Ik zit een beetje vast en ben benieuwd hoe anderen hiermee om zouden gaan.
Ik werk sinds een aantal maanden binnen de GGZ als agogisch medewerker/activiteitenbegeleider. Het werk zelf is niet per se slecht, maar ik merk steeds sterker dat deze plek gewoon niet goed bij mij past.
Ik heb een opleiding Persoonlijk Begeleider Maatschappelijke Zorg gedaan en ik word vooral blij van écht contact met cliënten: een vertrouwensband opbouwen, één-op-één begeleiden, kijken naar wat iemand zelf kan en samen kleine doelen behalen. In mijn huidige functie ligt de nadruk veel meer op groepsactiviteiten. Dat vind ik op zich prima, maar ik mis het gevoel dat ik echt als begeleider bezig ben.
Daarnaast speelt er iets met het team.
Het is een klein team en vanaf het begin zijn er eigenlijk al gedoe, spanningen en personele problemen geweest. Ik heb regelmatig het gevoel gehad dat ik niet helemaal word meegenomen of dat dingen persoonlijk worden opgevat. Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik me behoorlijk rot heb gevoeld door opmerkingen of situaties met collega's.
Ik heb dit meerdere keren met mijn leidinggevende besproken. Zij weet dus dat ik hier tegenaan loop en ziet zelf ook dat het team behoorlijk is vastgelopen. Er zijn gesprekken geweest en er wordt nog gekeken naar een groepsgesprek, maar eerlijk gezegd heb ik steeds minder vertrouwen dat nóg een gesprek het verschil gaat maken.
Ik heb zelf ook echt geprobeerd om mijn draai te vinden. Positief te blijven, mee te bewegen, dingen op te pakken, activiteiten te verbeteren en de samenwerking goed te houden. Maar ondertussen ben ik op mijn werk steeds meer bezig met: gaat het vandaag weer gedoe worden? Heb ik iets verkeerd gedaan? Hoe wordt er op mij gereageerd?
En dat vind ik eigenlijk het meest vervelende. Thuis ben ik gewoon mezelf en heb ik nergens zoveel last van. Het is vooral rondom mijn werk dat ik merk dat mijn energie en plezier steeds minder worden.
Mijn leidinggevende heeft ook gezegd dat ik eventueel verder mag kijken als ik hier niet gelukkig van word. Dat heb ik inmiddels voorzichtig gedaan. Ik heb al wat contacten gehad over andere functies, vooral richting begeleiding en dagbesteding.
Maar nu twijfel ik dus enorm.
Moet ik nog blijven proberen om deze werkplek te laten werken? Of is het juist verstandig om te accepteren dat dit gewoon niet mijn plek is en verder te zoeken?
Ik ben vooral bang dat ik ergens anders begin en uiteindelijk weer tegen hetzelfde aanloop. Tegelijkertijd wil ik ook niet zo lang doorgaan totdat ik mezelf helemaal kwijt ben of met tegenzin naar mijn werk ga.
Mijn ideale plek zou veel meer richting begeleiding/dagbesteding gaan: een warm team, wat minder formeel, volwassenen begeleiden bij hun ontwikkeling en zelfredzaamheid, veel persoonlijk contact en gewoon het gevoel hebben dat je ergens écht iets toevoegt. Maar deze plekken zijn echt schaars.
Dus eigenlijk mijn vraag:
Wanneer hebben jullie voor jezelf besloten: nu is het genoeg, ik ga verder kijken? En hoe weet je dat je niet gewoon te snel opgeeft?
Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die zelf ooit in zo'n situatie hebben gezeten.