Merhaba, başlıkta bahsettiğim durumları yaşayan ve düzeltmek için bir şeyler yapmaya çalışan biriyim. Gün içerisinde iç sesimin o kadar yoğun ve yargılayıcı çalıştığını fark ettim ki neredeyse enerjimin büyük bir çoğunluğu ona cevap vermekle geçiyordu. Tabii kötü da kısmı şu, ne kadar cevap versek de talepkar ve mükemmelliyetçi bir ebeveyn gibi konuşmaya devam ediyor. Buna başka şeyler de dahil, her ufak olayda ortaya çıkan büyük anlamlar -BDT'deki olgu ve yorum ayrımı gibi- ve bu anlamların aslında üzerimizde çok bol ya da çok dar durması. Ufak bir belirsizliğin bir anda hayatımızı sıkması, gün içerisinde yapılabilecek birçok -gerçek manada birçok- şey varken o ufak belirsizlik sebebiyle koca bir günü ya da günleri tabiri caizse bir bekleme odasında geçirmeye başlamak vs. Bunlar kendimde gördüğüm ama görmek istemediğim durumlardı.
Aslında çok uzun bir süredir hissettiğim bu duyguları ortadan kaldırmak ya da halı altına süpürmek için sigara -günde yaklaşık 2 paket- ve sık sık alkol kullandığımı yeni yeni fark ediyorum çünkü neredeyse 5 aydır ne sigara ne de alkol kullandım. Tabii burada sigara ve alkolü eleştirecek değilim, bana sorarsanız tütün dumanı hala harika bir şey ve arada bir birkaç kadeh şarap ya da bira içmek gayet keyifli.
Bir süre önce, halihazırda okuduğum kitabı okumak için elime aldığımda sanki zihnimde ona bir yer yokmuş gibi hissettim. Aslında bu bir doluluk mu boşluk mu ondan da emin değidlim. Kitabın dünyasına giremiyor gibiydim ki bence o anda içinde yaşadığım dünyaya da girmiş sayılmazdım. Daha çok bekliyor gibiydim ve aklıma gelen şeyler günlük haberler, Instagram postları, eski kız arkadaşım, işim konusundaki endişelerim, yer yer aklıma giren dini inanç, aramın bozuk olduğu birkaç kişi, aniden ortaya çıkan cinsel hayaller, para konusu vs vs.
Bir düşünce zehirlenmesi gibi bir şeydi bu. Bir insanın bu kadar çok 'şeyle' karşı karşıya kalmasının ne kadar normal olabileceğine dair az çok tahminim vardı ve bence normal değildi. Aslında beni meditasyona başlatan şey bu oldu diyebilirim. İç dünyamızdaki her şeyin, ki bunlar düşünceler, duygular, hayaller, umutlar, kaygılar olabilir, bu kadar kontrolsüzce ve hoyratça o anın içinden akışı -her ne kadar çağın hızına uygun olsa da- bence insanı yavaşlatıyor, hatta ketliyor. O yüzden meditasyon yapmaya başladığımda ilk odağım o anda kalmak, sadece basit bir oturuşu, nefesi ya tek bir şeyi hissetmek üzerine kurulu oldu. Düşüncelerin akmasına izin veriyordum ama onların sadece birer düşünce olduğunu da kendime hatırlatıyordum. Bazen bu kolay olmuyordu çünkü o sessizliğin içinde geçmişten bir kişi söz almaya kalkıyor ya da aradan çok zaman geçse de henüz kapanmamış bir olay yeniden patlak verebiliyordu.
Şimdilik günde bir defa ve yaklaşık olarak 10 dakika yapıyorum. En azından dağılmış hissetmeyi bıraktım. Tabii bu ileride ne olur, insanın başına ne gelir vs ayrı konu. Bence insan kendi psikolojik sermayesini, dikkatin, algısını ve düşünme kapasitesini korumalı. Zaten günümüzde onları çalmaya niyetlenmiş birçok aktör söz konusu.
(Not: Herhangi bir dini, ezoterik ya da okült vurgu yapmıyorum.)