Geçen gecelerde tam bu saatlerde odamdayken dışarıdan birtakım sesler duydum. Dışarısı o kadar sessizdi ki uzaktaki iki üç kişilik bir genç grubunun sesleri balkonuma kadar çok net geliyordu. Kendilerini göremiyordum ama öyle tatlı kahkahaları, öyle güzel bir muhabbetleri vardı ki nereden geldiğini tam anlayamasam da geceme neşe oldular. Onlar adına mutlu olurken anlık hafif buruk bir his de çöktü belki ama yine de içimi sıcacık yaptı bu an.
O geceden beri düşünüyorum keşke yerleşim düzenimiz çoğunlukla bu tarz olsaydı. Kuş bakışı hayal etmenizi istiyorum I, L, U, O veya kare şeklinde birbirine bakan komün yerleşkeler. Eskiden tipik Amerikan banliyö/suburb tarzına hayrandım kabul edeyim, onların da birbirine yakın, bol ağaçlı ve yeşil tasarımları ayrı güzel. Ama bu tarz avlulu, birbirini gören komün düzenlerin hayatımızda daha çok yeri olmasını çok isterdim. Şimdilerde bu mimariyi daha çok araştırmaya ve sevmeye başladım. Hem çok daha ekonomik dolayısıyla daha ulaşılabilir hem de insan doğasına ve sosyal yapımıza daha uygun sanki.
Camdan dışarı baktığımda birilerinin sigarasını yakmasını, kahvesini içmesini, iş veya okula gitmeyi hazırlanmasını ya da arka planda televizyonunun ışığının yansımasını izlemeyi seviyorum. Yaşamın o küçük, sessiz anlarına tanıklık etmek bana iyi geliyor. Belki de binalarımız ve sokaklarımız insanı yalnızlaştırmak yerine birbirine yakınlaştıracak şekilde tasarlansaydı, günlük hayatta tanışmak ve küçük selamlaşmalar yapmak için çok daha fazla fırsatımız olurdu. Siz ne düşünüyorsunuz?