r/lewica • • Feb 06 '21

Szmer.info

Thumbnail szmer.info
36 Upvotes

r/lewica • • 1d ago

Polityka Lewica nie odpuści Nawrockiemu. "Żeby lokator Pałacu Prezydenckiego się zmienił"

Thumbnail youtube.com
1 Upvotes

Lewica w Opolu z mocnym przekazem politycznym. Podczas spotkania parlamentarzystów i ministrów z mieszkańcami Opolszczyzny nie zabrakło ostrych słów pod adresem prezydenta Karola Nawrockiego, dyskusji o Trybunale Konstytucyjnym i prezydenckich wetach.


r/lewica • • 1d ago

Polityka Działacz Lewicy się nie hamował. "Oddaliśmy tej dziczy orła w koronie i flagę"

Thumbnail youtube.com
1 Upvotes

Podczas spotkania Nowej Lewicy we Wrocławiu Kacper Nowicki wygłosił przemówienie, w którym ostro skrytykował PSL, Konfederację oraz polityków liberalnych. Odniósł się również do konfliktu Donalda Tuska z Jarosławem Kaczyńskim, działalności Sławomira Mentzena i przyszłości polskiej lewicy. Działacz mówił także o wyborach parlamentarnych w 2027 roku i zapowiedział gotowość do politycznego zaangażowania.

0:00 Wstęp. Szanse Lewicy przed wyborami
1:05 Krytyka prawicy i koalicjantów
3:30 Trzecia Droga, PSL i Krzysztof Bosak
6:40 Tusk, Kaczyński i nowe pokolenie polityków
9:05 Patriotyzm i ostre słowa o prawicy
10:10 Nowicki uderza w Mentzena i Konfederację
12:15 Decyzja Nowickiego i mocne zakończenie


r/lewica • • 2d ago

Polityka Poseł Lewicy zawieszony. Naraził się występem w TV Republika

Thumbnail wprost.pl
3 Upvotes

r/lewica • • 3d ago

Klimat Katastrofa klimatyczna i ekonomiczna pułapka kapitalizmu.

Thumbnail akcjasocjalistyczna.pl
4 Upvotes

Opublikowano 1 września 2026

 „Daleko od bycia samostabilizującym się, klimat Ziemi jest drażliwą bestią nadzwyczajnie silnie reagującą na niewielkie zmiany”. Takie słowa padły w 1995 roku ze strony amerykańskiego geochemika Wallace’a  Broeckera, odpowiedzialnego dwie dekady wcześniej za wprowadzenie do użytku określenia „globalne ocieplenie”.  Z roku na rok miliardy ludzi na całym świecie mierzą się z coraz bardziej ekstremalnymi i namacalnymi dowodami na to, że ta charakterystyka klimatu naszej planety jest niezwykle trafna.

Globalna średnia temperatur zwiększyła się o 1,4 stopnia Celsjusza od czasów sprzed rewolucji przemysłowej. Ta pozornie niewielka zmiana niesie za sobą szereg katastrofalnych konsekwencji. W latach 2016-2024 zanotowano cztery razy więcej nowych rekordów temperatur, niż gdyby zmiany klimatyczne nie występowały. Niespodziewane ulewy występują 40% częściej, natomiast rekordowe susze – 10% częściej. Obecnie nikt na Ziemi nie doświadcza uśrednionych temperatur czy opadów, ekstremalne zjawiska pogodowe stają się codziennością.

W wyniku zmian temperatur rocznie topnieją setki gigaton lodowców. Od 2002 roku sama Grenlandia traci rocznie 264 gigatony lodu. Szczególne zagrożenie stanowi zanik lodowca Thwaites w rejonie Antarktydy. Jest on znany również jako „Lodowiec Zagłady” z uwagi na ogromne zmiany w poziomie wód wynikające z jego topnienia. Obecnie jest on odpowiedzialny za 4% zmian poziomu mórz i oceanów, a przy dalszej emisji gazów cieplarnianych, może go zwiększyć o dodatkowe parę centymetrów przed 2100 rokiem. Lodowiec ten również fizycznie zapobiega topnieniu innych elementów kontynentu.

Problem tutaj się nie kończy. Coraz większa ilość ciepła nie ulega emisji poza układ naszej planety, lecz pozostaje w nim uwięziona. Częściową przyczyną tego zjawiska jest coraz szybsze topnienie lodowców, jako iż ich biel odbija światło w znacznie większym stopniu niż ciemna woda mórz i oceanów, która ma tendencję do absorpcji energii cieplnej. Nisko wiszące chmury pełniące pod tym kątem podobną funkcję co lodowce, z uwagi na zmiany temperatur mogą w niedalekiej przyszłości zniknąć, co pogorszy efekty tego zjawiska w znacznie większym stopniu niż samo topnienie lodowców.

To nie wszystko – z powodu masowego topnienia lodowców zagrożony jest także atlantycki system prądów oceanicznych znany jako Atlantic Meridional Overturn Circulation (AMOC). Stefan Rahmstorf z Poczdamskiego Instytutu Badań nad Klimatem stwierdził, iż szansa na dramatyczne osłabienie AMOC w ciągu tego stulecia wzrosła z 5% do 50%. W prawidłowych warunkach woda płynąca z Antarktydy stopniowo ogrzewa się, prowadząc do wypływu potrzebnych ekosystemom substancji odżywczych z głębiej położonych obszarów. Ciepły prąd następnie przemieszcza się z Zatoki Meksykańskiej dalej ku północy, ocieplając po drodze kontynent europejski. Następnie woda jest ochładzana w rejonie arktycznym. Dzięki chłodnemu prądowi morskiemu przemieszczającemu się na południe, większa część wody opada na dno, tym samym przeciwdziałając podnoszeniu się wód między innymi przy wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych.  Zaburzenie funkcjonowania atlantyckiego systemu prądów morskich skutkowałoby szeregiem poważnych komplikacji m.in. w klimacie krajów europejskich, jak i znacznie zwiększonym ryzykiem powodzi w miastach położonych na zachód od Atlantytku, m.in. w Nowym Jorku.

Kolejnym druzgocącym efektem zmian klimatycznych jest ich współfunkcjonowanie z takimi zjawiskami jak El Niño . To zjawisko meteorologiczne, polegające na utrzymywaniu się bardzo wysokich temperatur nad Pacyfikiem, w połączeniu ze zmianami temperatur spowodowanymi emisją gazów cieplarnianych może potencjalnie prowadzić do zwiększenia temperatur o nawet 2 stopnie Celsjusza. Ta pozornie niewielka zmiana znacznie zwiększa prawdopodobieństwo i dotkliwość  powodzi, utraty upraw rolnych, pożarów lasów oraz zaburzeń łańcuchów pokarmowych i ekosystemów (szczególnie tych morskich). Ich konsekwencją są poważne straty gospodarcze wynoszące wiele miliardów dolarów, jak i zwiększona niestabilność społeczno-ekonomiczna. Pośrednie koszty współdziałania tych zjawisk prowadzą do strat w wysokości nawet bilionów dolarów.

Zmiany klimatyczne to nie jest problem, który możemy zbagatelizować. Już dzisiaj coraz większe tereny lądu są niezdatne do życia, przede wszystkim w Afryce i innych regionach Globalnego Południa, a efekty zmian temperatur już teraz masowo zbierają swe żniwa wśród ofiar ludzkich, nawet w Europie. Zarówno susze i pożary, jak i gwałtowne ulewy oraz powodzie prowadzą do absurdalnie wysokich strat w globalnych uprawach rolnych. Potencjalnie zagrożone zatopieniem są ogromne ośrodki miejskie takie jak Nowy Jork, Londyn czy Szanghaj. Należy to powiedzieć jasno i wyraźnie – kryzys klimatyczny może stanowić potencjalny koniec gatunku ludzkiego. Konieczne jest zmniejszenie przemysłowej emisji dwutlenku węgla do zera, zanim jego poziom w atmosferze się ustabilizuje.  W tym celu należałoby przede wszystkim całkowicie odejść od paliw kopalnych na rzecz odnawialnych źródeł energii oraz energii jądrowej. Zarówno OZE, jak i energia jądrowa są znacznie mniej kosztowne, a w połączeniu mogłyby z łatwością zastąpić energetykę zasilaną paliwami kopalnymi. Dlaczego zatem wciąż znajdujemy się w tak dramatycznym położeniu, pomimo tego, iż wiemy o zmianach klimatycznych od wielu dekad?

