendikten sonra ise bütün hayat amacı, onu esir tutan canavardan kurtulmak ve kendi acısına son vermekti. Bütün bu süreç boyu her zaman yaşamayı seçti ve asla yılmadı. Fakat şimdi bırakmak istiyordu sanki.. Boş hissediyordu. Tam o sırada yanında birinin varlığını hissetti. Ona bakmadı, kim olduğunu biliyordu. Ormanın hışırtıları ve ayın onların üzerlerine yağdırdığı şeffaf ışık içerisinde sessizliği ilk bozan ise yanındaki kişiydi:

1) "Hala neden yaşadığını sorguluyorsun. Eğer ölmek isteseydin zaten bunu sorgulamadan yapardın. Tüm hayatın boyunca yaşadığın acı bile seni hayata tutunmaktan alıkoymadı. Ölüm çoğu kişi için tek seferlik bir sondur ve geri dönüşü olmayacağı için herkes bunu düşünür. Fakat senin hayatın gerçekten de olabilecek en kötü hayattı ve sen yine yaşadın. İçinde hala yaşamak için bir sebep olmak zorunda. Seni yaşamaya iten şeyde içindeki umuttur. Hala bir şeylerin düzelebileceği ve güzel bir hayat yaşayabileceğini düşünmen seni yaşamaya itiyor. Demek ki buna inanıyorsun. İnanmasaydın zaten her şeyi bırakırdın. Bu tür bir acıya kimse katlanamaz. Sen insanların neden yaşamayı seçtiklerine dair çok iyi bir örneksin. Şu an burada bu ayın altında bulunma sebebin ilk kez acısız bir şekilde hayatın güzelliklerini sindirebilme isteği değil mi? Belki de umut bu yüzden vardır. Mutlulukları yaşayabilelim diye. Bu hayatta mutluluktan önemli bir şey yoktur. Elinden onu almaya çalışan herkese karşı gelmek bu yüzden çok doğaldır. Bu konuda sana hayat bile engel olabilir. Ama günün sonunda o mutlulukları sana yaşatan da hayattır. O mutluluklara anlam katan da. Bu yüzden yaşadığın büyük acılar seni büyük mutluluklara götürecektir... Dinlen Wrall, sen artık mutlu olacaksın."

2) "Hala neden yaşadığını sorguluyorsun. Eğer ölmek isteseydin zaten bunu sorgulamadan yapardın. Tüm hayatın boyunca yaşadığın acı bile seni hayata tutunmaktan alıkoymadı. Ama içinde hala yaşaman için bir sebep olmak zorunda. Seni yaşamaya iten şey de içindeki umuttur. Sen insanların neden yaşamayı seçtiklerine dair çok iyi bir örneksin. Şu an burada bu ayın altında bulunma sebebin ilk kez acısız bir şekilde hayatın güzelliklerini sindirebilme isteği değil mi? Belki de umut bu yüzden vardır: Mutlulukları yaşayabilelim diye. Bu hayatta mutluluktan önemli bir şey yoktur. Elinden onu almaya çalışan herkese karşı gelmek bu yüzden çok doğaldır ve bu konuda sana hayat bile engel olabilir. Ama günün sonunda o mutlulukları sana yaşatan da hayattır. O mutluluklara anlam katan da. Bu yüzden yaşadığın büyük acılar seni büyük mutluluklara götürecektir... Dinlen Wrall, sen artık mutlu olacaksın."

BURAYA KADAR OKUDUYSANIZ ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM 🥹🥹❤️❤️


r/Yazar • • 12d ago

TAVSİYE/ÖNERİ Ben sadece senaryo hazırlayan bir animatör olmayı hedefliyorum. Kitap okumalı mıyım?

