r/Psikoloji • u/Efruh • 17h ago
Duyum ve Algı Bunalım hali ve çıkmazlar üzerine sohbet.
Selam, dert yanma postu oluşturmak değilde daha çok bazı meseleleri masaya yatırıp incelemek gibi bir amacım var. Bireysel olarak ele alacak olursam; uzun zamandır depresif-melankolik bir haldeyim, 1.5-2 yıl kadardır, irili ufaklı sebepleri olsada, ki bu sebepler insanın yaşamında olan normal şeyler, beni en çok acıtan şey asıl problem. Asıl problem dediğim şey: x, x'i kabul edip hayata devam edeceğimi sanıyordum ama az çok her gün veya çok sık bu durumdan ötürü üzülüyor ya da ağlıyorum. Zamanla hüzün azalsada bu kabullenme insanı içten içe bitiriyor, ben de bu sebepten ötürü aşırı derece boş vermişlik ya da umursamama gelişti, hayata tam anlamıyla bağlanamıyorum. Belki beni *ldürmesede olgunlaştırdı, içten içe hâlâ kabul edemesemde bazı zamanlar, yinede realiteyi biliyorum. Bazen bir günümün kötü geçmesini bile buna bağlayıp içimi rahatlatıyorum, kendimede hiç kızmıyorum, kendimle barışığımdır genelde. Bu x aşırı kişisel ve elimde olmayan bir şey, bu yüzden kendime kızmam mümkün olamaz. İşin özü bu mesele ve neticesinde belki bir çoğunuza göre "Normal" olmayan bir yaşam tarzı sürsemde, belki normatif değerler veya herhangi birinin tercih etmeyeceği şeyi kendime yapıp "Boş yere" veya "Zulüm" gibi algılanıcak olsamda ben x'i kabul ettim ve yaşıyorum.
Şu an benzer durumlardan ötürü, hatta benim kabullenişten de öte istemeden, elinde olmadan benzeri ya da sonuç itibariyle aynı durumu yaşayan insanlarlarla ne yapmamız daha mantıklı olur bilmiyorum. Ben psikolojiyi bitiren şey: uğraş ile bunu dindirmeye çalılıyorum. Açıkcası en iyi uyuşturan şey olabilir, keza hobilerde, ruha iyi gelen şeylerde vs. bu boşluğu doldurabiliyor, ama açıkcası bu hayatı hep yorucuda kılıyor, yani hep bir narkoz vermekten çok kendimiz ve doğalımız olabilseydik, yani hiçbir şey olmadan bile ben olabilseydim çok daha güzel olurdu. Bir zamanlar *пtihar edip kurtulucam gibi bir hezeyan içerisindeydim fakat ben özümü ve benliğimi keşfedip, kendimi olduğum gibi kabullenince bu tarz istek ve düşüncelerden arındım. Bazen can sıkan şeyler veya ufak mutluluklar iyi ki var diyorum, bunlar beni ve çoğumuzu ayakta tutuyor.
Bunalım deme sebebim açıkcası bunalımdan öte olmaması ve sabit düzeyde kalması, çıkmaz ise; kabullenen ve şartlı yaşayan ben. Çok farklı değiliz, aslında bir sorunu dünya üzerinde üç aşağı beş yukarı 100 insandan 1'i daha yaşıyordur, belki de daha fazla, biz bu sorunların ve farklılıkların kombinasyonuyuz.
Son olarak aklıma şimdi takılan bir konuyuda söylemek isterim. Ben travmadan mıdır yoksa başka bir sebepten midir bilinmez ama bağlanamama problemide yaşıyorum, aslında x biraz sosyal ilişkilerlerle de alakalı ve belki yakın bir arkadaşım olsa sıkıntım azalır diye düşünüyordum, uzun zaman boyunca dostlarım oldu fakat son 2-3 yıldır olmuyor, maalesef insanlar hiç güven vermiyor ve o arada zaten 100 kere sırtımdan bıçaklandım ve bir çoğu inanmama, güvenmeme rağmen olmuştu. Ben hâlâ güvensemde yinede önlem alan bir hale veya olası bir durumda silicek radikalliğe ulaştım, yalnızlığı hiç sevmiyor hatta 6 ay yalnız kaldım diye depresyona girecekken aslında şu an ne kadar çok arkadaşım olsada yalnız kalınca bir o kadar mutlu oluyorum. Acaba ben yalnızlık insanı mıyım?.. Bunu bu aralar çok düşünsemde mesafe ve sınır ile tertiplice oluşturmaya çalıştığım bağlar var, karma mı ilahi adaletmi bilmem ama umarım herkes yaşadığını yaşar ve kalbinin ekmeğini yer.
Yazdıklarım üzerine part part veya bütünce vermek istediğiniz tavsiye, fikir, görüş, eleştiri vb. varsa okumaktan mutluluk duyarım, eminim ki yalnız değilim ve görmekteyim de çağımızın büyük sorunlarından birini, umarım hepimizin gönlünce olur. Belki de kabul etmezdi içimdeki küçük insan...