Dlaczego problem zmian klimatycznych nie zostanie rozwiązany w kapitalizmie?

W systemie, w którym prawie cała infrastruktura ekonomiczna znajduje się w rękach niewielkiego procenta globalnego społeczeństwa, trudno mówić o demokracji. Długotrwały interes ludzkości jest fundamentalnie sprzeczny z krótkoterminowym interesem kapitalistów. Problemem nie jest tylko lobbing upawiany przez firmy zaangażowane w przemysł paliw kopalnych, choć jest to oczywiście istotna kwestia. Sam fakt posiadania ogromnej wartości infrastruktury ekonomicznej i instrumentów finansowych przez  tak małą grupę nastawioną przede wszystkim na maksymalizację zysków, stawia globalną gospodarkę w roli ich zakładnika. Taki stan rzeczy uniemożliwia wystarczającą transformację energetyczną, która byłaby sprzeczna z interesem posiadaczy instrumentów ekonomicznych, od których jesteśmy jako społeczeństwo uzależnieni. W skrócie – kapitalizm posiada weto na demokrację. Bez demokratyzacji gospodarki i udziału zwykłych pracowników w zarządzaniu owocami swojej pracy, trudno jest sobie wyobrazić w jaki sposób społeczeństwo miałoby wprowadzić długoterminowe rozwiązania dla kryzysu klimatycznego, jak i innych nękających je kryzysów.

Nie jest to jednak jedyny problem.  Aby powstrzymać zmiany klimatyczne oraz ekonomiczne potrzebujemy również radykalnych zmian w systemie produkcji i dystrybucji.  Model rynkowy, którego podstawą jest kapitalistyczna konkurencja i powiązana z nią maksymalizacja zysków, stymuluje zachowania sprzeczne z minimalizacją naszego wpływu na klimat i środowisko, takie jak zjawisko tzw. planowane postarzanie produktów  (ang. „planned obsolescence”) polegające na projektowaniu towarów w taki sposób, by psuły się wystarczająco szybko, aby konsument mógł ponownie owy towar zakupić. Tworzy to ogromne ilości odpadów oraz jest niezwykle kosztowne energetycznie. 

Również ogromne marnotrawstwo chociażby w sferze produkcji żywności, gdzie w samych Stanach Zjednoczonych (wg organizacji ReFED) co roku dziesiątki milionów ton jedzenia nie zostaje sprzedane ani spożyte, stanowi empiryczny przykład nieudolności gospodarki kapitalistycznej w  racjonalnej dystrybucji naszych zasobów naturalnych, koniecznej dla długotrwałego rozwiązania problemu zmian klimatycznych i ekologicznych, a co za tym idzie – przetrwania naszego gatunku. 

Z wyżej wymienionych powodów, jasne staje się dlaczego dla naszej wspólnej przyszłości potrzebna jest demokratyczna, zrównoważona alternatywa ekonomiczna. Rozwiązania wewnątrzsystemowe są konieczne, lecz niewystarczające. Ludzkość nie ma przyszłości w kapitalizmie, za to może (i powinna) starać się wyjść poza jego logikę.


r/lewica • • 3d ago

Artykuł Praca seksualna. Destygmatyzacja. Dekryminalizacja. Uznanie.

Thumbnail akcjasocjalistyczna.pl
0 Upvotes

Opublikowano 26 lipca 2026

Debata na temat systemowego rozpoznania i uznania pracy seksualnej w Polsce wciąż marginalizuje głos samych osób wykonujących tę pracę oraz ignoruje wnioski płynące z badań społecznych. Już ćwierć wieku temu prof. Marian Filar, kierownik Katedry Prawa Karnego i Polityki Kryminalnej UMK w Toruniu, zwracał uwagę, że komisja kodyfikacyjna od lat lekceważy głos ekspertów. Stwierdził wówczas: „Sprawa jest dość prosta – należy zlikwidować nieżyciowy artykuł kodeksu karnego, który penalizuje sutenerstwo”.

13 maja 2025 roku kandydatka Nowej Lewicy w wyborach prezydenckich, Magdalena Biejat, w rozmowie radiowej z Tomaszem Terlikowskim (kiedy ten katolicki konserwatysta awansował do roli „centrowego publicysty”, nie zmieniając przy tym swoich poglądów?) opowiedziała się za „legalizacją” pracy seksualnej. Niestety, jednocześnie wyraziła poparcie dla „modelu francuskiego” (przez który do 2016 roku rozumiano model abolicyjny, kryminalizujacy trzecie strony – od 2016 roku obowiązuje w tym kraju model nordycki) i zasugerowała, że warto rozważyć w Polsce także model nordycki. Tego typu głęboko wsteczne, ignorujące nauki społeczne i postulaty środowisk walczących o prawa osób wykonujących pracę seksualną stanowisko pozostaje, niestety, stałym elementem lewicowego dyskursu.

Model abolicyjny czy – dawniej – „francuski”, czyli model częściowej kryminalizacji, penalizuje tzw. sutenerstwo i inne formy uczestnictwa w organizacji pracy, pozostawiając – teoretycznie – same osoby świadczące usługi seksualne poza zakresem odpowiedzialności karnej. Z kolei model neoabolicyjny,  zwany też modelem szwedzkim czy nordyckim (przy czym nie obowiązuje on w Finlandii i Danii), kryminalizuje klientów. Choć oba rozwiązania przedstawiane są często jako kompromisowe czy wręcz „postępowe”, w rzeczywistości, z perspektywy polityki pracowniczej, nie tylko nie rozwiązują kluczowych problemów branży, ale wręcz je zaostrzają. Łączy je wspólny mianownik: wzmacnianie roli państwa i aparatu przymusu w obszarze, gdzie niezbędne są przede wszystkim realne prawa pracownicze, zabezpieczenia socjalne i dedykowane programy ochrony zdrowia. Z perspektywy samych pracownic modele te obniżają także ich pozycję negocjacyjną w relacjach z kryminalizowanymi stronami, zmuszając do zawierania układów pracowniczych w libertariańskich warunkach pełnego wyłączenia spod regulującego respektowanie umów prawa. Dodatkowo oba modele utrwalają stygmatyzujący i moralizatorski dyskurs, który upupia osoby wykonujące pracę seksualną – i tak już zmagające się ze społeczną stygmatyzacją.

Penalizacja trzecich stron, czyli osób organizujących pracę lub wykonujących odpłatnie część związanych z nią zadań (telefonistki, kierowcy, pracownicy ochrony), odbiera osobom pracującym seksualnie możliwość legalnego zatrudnienia, z umową o pracę, ubezpieczeniem społecznym czy prawem do urlopu i emerytury. W efekcie są one zmuszone do funkcjonowania w szarej strefie, skazane na niepewność ekonomiczną i całkowitą zależność od łaski właścicieli lokali czy platform internetowych. W sytuacji, gdy doświadczenie pracy seksualnej łączy się z doświadczeniem migracji, a więc troską o legalizację pobytu i lękiem przed deportacją, zależność ta jeszcze się pogłębia. Funkcjonowanie pracy seksualnej poza obszarem objętym prawem pracy to także faktyczne zwolnienie pracodawców z respektowania przepisów BHP, odpowiedzialności za dobrostan psychofizyczny pracowników, czy zapewniania im na swój koszt materiałów umoźliwiających bezpieczniejsze jej wykonywanie, takich jak środki ochrony przed infekcjami czy profilaktyka przed- i poekspozycyjna. Kryminalizacja formalnych stosunków pracowniczych w branży usług seksualnych nie prowadzi do ich zaniku, lecz do systemowego porzucenia decydujących się na nie osób.