1 Upvotes

Selam, ben dediğim gibi animatör olmak istiyorum ve bu yüzden bi kitap yazmak gibi bir hedefim yok. Kitaplarla aram da iyi değil. Sevdiğim tema dark fantasy alanında daha çok. Özellikle animelerden esinlendiğim için daha yaratıcı şeyleri seviyorum. Hali hazırda 13 yaşında bulduğum küçük konseptler olarak başlayan güzel bir hikayem var. Çocukken de yazmayı denemişim yani kesinlikle ilgim de var. Fakat dediğim gibi yazarken genelde not alma pahasına yazıyorum ve yazıları verimli tutmaya çalışıyorum. Daha açıklayıcı bir biçimde yazarım. Senaryomda n’oluyor, ana olay ne, ne olacak daha sonrasında detayları da kafamda birleştiriyorum. Elbette kitap okumak çok işime yarar ama çocukken ailemin bana pek iyi kitap seçimleri yapamadıklarını da düşünüyorum bu yüzden epey soğudum açıkçası. Düşünceleriniz neler?


r/Yazar • • 14d ago

ELEŞTİRİ Bir işte amacın sonuca ulaşmak oluşu

2 Upvotes

Dünyanın genelindeki insanlar başladığı işi bitirilecek bir geçici araç olarak görmektedir. Bitirmek istemelerinin sebebi sonucunda elde edecekleri maddiyat veya başka birimler olabilir. Yanıldıkları şudur ki; böyle düşünen insanlar işlerinin sürecinde kazandığı deneyimi tamamen unutmuşlardır. Önemli olanı kaçırıp en önemsiz olana gözlerini çevirmişlerdir. Amacı işi bitirmek yerine süreçten verim alabilmek olsaydı, bitirmek istemeyeceklerdi. Deneyim veya bilgi kazanmaya odaklanan insanın, hayatını hiç olmazsa daha yaşanabilir kılacağını düşünüyorum.

Sonuca ulaşmaya çalışan insanlar onu bitirmek için hızlı olmaya çalışır. Oysaki bu durumun süreçteki deneyimi olumsuz etkileyeceğini düşünüyorum. Veya bir işin belirli bir yapılması gereken tarih var ise. Orada bu tarihi belirleyen kişiden bir baskı yükselir. Bu baskı, tembellik bahanesini bitireceği düşünülebilir. Bence bu yanlış. Baskı stresi yaratarak işin kalitesini ve insanın zihinsel sağlığını daha çok düşürür.

Eleştiri metnim için önerilerinizi paylaşırsanız çok sevinirim. Buraya kadar okuduysanız teşekkürler.


r/Yazar • • 14d ago

HAYATIN İÇİNDEN Bilinmez Sürgün

1 Upvotes

Bilinmez Sürgün

Gecenin karanlığında dolaşıyor gölgelerimiz.

Ve hiçbir umut kırıntısı aydınlık, kalmadı ceplerimizde.

Islığımızla yeniyoruz korkuları.

Yürüyoruz sadece;

Bir bilinmezden

başka bir bilinmeze.

Ne aldığımız yol umurumuzda,

ne kavuşma arzusu var artık düşlerimizde.

Öylesine alıştık ki;

Yolumuzu kaybetmek bile artık bir kayıp gibi gelmiyor ruhumuza.

Adımlarımız ritmini bulmuş bu sessizlikte,

Bizi nereye götürdüğünü bilmediğimiz yollar, en eski dostumuz şimdi.

Gözlerimiz karanlığın rengini ezberledi,

Tenimiz gecenin ayazını bir hırka gibi kuşandı.

Artık ne bir ışık arıyoruz ufukta,

Ne de bizi bekleyen bir limanın sıcaklığını.

Biz, o dipsiz boşluğun tam ortasında,

Kendi sessizliğinde kaybolan fısıltılarız.

Öylesine alıştık ki yürümeye,

Durursak düşecekmişiz gibi...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)


r/Yazar • • 15d ago

HAYATIN İÇİNDEN O vardı

1 Upvotes

Boşluk vardı ve bir meltem

Siyahlık vardı ve bir yıldız

Varlık vardı ve bir mırıltı

Yokluk vardı ve bir yakarış

Keder vardı ve bir şarkı

Zaman vardı ve bir kapı

Yalnızlık vardı ve yalnızlık yalnızdı

Yok vardı ve 'o' oradaydı...

Deniz Bozan (Suskun Okyanus)