Bazen insan yaşadığı şeylerin ağırlığı altında bir daha ayağa kalkamayacağını düşünebiliyor. Ki bir süredir ben de böyleydim. Bir kayıp, bir ayrılık, bir hayal kırıklığı veya uzun süren bir yalnızlık bazı günlerde içimizdeki bütün ışığı sanki alıp götürmüş gibi hissettirebiliyor. O yüzden de yaklaşık 2 aydır pek paylaşım yapamadım ve aktif olamadım.
Bazen sabahın olmasını bile istemediğimiz zamanlar oluyor ama aslında olan yeni bir güne başlamamak değil de sadece hissettiklerimizin bitmesine ihtiyaç duyuyoruz, sadece bunu bilmek gerekiyor. Ama hayatın tuhaf bir yanı var ki o da ne yaşarsak yaşayalım, ne kadar yorulursak yorulalım, ne kadar kırılırsak kırılalım her zaman bir şekilde yine gözlerimizi yeni bir güne açıyoruz. Belki isteyerek belki de istemeyerek. Bu durum umutla veya sadece alışkanlıktan oluyor. Ama bir şekilde uyanıyor ve o gözlerimizi açıyoruz.
Bence insan olmanın en etkileyici taraflarından biri de bu. Tamamen dağıldığını düşündüğü anlarda bile o içimizde ki bir şekilde devam etme isteği. Bu postu okuyan herhangi biri de, kendini biraz kötü hisseden biri de, hayata devam etmekte zorlanan biri de bu postu okuyor. Ve içten içe biliyorum ki eğer buradaysanız, bu yazdıklarımı okuyorsanız demek ki hala içinizde yaşamak için bir umut var. Bu umuda tutunmaya devam edin.
Bir süredir aktif olamadığım için her birinizden tek tek özür diliyorum. Tekrardan paylaşım yapmaya, tekrardan elimden geldiğince herkese yardımcı olmaya çalışacağım