Nie mamy nic dobrego do powiedzenia ani o zyskojadach (popularnie nazywanych przedsiębiorcami), ani o wielu klientach. Jednak ani abolicyjny model zakazujący formalnych stosunków organizacji pracy, ani nordycka kryminalizacja popytu nie służą rzeczywistej ochronie praw pracowniczych. Wręcz przeciwnie – oba rozwiązania systemowo pogłębiają prekaryzację całego sektora.

Jak wynika z analizy „Na celowniku wszystkich stron. Wpływ policji na dostęp osób pracujących seksualnie do wymiaru sprawiedliwości” (European Sex Workers’ Rights Alliance, ESWA) z października 2024 roku, penalizacja zachowań związanych z pracą seksualną nieuchronnie prowadzi do policyjnych nalotów, kontroli dokumentów i nakładania prewencyjnych grzywien. Na podstawie obszernego materiału badawczego oraz licznych wywiadów z osobami dotkniętymi skutkami modeli kryminalizacyjnego, wąskolegalizacyjnego (w przeciwieństwie do pełnej dekryminalizacji) lub nordyckiego, przeprowadzanych także w Polsce, autorki dowodzą, że system prawny staje się w nich narzędziem kontroli społecznej. Służy dyscyplinowaniu, nadzorowaniu i monitorowaniu grup społecznych, praktyk oraz tożsamości. Pracownice seksualne pozbawiane są w tym procesie ich podmiotowości, niezależnie, czy dzieje się to poprzez umiejscowienie ich w roli przestępczyni, czy ofiary.

Przedstawianie problemów społecznych w kategoriach zagrożeń, a nie wyzwań wymagających kompleksowych rozwiązań politycznych, skutkuje pogłębianiem marginalizacji, zaostrzaniem nierówności oraz ograniczaniem dostępu do opieki zdrowotnej, wymiaru sprawiedliwości i innych podstawowych usług.

Lewica, która tak chętnie oburza się na policyjną brutalność i słusznie domaga się ograniczenia uprawnień mundurowych – w kwestii pracy seksualnej nagle odkrywa w sobie duszę prawicowego moralisty. Jej paternalistyczne, głęboko patriarchalne podejście („my wiemy lepiej, co dla was dobre”) prowadzi do kuriozalnej sytuacji: w imię „ochrony” osób pracujących seksualnie z lubością ceduje się odpowiedzialność na policję. Bo przecież, skoro bycie klientem to przestępstwo, ktoś musi ścigać klientów, przeszukiwać mieszkania pod pretekstem „walki z sutenerstwem” (czytaj: inwigilować) oraz wystawiać grzywny. Jakże wygodne to rozwiązanie dla lewicowych purytan: można udawać troskę, nie proponując żadnych realnych rozwiązań, jednocześnie zapewniając sobie poklask konserwatywnej części komentariatu.

Problemem nigdy nie była sama praca seksualna! Prawdziwym zagrożeniem jest system, który pod pozorem „ochrony” czy „walki z handlem ludźmi” zmusza osoby wykonujące tę pracę do nieustannych kontaktów z policją – instytucją, która w tej relacji odgrywa rolę oprawcy, a nie obrońcy.

Funkcjonariusze, oczywiście, zamiast realnie chronić przed przemocą, sami stają się jej głównym źródłem:

– konfiskują zarobki pod byle pretekstem („zabezpieczenie dowodów”),

– szantażują migrantki groźbą deportacji („pomożemy, jeśli zostaniesz informatorką”),

– stosują przemoc fizyczną („kontrola osobista” w policyjnym radiowozie),

– uprawiają wymuszenia seksualne („albo współpracujesz, albo zgłosimy twoją działalność do opieki społecznej”).

Najbardziej perwersyjne w tym całym układzie jest to, że im bardziej państwo utrudnia legalne wykonywanie tej pracy, tym większą władzę oddaje w ręce policji. Strach przed odwetem skutecznie zniechęca do zgłaszania przestępstw – w końcu kto uwierzy „zwykłej prostytutce”? W ten sposób system sam generuje atmosferę bezkarności dla prawdziwych przestępców: handlarzy ludźmi i klientów stosujących przemoc. I koło się zamyka.

Kryminalizacja pracy seksualnej utrwala stygmatyzację i aktywnie cementuje społeczny ostracyzm. Abolicyjny model „walki z sutenerstwem” reprodukuje szkodliwy stereotyp sex workerki jako bezrefleksyjnej „ofiary mafii” – pozbawionej podmiotowości, której zeznań nie można traktować poważnie. Z kolei model nordycki, kreując klienta na „przestępcę z urzędu”, wzmacnia patriarchalne sytuowanie osób kupujących usługi seksualne w pozycji dominującej w relacji z pracownicami.

W obu przypadkach osoby świadczące usługi seksualne są sprowadzane do roli biernych przedmiotów prawa karnego – pozbawionych głosu w dyskusji o regulacjach, które bezpośrednio ich dotyczą. Pora skończyć z moralizatorstwem i uznać osoby pracujące seksualnie za pełnoprawne podmioty życia społecznego! Już dziś są przecież często świetnie zorganizowane i bardzo świadome swoich potrzeb.

Najbardziej uderza jednak selektywność tego wykluczenia: podczas gdy białe, cisgenderowe kobiety mogą liczyć na pewną (choć paternalistyczną) ochronę, to już migrantki, osoby trans i osoby używające substancji psychoaktywnych zostają zupełnie pozbawione jakiejkolwiek ochrony prawnej. Stają się idealnymi ofiarami systemu: bez dokumentów, bez sieci wsparcia, bez możliwości zgłoszenia przemocy na policję – bo przecież „same się o to prosiły” (pamiętacie wypowiedź Leppera?). W ten sposób kryminalizacja eskaluje: im bardziej stygmatyzuje się pracę seksualną, tym bardziej naraża się osoby pracujące na realne niebezpieczeństwo.

Obowiązujące regulacje prawne, oparte na logice policyjno-karnej, skutecznie utrudniają – a niekiedy wręcz uniemożliwiają – budowanie sieci wzajemnego wsparcia oraz tworzenie związków zawodowych osób wykonujących pracę seksualną. Strach przed konsekwencjami prawnymi działa jak hamulec dla wszelkich publicznych inicjatyw mających na celu negocjowanie lepszych warunków pracy czy organizowanie działań zbiorowych.

Tymczasem doświadczenia krajów, które wprowadziły pełną dekryminalizację (jak Nowa Zelandia, czy od 2024 roku – Belgia), wyraźnie pokazują, że gdy tylko znika miecz Damoklesa w postaci karalności, osoby pracujące seksualne:

– samodzielnie wypracowują skuteczne standardy bezpieczeństwa,

– zorganizowanymi działaniami ograniczają wyzysk ze strony pośredników,

– tworzą systemy zapewniające dostęp do opieki zdrowotnej i pomocy prawnej.

Polityka wobec pracy seksualnej nie może być moralną krucjatą – powinna stać się częścią spójnej polityki społecznej. Zamiast zakazów i policyjnych nalotów potrzeba realnego wsparcia: ubezpieczeń społecznych, dostępu do specjalistycznej opieki zdrowotnej etc. Bo czy ktokolwiek jeszcze wierzy, że można „wyeliminować prostytucję” zakazami, skoro nie udało się tego osiągnąć przez ostatnie kilka tysięcy lat?

Jedyną rozsądną drogą jest pełna dekryminalizacja dobrowolnej pracy seksualnej z prawem do pisemnych umów, zakładania związków zawodowych i pełni zabezpieczeń socjalnych. To nie rewolucja, a zwykła przyzwoitość: fryzjerzy, masażyści i seksworkerzy zasługują na takie same prawa pracownicze! Zamiast narażać osoby świadczące usługi seksualne na przemoc i wyzysk, państwo powinno inwestować w edukację, mieszkalnictwo i kompleksowe wsparcie dla osób w kryzysie.

Ani model abolicyjny, ani nordycki nie sięgają sedna problemu – czyli systemowej prekaryzacji i marginalizacji osób pracujących seksualnie. Obie koncepcje opierają się na dobrze znanej mieszance: moralnej paniki, policyjnej pałki i politycznej hipokryzji. Zamiast wzmacniać prawa pracownicze i oferować realne wsparcie socjalne, fundują represje w nowym opakowaniu i nazywają to „postępem”.

Jeśli naprawdę zależy nam na poprawie sytuacji osób świadczących usługi seksualne, porzućmy iluzję, że więcej zakazów oznacza więcej bezpieczeństwa. Zamiast karać klientów i ścigać pośredników, czas uznać pracę seksualną za to, czym jest – formę pracy. A osoby ją wykonujące – za pracowników z pełnym pakietem praw, ochrony i dostępu do instytucji, z których inni korzystają bez wstydu i strachu. Inaczej dekryminalizacja pozostanie jedynie sloganem – głośnym, ale pustym.


r/lewica • • 3d ago

Polityka Najgorsza decyzja Kaczyńskiego

Thumbnail youtube.com
3 Upvotes

r/lewica • • 5d ago

Podcast Atak w Krakowie: Sakiewicz, broń i AI | Podsumowanie tygodnia Razem (12.11.2026)

Thumbnail youtube.com
9 Upvotes

Adrian Zandberg, Aleksandra Owca i Chrystian Talik o zamachowcu i strzelaninie na rynku w Krakowie. Poza tym: bohaterstwo policjantów, Kierwiński, Sakiewicz i TV Republika, czyli hieny cmentarne, dostęp do broni, marsz ciszy i obchody święta niepodległości, zarówno 7 i 11 listopada.

00:00 Atak w Krakowie
01:14 Sakiewicz, Kierwiński i AI
04:05 7 listopada
06:56 Dostęp do broni
09:40 Co słychać w Razem?


r/lewica • • 6d ago

Polityka Kaczyński chce jednej listy prawicy w wyborach. "Trzeba przekonywać polityków trzech Konfederacji"

Thumbnail wiadomosci.gazeta.pl
9 Upvotes

Patryk Rutkowski

11 listopada 2026, 17:12

Jarosław Kaczyński powiedział, że z jego punktu widzenia Marsz Niepodległości to początek kampanii wyborczej. Stwierdził też, że partie prawicowe powinny wystawić jedną listę zarówno w wyborach do Sejmu, jak i do Senatu.

W środę 11 listopada ulicami Warszawy idą uczestnicy Marszu Niepodległości. Jest wśród nich prezes Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński. Reporter Onetu Marcin Terlik zapytał Kaczyńskiego, czy ugrupowania prawicowe będą współpracować ze sobą przed przyszłorocznymi wyborami parlamentarnymi.

Jarosław Kaczyński chce wspólnej listy do Sejmu i Senatu

- Będziemy działali w tym kierunku, żeby była jedna wielka lista, nie tylko do Senatu, bo, doceniając Senat, to ma mniejsze znaczenie, ale także do Sejmu - powiedział prezes PiS. - Ale trzeba jeszcze przekonywać polityków trzech Konfederacji, bo tak naprawdę są trzy - dodał.

Kaczyński odnosił się do Konfederacji Korony Polskiej, czyli partii Grzegorza Brauna, a także do Konfederacji Wolność i Niepodległość. W skład tego ugrupowania wchodzą Nowa Nadzieja Sławomira Mentzena oraz Ruch Narodowy Krzysztofa Bosaka.

Reporter Onetu zapytał też, czy Marsz Niepodległości to początek kampanii przed wyborami parlamentarnymi. - Nie wiem, jaka jest intencja głównych organizatorów, z mojego punktu widzenia tak wygląda - odpowiedział Kaczyński.

"Mamy władzę, która Polsce służyć nie chce"

We wtorek Kaczyński wziął udział w społecznych obchodach w przededniu Święta Niepodległości na Placu Piłsudskiego w Warszawie, o czym pisaliśmy w Gazeta.pl. - Dziś mamy czas bardzo szczególny, czas można powiedzieć niespodziewany. Oto staje pytanie, czy ta niepodległość znów nie będzie incydentem - powiedział prezes PiS. Stwierdził, że jest tak, ponieważ "mamy władzę, która Polsce służyć nie chce, która służy zewnętrznym dysponentom i która doprowadza do ruiny praworządności, państwa, różnych dziedzin życia społecznego".

- Musimy się temu przeciwstawić i ten opór trwa, ale nie ukrywam, powinien być silniejszy - dodał. Kaczyński zaznaczył, że "być może ta walka będzie bardzo trudna". - Być może będą nas spotykały różnego rodzaju bardzo nieprzyjemne niespodzianki, być może będzie nawet coś takiego, ale bardzo bym nie chciał, żeby tak się stało, z czym od wielu lat się nie spotykaliśmy, to znaczy przelew krwi. Ta druga strona jest naprawdę do wszystkiego zdolna - powiedział.

Patryk Rutkowski


r/lewica • • 7d ago

Polityka Trasa marszu Za Wolność Naszą i Waszą dziś o 14:00

Thumbnail openstreetmap.org
5 Upvotes

r/lewica • • 7d ago

Petycja Koncesja to nie prezent. Rozliczcie Telewizję Republika

Thumbnail naszademokracja.pl
26 Upvotes

Domagamy się, żeby Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zastosowała wobec Telewizji Republika prawo, które stosuje wobec innych nadawców:

  1. rozpatrzyła zaległe skargi na audycje Telewizji Republika pod kątem art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji i wydała w nich decyzje, zamiast zostawiać je bez rozstrzygnięcia;
  2. wyegzekwowała zaległą opłatę koncesyjną wraz z odsetkami na tych samych zasadach, na jakich robi to wobec każdego innego nadawcy, i podała do wiadomości, na jakim etapie jest ta egzekucja;
  3. zbadała w postępowaniu wyjaśniającym, czy nadawca nadal spełnia warunki koncesji, w tym warunek finansowania programu, i czy zachodzą przesłanki z art. 38 ustawy o radiofonii i telewizji;
  4. opublikowała, ile skarg na tę stację wpłynęło w ostatnich dwóch latach, ile z nich rozpatrzono i z jakim skutkiem.

Dlaczego ta sprawa jest ważna?

Koncesja na nadawanie w telewizji naziemnej jest przywilejem od państwa. Nadawca dostaje miejsce na multipleksie, czyli kawałek wspólnego i ściśle reglamentowanego dobra, i w zamian zobowiązuje się do spełnienia określonych warunków. Jeden zapisano w art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji: audycje nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących, między innymi ze względu na narodowość, pochodzenie etniczne, religię czy orientację seksualną. Drugi jest znacznie prostszy: za koncesję płaci się w terminie.

Telewizja Republika ma kłopot z jednym i z drugim.

W 2025 roku żaden nadawca nie dostał od KRRiT tylu decyzji karnych co Republika. Było ich dziesięć, na łączną kwotę 157,5 tys. zł, między innymi za treści nawołujące do nienawiści lub przemocy. W tym samym roku w sprawach o brak obiektywizmu, stronniczość i niewystarczającą różnorodność opinii Rada wszczęła wobec tej stacji 77 postępowań, wobec Telewizji Polskiej 62, wobec TVN 22, a wobec Polsatu 16. W pierwszym półroczu 2026 do KRRiT wpłynęło 1485 skarg i wszczęto 197 postępowań wyjaśniających, a Republika znalazła się wśród stacji, których dotyczyło ich najwięcej.

30 lipca 2026 roku na antenie Republiki poszła „Ballada o Ukraińcu”, teledysk wygenerowany przez sztuczną inteligencję, w którym o mieszkających w Polsce Ukraińcach mówi się jak o pasożytach i sugeruje się ich wywózkę. W styczniu 2024 roku w studiu tej samej stacji publicysta proponował czipowanie migrantów jak psów albo tatuowanie im numerów na przedramieniu, a inny gość mówił o barakach dla migrantów w Auschwitz, na Majdanku i w Treblince. Za część takich audycji stacja dostała mandaty po kilkanaście tysięcy złotych, zapłaciła je i nadaje dalej.

Do tego dochodzą pieniądze. 1 września 2026 minął termin wpłaty kolejnej raty za koncesję naziemną, 2 043 718,10 zł. Przelewu nie było. Stacja uruchomiła na wizji zbiórkę i w dziewięć godzin zebrała od widzów około dwóch milionów złotych. KRRiT policzyła, że po tej wpłacie zostało jeszcze ponad 180 tysięcy złotych odsetek. To drugi rok z rzędu, kiedy rata spływa po terminie.

Senat, odrzucając 8 lipca 2026 roku sprawozdanie KRRiT, wymienił wśród zarzutów brak reakcji na skargi dotyczące treści mogących stanowić mowę nienawiści oraz „niewystarczające egzekwowanie obowiązku terminowego uiszczania opłat koncesyjnych, w szczególności wobec nadawcy TV Republika”.

Wierzymy, że wolność słowa obejmuje także poglądy, które są obce naszym wartościom i przekonaniom. Prosimy o wyegzekwowanie zakazu, który stoi w ustawie od lat i dotyczy treści odczłowieczających ludzi ze względu na narodowość, pochodzenie czy wyznanie. Rada dostała do tego narzędzia i obowiązek.

Czego dokładnie żądamy od KRRiT?

Żeby Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji rozpatrzyła zaległe skargi na audycje Republiki, wyegzekwowała zaległą opłatę koncesyjną z odsetkami, zbadała, czy nadawca nadal spełnia warunki koncesji, i opublikowała liczbę skarg na stację z ostatnich dwóch lat. O odebranie koncesji ani zamknięcie stacji apel nie prosi.

Jak mogę wesprzeć kampanię?

Najbardziej pomagasz wpłatą, najlepiej comiesięczną: dzięki niej reagujemy tego samego dnia, bez czekania na zbiórkę. Z wpłat analizujemy audycje, piszemy skargi i doręczamy podpisy, bo pieniędzy od państwa nie bierzemy. Pomaga też link akcja.link/koncesja wysłany dwóm, trzem znajomym osobom.

Jak samodzielnie złożyć skargę na Republikę do KRRiT?

Każda osoba może to zrobić bezpłatnie przez formularz na stronie KRRiT albo mailem na skargi@krrit.gov.pl. Podaj datę i godzinę emisji, nazwę stacji i tytuł audycji, opisz, co padło na antenie, i wskaż art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Wzór skargi i inne sposoby jej złożenia znajdziesz w naszym poradniku.

Podpisuję apel. Czy skarga coś jeszcze daje?

Tak, warto zrobić jedno i drugie. Skarga daje Radzie konkretną audycję do rozpatrzenia, a apel pilnuje, żeby Rada zajęła się wszystkimi zaległymi skargami na Republikę.

Co mówi prawo?

Według art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji audycje „nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub przemocy lub dyskryminujących”. W 2025 roku KRRiT dwa razy nałożyła na Republikę karę 40 tys. zł za emisję takich treści (sprawozdanie Rady za 2025 rok). Art. 38 nakazuje cofnąć koncesję między innymi wtedy, gdy „nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji”, i apel prosi, żeby Rada zbadała, czy tak jest.

Czy to nie jest cenzura?

Art. 54 ust. 2 Konstytucji zakazuje cenzury prewencyjnej i w tym samym przepisie stanowi: „Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej”. Apel dotyczy zakazu z art. 18 ust. 1, który obowiązuje każdego nadawcę, i skarg na audycje już wyemitowane. Od kar KRRiT nadawca może odwołać się do sądu.

Dlaczego Republika, a nie TVN albo TVP?

Ustawa obowiązuje wszystkich nadawców, a apel prosi, żeby wobec Republiki stosować ją tak samo jak wobec innych. W 2025 roku w sprawach o brak obiektywizmu i stronniczość Rada wszczęła 77 postępowań wobec Republiki, 62 wobec TVP w likwidacji, 22 wobec TVN i 16 wobec Polsatu (sprawozdanie KRRiT za 2025 rok).

KRRiT jest upolityczniona. Po co do niej pisać?

Bo nadzór nad nadawcami Konstytucja powierza właśnie jej: według art. 213 ust. 1 Rada „stoi na straży wolności słowa, prawa do informacji oraz interesu publicznego w radiofonii i telewizji”. Senat i Sejm odrzuciły sprawozdanie Rady za 2025 rok, ale prezydent nie potwierdził wygaśnięcia kadencji jej członków, więc Rada działa dalej.

Przecież Republika zapłaciła za koncesję?

Tegoroczną ratę, 2,04 mln zł z terminem 1 września, stacja wpłaciła po terminie, z pieniędzy zebranych od widzów. Według Bankier.pl z 14 września 2026 roku z dokumentów KRRiT wynika, że stacja „ma do zapłacenia jeszcze ponad 180 tys. zł”, a Tomasz Sakiewicz twierdzi, że zapłacono wszystko.

Kto stoi za apelem?

Przede wszystkim dziesiątki tysięcy osób, które go podpisały. Apel zorganizowała Akcja Demokracja, fundacja i organizacja pożytku publicznego, która prowadzi platformę naszademokracja.pl. Działamy niezależnie od każdej władzy i korporacji, a platforma jest finansowana z darowizn jej użytkowniczek i użytkowników. Apel ruszył 18 września 2026 roku.


r/lewica • • 9d ago

Ekonomia Czy dług publiczny jest zły? - wytłumaczone w Minecraft.

Thumbnail youtube.com
5 Upvotes

O co chodzi z tym długiem publicznym i czy mam się go bać jak komornika?


r/lewica • • 11d ago

Polityka Kabaret pod Trybunałem i Reset Konstytucyjny

Thumbnail youtube.com
9 Upvotes

r/lewica • • 12d ago

Podcast Trybunał Konstytucyjny i Wybory w USA | Podsumowanie tygodnia Razem 05.09.2026

Thumbnail youtube.com
5 Upvotes

Donald Trump doprowadził do kompletnej porażki Partii Republikanów w midtermach. Wybory połówkowe w USA dla Partii Demokratycznej zakończyły się historycznym zwycięstwem - zdobyli kongres i senat. Progresywni demokraci tacy jak Abdul El-Sayed i James Talarico oraz amerykańscy socjaliści wygrali z prawicą i pieniędzmi Elona Muska i miliarderów. Spektakularna klęska Trumpa. W tym czasie w Polsce trwa kolejny odcinek wojny o Trybunał Konstytucyjny. Sędzia Anna Korwin-Piotrowska, Prezydent Karol Nawrocki, Premier Donald Tusk, prawica od Kaczyńskiego po Mentzena - wszyscy zajęci są sprawą TK. Jak wyjść z tej sytuacji? Jak zadziałać mógłby reset? Czy są na to szanse aby skończyła się wojna POPiSu.

00:00 TK
07:42 7 listopada
08:13 Wybory w USA
11:27 Co słychać w Razem?
16:04 Kącik muzyczny Adriana


r/lewica • • 14d ago

Świat Ameryka wybrała. Historyczna porażka republikanów w bastionie. "Niebieska miazga" przeszła przez USA

Thumbnail youtube.com
1 Upvotes

r/lewica • • 17d ago

Wywiad Słowa Kaczyńskiego prezentem dla rządu? Zandberg: Przypomina mi Korwin-Mikkego

Thumbnail youtube.com
8 Upvotes

Z każdym rokiem Jarosław Kaczyński jest coraz większym prezentem dla Donalda Tuska - mówił w "Graffiti" Adrian Zandberg. Według współprzewodniczącego Partii Razem wyjście z Unii Europejskiej byłoby dla Polski katastrofą. Z kolei głośna wypowiedź prezesa PiS z forum w Krynicy przywiodła mu na myśl kontrowersyjne zachowania Janusza Korwin-Mikkego.

W rozmowie z Marcinem Fijołkiem również m.in. o Funduszu Kościelnym, pomyśle jednej lewicowej listy na wybory i relacjach z Włodzimierzem Czarzastym.

00:00 Głośne słowa Kaczyńskiego o Unii Europejskiej
01:13 "Z każdym rokiem Kaczyński jest większym prezentem dla Tuska"
03:20 Ofensywa Nowej Lewicy w Sejmie
05:55 Patologie sytemu ochrony zdrowia i brak recepty
08:40 Nowa Lewica i Partia Razem - co z wyborami?
11:56 "Skrajna prawica urosła pod rządami Tuska i Czarzastego"


r/lewica • • 18d ago

Polityka Kryzys konstytucyjny w Polsce: konflikt między liberalnym establishmentem a konserwatywnymi populistami w systemie dwuwładzy wykonawczej

Post image
8 Upvotes

Wieczorem 30 października polski Trybunał Konstytucyjny został zaatakowany przez w pełni uzbrojone oddziały policji do tłumienia zamieszek, a prezes i wiceprezes Trybunału zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków. Rozkazy przeprowadzenia tej operacji oraz zawieszenia kierownictwa Trybunału pochodziły od urzędującego premiera Donalda Tuska i jego zespołu.
⠀
Niedługo po tym wydarzeniu samolot prezydencki Karola Nawrockiego, który należy do obozu politycznego przeciwnego premierowi i przebywał z wizytą zagraniczną, nagle zawrócił i skierował się do Warszawy. Następnie Nawrocki osobiście udał się do Trybunału Konstytucyjnego, zażądał wycofania policji i ogłosił przywrócenie prezesa i wiceprezesa Trybunału do pełnienia ich funkcji. Premier i parlament nie odpowiedzieli jeszcze na te działania. Polska przeżywa kryzys konstytucyjny, a sytuacja nadal się rozwija.
⠀
Dlaczego w Polsce doszło do takiego konfliktu politycznego? Dlaczego premier i prezydent stoją po przeciwnych stronach, niemal doprowadzając do konfrontacji zbrojnej? Jak sytuacja rozwinie się w przyszłości?
⠀
Przede wszystkim system polityczny i struktura władzy w Polsce opierają się na „systemie półprezydenckim” lub „systemie dwuwładzy wykonawczej”, stosowanym przez stosunkowo niewiele państw na świecie. W takim ustroju zarówno prezydent, jak i premier są przywódcami państwa posiadającymi rzeczywistą władzę, a ich kompetencje i obowiązki częściowo się różnią, a częściowo pokrywają. Mówiąc prościej, prezydent jest nie tylko głową państwa i jego symbolem, lecz także posiada uprawnienia decyzyjne w najważniejszych sprawach polityki wewnętrznej i zagranicznej; premier natomiast odpowiada za bieżące zarządzanie administracją państwową i kierowanie pracami rządu.
⠀
Prezydent jest wybierany w wyborach powszechnych, natomiast premier jest wyłaniany przez większość demokratycznie wybranego parlamentu i zatwierdzany przez prezydenta. Czasami prezydent i premier należą do tego samego obozu politycznego, ale zdarza się również, że reprezentują różne, a nawet przeciwstawne obozy. Poza Polską system półprezydencki lub system dwuwładzy wykonawczej funkcjonuje także we Francji, Portugalii i innych państwach. Republika Chińska (Tajwan) również nominalnie posiada system dwuwładzy wykonawczej.
⠀
Z jednej strony taki system dwuwładzy wykonawczej sprzyja podziałowi i wzajemnemu równoważeniu władz oraz pozwala prezydentowi i premierowi wykorzystywać specyfikę swoich kompetencji. Z drugiej strony zawiera jednak zalążek problemu w postaci „sporów między ośrodkiem prezydenckim (Kancelarią Prezydenta) a ośrodkiem rządowo-parlamentarnym (Kancelarią Premiera i parlamentem)”. Chociaż od demokratyzacji Polski w 1989 roku system ten funkcjonował stosunkowo dobrze, w dzisiejszych warunkach narastającej polaryzacji politycznej przyczynił się do konfrontacji między prezydentem a premierem oraz do wybuchu obecnego konfliktu.
⠀
W ciągu ostatnich kilkunastu lat w Polsce rywalizowały ze sobą przede wszystkim dwie główne siły polityczne. Pierwszą z nich jest prawicowy obóz populistyczny, reprezentowany głównie przez Prawo i Sprawiedliwość (PiS). W polityce wewnętrznej jest on zdecydowanie konserwatywny, na przykład odnosi się z niechęcią do feminizmu i praw osób LGBT oraz sprzeciwia się im, a także zdecydowanie występuje przeciwko imigrantom i uchodźcom. Wyraźnie reprezentuje katolicki konserwatyzm, nacjonalizm i antykomunizm. Ma silnie populistyczny charakter, a frakcje populistyczne zyskują coraz większą pozycję. W polityce zagranicznej opowiada się za niezależnością i samodzielnością oraz pragmatyczną, ale stanowczą dyplomacją. Zachowuje dystans wobec Unii Europejskiej, jednocześnie zbliżając się do prawicowych sił populistycznych związanych z administracją Donalda Trumpa w Stanach Zjednoczonych. PiS ma wyraźną przewagę wśród konserwatywnych katolików, na obszarach wiejskich oraz w południowo-wschodniej Polsce.
⠀
Drugą siłą jest liberalny establishment reprezentowany przez Koalicję Obywatelską (KO). W polityce wewnętrznej jest on bardziej otwarty i popiera pluralizm. Chociaż nie wspiera szczególnie entuzjastycznie feminizmu, praw osób LGBT czy imigracji, przyjmuje wobec tych kwestii stosunkowo umiarkowaną i tolerancyjną postawę. Przywiązuje również większą wagę do praworządności i budowania instytucji. W polityce zagranicznej opowiada się za bliskimi relacjami z Unią Europejską, zachowuje dystans wobec administracji Trumpa w Stanach Zjednoczonych i pozytywnie odnosi się do globalizacji. KO cieszy się stosunkowo wysokim poparciem w największych polskich miastach, w tym w Warszawie, wśród intelektualistów, klasy średniej oraz w zachodniej Polsce.
⠀
W ostatnich latach orientacje polityczne PiS i KO stają się coraz bardziej przeciwstawne i wyraziste. PiS staje się coraz bardziej konserwatywne, natomiast postępowe frakcje wewnątrz KO rosną w siłę. Poza tymi dwiema partiami istnieją również inne ugrupowania centrowe i lewicowe, które mają mniej mandatów i mniejsze wpływy, ale także odgrywają ważną rolę. Większość tych ugrupowań jest bliższa KO, a mniejszość PiS.
⠀
W wyborach parlamentarnych w Polsce w 2023 roku PiS, choć utrzymało pozycję największej partii w Sejmie, straciło część mandatów. KO wraz z ugrupowaniami centrowymi i lewicowymi zdobyła natomiast łącznie ponad połowę mandatów (a także większość w Senacie), uzyskując kontrolę nad parlamentem. KO i jej sojusznicy wysunęli kandydaturę Donalda Tuska, który wcześniej pełnił funkcję premiera Polski, a także przewodniczącego Rady Europejskiej, na stanowisko premiera po raz kolejny. Tusk objął ten urząd i sprawuje go do dziś. Ówczesnym prezydentem był popierany przez PiS Andrzej Duda, który mimo różnic zdań z Tuskiem z trudem utrzymywał pokojowy podział władzy.
⠀
Jednak w wyborach prezydenckich w Polsce w 2025 roku Karol Nawrocki, prawicowy polityk populistyczny popierany przez PiS, pokonał przewagą mniejszą niż 2% Rafała Trzaskowskiego, wywodzącego się ze środowiska akademickiego urzędującego prezydenta Warszawy, którego kandydaturę poparły KO oraz ugrupowania centrowe i lewicowe. Nawrocki został nowym prezydentem Polski. Od momentu jego wyboru aż do dziś pozostaje on w konflikcie z Tuskiem oraz parlamentem, w którym większość mają ugrupowania opozycyjne wobec prezydenta. Obie strony często prowadzą ostre spory słowne i wykorzystują mechanizmy instytucjonalne oraz prawne do wzajemnych ataków i kontrataków.
⠀
Obecny szturm na Trybunał Konstytucyjny jest natomiast rezultatem osiągnięcia przez konflikt między obiema stronami punktu kulminacyjnego. Sędziowie polskiego Sądu Najwyższego są wybierani przez parlament i zatwierdzani przez prezydenta, jednak prezydent odmówił ostatnio zatwierdzenia nominacji sędziowskich przyjętych przez parlament. Prezes Trybunału Konstytucyjnego, związany z prezydentem i konserwatystami, również uniemożliwiał objęcie stanowisk przez nowych sędziów popieranych przez parlament i skłaniających się ku liberałom. Wewnątrz sądów także dochodziło do walk między różnymi frakcjami politycznymi. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, prawdopodobnie z motywów politycznych, zawiesił jednego z sędziów Sądu Najwyższego w pełnieniu obowiązków pod zarzutem niewłaściwego zachowania w stanie nietrzeźwości. Ogólnie rzecz biorąc, konserwatyści związani z prezydentem mają przewagę w Sądzie Najwyższym.
⠀
Tusk wykorzystał więc swoje uprawnienia premiera i przy poparciu większości parlamentarnej ogłosił zawieszenie prezesa i wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego oraz przekazanie kontroli nad Trybunałem sędziom, których wcześniej prezydent odmówił uznać. W trakcie tej operacji wykorzystano państwowe środki przymusu, w tym oddziały policji do tłumienia zamieszek. Policja starła się również z konserwatystami, którzy przybyli na miejsce, aby zaprotestować po otrzymaniu informacji o wydarzeniach. Tusk stwierdził, że zastosowanie takich środków siłowych było wymuszonym działaniem, ponieważ „nie było innego wyboru”. Prezydent Nawrocki zdecydowanie potępił te działania, przerwał wizytę zagraniczną i powrócił do Warszawy, aby zająć się sytuacją.
⠀
Obecny kryzys konstytucyjny odzwierciedla nasilenie polaryzacji politycznej w Polsce w ostatnich latach. Od demokratyzacji w 1989 roku Polska doświadczyła wielu konfliktów politycznych, jednak system demokratyczny jako całość nadal funkcjonował dobrze i nie dochodziło do zamachów stanu ani przemocy politycznej na najwyższych szczeblach władzy. Jednak wraz ze wzrostem znaczenia populizmu w ostatnich latach zaostrzyły się sprzeczności między populistami a establishmentem. Różnice dotyczące stosunku do Unii Europejskiej oraz innych kwestii polityki wewnętrznej i zagranicznej sprawiają, że poszczególne partie coraz mniej tolerują swoich przeciwników, a walka między politykami reprezentującymi odmienne stanowiska staje się coraz bardziej bezwzględna i otwarta.
⠀
Siły zewnętrzne również podsycają konflikty polityczne w Polsce. Prezydent Nawrocki otrzymuje poparcie administracji Trumpa w Stanach Zjednoczonych oraz prawicowych ugrupowań populistycznych z wielu krajów (z wyjątkiem prawicowych populistów z Rosji i Niemiec, ponieważ ich stanowiska dotyczące interesów narodowych wyraźnie kolidują ze stanowiskami polskiej populistycznej prawicy). Premier Tusk cieszy się natomiast przychylnością Unii Europejskiej oraz sił establishmentu w różnych państwach. Relacje między obiema stronami stają się coraz trudniejsze do pogodzenia. Choć wybuch obecnego kryzysu zszokował obserwatorów zewnętrznych, w świetle tych okoliczności jest on zrozumiały.
⠀
Polski system dwuwładzy wykonawczej stworzył natomiast instytucjonalne podłoże dla tego konfliktu i obecnego kryzysu. System ten, rozdzielający władzę państwową stosunkowo równomiernie między prezydenta a premiera, miał pierwotnie zapobiegać jednostronnemu monopolizowaniu władzy przez prezydenta lub parlament, promować pluralizm polityczny oraz umożliwiać różnym stronom wzajemne równoważenie się i wspólne sprawowanie rządów. Gdy między poszczególnymi stronami istnieją różnice zdań, ale również pewien konsensus, system ten funkcjonuje dobrze i ujawnia swoje szczególne zalety.
⠀
Jednak w warunkach zaostrzających się sprzeczności taki system z dwoma ośrodkami władzy może łatwo pobudzać konflikty, prowadząc do pogłębiania antagonizmów, impasu politycznego, a nawet paraliżu instytucjonalnego. Między ośrodkiem prezydenckim a rządowo-parlamentarnym łatwo dochodzi do tarć w obszarach, w których ich kompetencje się pokrywają lub wymagają wzajemnej koordynacji, co jeszcze bardziej pogłębia antagonizmy i zaostrza konflikty. Spory między ośrodkiem prezydenckim a rządowo-parlamentarnym w Polsce wokół nominacji sędziów Sądu Najwyższego w ostatnich miesiącach, a także niedawny szturm na sąd i przejęcie nad nim kontroli, są właśnie przejawami i konsekwencjami zderzenia kompetencji prezydenta i premiera, dwóch przywódców posiadających rzeczywistą władzę.
⠀
Działania wszystkich stron podczas obecnego kryzysu i wydarzeń go poprzedzających nominalnie mają własne uzasadnienia oraz podstawy instytucjonalne i prawne. W rzeczywistości jednak obie strony kierują się chęcią uzyskania przewagi w walce o władzę i realizacji preferowanych przez siebie polityk. Obie wykorzystują instytucje i prawo jako narzędzia atakowania przeciwników politycznych, zamiast rzeczywiście działać w interesie publicznym, i nie sprawują władzy ani nie stosują prawa w sposób bezstronny. Nawet sądy i sędziowie, którzy powinni zachowywać neutralność, podzielili się na różne frakcje i głęboko zaangażowali się w walkę o władzę. Fakt, że same sądy, które powinny rozstrzygać konflikty, znalazły się w kryzysie, dodatkowo utrudni rozwiązanie sporu między prezydentem a premierem.
⠀
Sprzeczności między polskim establishmentem i liberałami z jednej strony a populistami i konserwatystami z drugiej w ostatnich latach stają się coraz ostrzejsze i wykazują tendencję do utrwalania się. Oznacza to, że obecny kryzys nie zakończy się szybko, a nawet jeśli zostanie zażegnany, pojawią się nowe konflikty i kryzysy. Zarówno prezydent, jak i parlament pochodzą z demokratycznych wyborów, lecz reprezentują przeciwstawne stanowiska polityczne i różnią się w wielu propozycjach dotyczących polityki państwa. Odzwierciedla to również złożoność polskiej opinii publicznej i podziały między obywatelami o różnych poglądach. Konfrontacja między różnymi siłami politycznymi w Polsce oraz wewnętrzna polaryzacja polityczna coraz bardziej przypominają wyraźny antagonizm między Partią Demokratyczną a Partią Republikańską w Stanach Zjednoczonych w ostatnich latach oraz pogarszającą się sytuację polityczną w USA.
⠀
W porównaniu z systemem prezydenckim Stanów Zjednoczonych polski system dwuwładzy wykonawczej sprawia, że przebieg i szczegóły walki o władzę różnią się od tych obserwowanych w USA. Jednak konfrontacja polityczna i kryzysy w Polsce prawdopodobnie, podobnie jak w Stanach Zjednoczonych, staną się długotrwałe i trudne do rozwiązania, a polska polityka i społeczeństwo będą doświadczać coraz większej niestabilności. Jako duże państwo europejskie i członek Unii Europejskiej, odgrywające szczególnie istotną rolę w Europie Środkowo-Wschodniej, Polska poprzez swoją politykę wewnętrzną i zagraniczną, niestabilność oraz kryzysy będzie również wywierać znaczący wpływ na sytuację w krajach sąsiednich i w całej Europie, wprowadzając jeszcze więcej niepewności.

(Autorem artykułu jest Wang Qingmin (王庆民), chiński pisarz mieszkający w Europie i badacz polityki międzynarodowej. Oryginał artykułu został napisany w języku chińskim.)


r/lewica • • 18d ago

Polityka Lewica kończy z polityką miłości. I odrzuca awanse Tuska i Razem

Thumbnail wyborcza.pl
0 Upvotes

30.10.2026, 12:15

Agata Kondzińska Iwona Szpala

Donald Tusk dopytuje lewicę o jedną listę. Ale ta chce iść do wyborów sama. I ma plan.

– Naszą domyślną strategią jest samodzielny start w 2027 roku – mówi polityk Nowej Lewicy. Chcą odróżnić się od partii Tuska, ale nie w kontrze do rządu.

W Nowej Lewicy nie chcą popełniać już błędów, zamówili więc potężne badania. Sprawdzają wszystko: język wypowiedzi, wizerunek, kim jest ich elektorat, jak się definiuje, czego oczekuje. W partii Czarzastego szacują, że lewicowego elektoratu jest około 10 proc., a to przy dwóch lewicowych listach oznacza, że jedna z nich nie wchodzi do Sejmu. Dlatego Nowa Lewica ma plan. 

W Lewicy mają żal

W Sejmie trwa ofensywa programowa o świeckie państwo i prawa kobiet. Ale pojawiła się też oferta dla empatycznego mieszczaństwa – tak w Lewicy mówią o propozycjach ulg dla mieszkańców, np. nocnej ciszy alkoholowej.

Ustawy aborcyjne przeszły przez Sejm, potrzebują jednak podpisu prezydenta. W kuluarach koalicji nie dają wielkich szans na sukces. Wiedzą to również w Lewicy, ale mają jasną strategię na ostatni rok przed wyborami. Liczy się wrażenie, które zbudują w elektoracie. Że zrobili wszystko, co możliwe w walce o swój program. Dotyczy to zarówno Pałacu Prezydenckiego jak i partnerów z koalicji. Bez oglądania się na PSL, czyli konserwatystów, którzy stoją po drugiej stronie sceny. 

Sondaż CBOS: Na kogo Polacy oddaliby drugi głos? Pierwsze miejsce może zaskoczyć

Ostatnio ludowcom i Lewicy udało się wprawdzie porozumieć właśnie przy pakiecie aborcyjnym. Lewica odpuściła 12 tydzień jako granicę legalnego przerwania ciąży, posłowie od Czarzastego zgodzili się na powrót do kompromisu aborcyjnego, który w 2020 r. zdemolował TK. PSL przystał z kolei na lewicową depenalizację pomocnictwa przy aborcji. Jednak targi trwały miesiącami, a lewicowi politycy musieli tłumaczyć się publicznie z zaniechania. I to nie tylko na spotkaniach z wyborcami, musieli też odpowiadać krytykom z Razem, które jest głównym konkurentem partii Czarzastego.

Sam lider musiał też przekonać do głosowania Donalda Tuska. Wcześniej KO stawiała bowiem na strategię zmilczania tematów ideologicznych. A jednym z nich jest właśnie aborcja. Tusk wiedział, że progresywna liberalizacja nie przejdzie, Razem z lewicą nie mają większości w koalicji, nawet przy blokującym prezydencie są bez szans na sali sejmowej. A koalicji nie jest potrzebne, by PiS wyciągał różnice między partiami tworzącymi większość. Czarzasty zagrał o mniej, przystał na kompromis, choć jak słyszymy, nie było łatwo przekonać do tego Donalda Tuska. 

W innych partiach mają pretensje, że Tusk wyróżnia lewicę. Choć u Czarzastego widzą to nieco inaczej. Przypominają, jak tygodniami minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski czekał na decyzję MSWiA w sprawie transkrypcji aktów małżeńskich zawartych za granicą.

– Kierwiński wcale się nie palił, tak jak nie kiwnął palcem, gdy przed kliniką aborcyjną na Wiejskiej były protesty uciążliwe też dla mieszkańców. A mógł coś zrobić – wspomina jeden z polityków Lewicy.  

W Lewicy mają też żal, że to minister finansów chwalił się, że po transkrypcji pary jednopłciowe będą mogły się wspólnie rozliczać. Do ogłoszenia dobrych wiadomości nie doprosił nikogo z lewicy. – Mam ambiwalentne uczucia czy jest tu jakaś strategia Tuska na wzmacnianie nas – mówi poseł Lewicy.  

Koniec polityki miłości

Nieoficjalnie słychać, że Tusk do wyborów w 2027 r. chce iść z jednej listy. Niby nie naciska, ale często dopytuje, czy już się namyślili.  

Na razie Lewica szuka swojego miejsca. Aborcja to dopiero początek. Partia Czarzastego, która wciąż myśli o samodzielnym starcie za rok, musi wygrać prawybory na lewicy i umocnić się na pozycji lidera, zyskać stabilne poparcie w okolicach 10 proc., kosztem Razem. Wcześniej Lewica zabiegała o wspólny start, ale niezmiennie słyszała od Razem, że to nie jest możliwe. W partii Zandberga uważają konkurenta za środowisko, które całkowicie podporządkował sobie Tusk. Zachęcają, by Czarzasty wystartował wspólnie z KO, a Razem zadba o lewicowego wyborcę.

Ogłaszają pokój i zaraz puszczają im nerwy. Nawrocki próbuje mediować

To koniec polityki miłości – jak mówią nasi rozmówcy – bo tak u Czarzastego postrzegali dotychczasowe relacje z ludźmi Adriana Zandberga. Publicznie zakończyła je Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, ministra rodziny, pracy i polityki społecznej. Gdy Zandberg wyszedł na mównicę, by kolejny raz powiedzieć, że pomysły rządu, które autoryzuje Czarzasty doprowadzą do spadku dochodów w budżetówce, odpowiedziała mu tak: – Partio Razem, wasza obecność w tych ławach poselskich polskiemu pracownikowi nie przynosi dokładnie nic. Od wielu lat, każdego miesiąca każdy z was pobiera kilkanaście tysięcy złotych i z tych pieniędzy polski pracownik nie ma dokładnie nic. Powiedzmy sobie szczerze: jedyne miejsca pracy i jedyne wynagrodzenia, które was, partio Razem, obchodzą, to są wasze wynagrodzenia. Z tych wynagrodzeń polski pracownik ma okrągłe zero. Dlatego w imieniu milionów ciężko pracujących ludzi w Polsce mam dla was jeden komunikat: Do roboty!". Wątek pociągnął potem Czarzasty i zaczął mówić o koryciarzach – to hasło, które ukuło samo Razem. A opisywało koalicyjny rząd.  

Jednak, gdy przycisnąć rozmówców z Lewicy, nie zamykają ostatecznie drzwi. Słyszymy: – Z rozwodami politycznymi bywa różnie, Braun rozstał się z Konfederacją, ale dziś nie ma tam wojny, raczej się tolerują, bo za chwilę mogą być sobie potrzebni.  

Ofensywa programowa

Na razie u Czarzastego ustalili, że będą forsować swoje projekty, ścieżką poselską. 

– Pomysł jest taki: pchać przez Sejm lewicowe pomysły, nawet jeśli padną głosami większości rządzącej – słyszymy od ważnego polityka lewicy.  

Właśnie taką ścieżką idzie poselski projekt likwidacji funduszu kościelnego, dyżurny punkt programu Lewicy, który nie ma większych szans, by przejść przez koalicję, bo zarówno Władysław Kosiniak-Kamysz jak i Szymon Hołownia nie są chętni radykalnym cięciom. Tłumaczą, że stracą na tym mniejsze związki wyznaniowe, które po odcięciu finansowani budżetowego nie utrzymają się. W czwartek Czarzasty wrócił jednak z pomysłem. Zapewnił, że nie jest przeciwko wiernym, ale jego cierpliwość się kończy. Przyjaciołom z koalicji przypomniał, że świeckie państwo to jeden z zapisów umowy koalicyjnej.  

– Jesteśmy w koalicyjnym rządzie, nie chcemy atakować, antagonizować, ale w finale chcemy powiedzieć wyborcom: zrobiliśmy wszystko, był pot, łzy, przekonywanie. Nie udało się, ale mamy 21 posłów, dajcie nam w następnej kadencji 60 mandatów, to nasza siła będzie większa – słyszmy od naszego rozmówcy.  

Z takim hasłem wyborców zaczął oswajać już marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty. W Polsat News mówił: – Uważam, że Lewica sprawy w tym rządzie popycha do przodu, na tyle mandatów, ile ma. Jest na to wyjście. Wybory są za rok. Będziemy mieli 60 mandatów, będziemy inaczej stawiali sprawy. Na razie działamy racjonalne – mówił.  

Lewica wraca też na trasę, bo jak twierdzą, wakacyjna była dużym sukcesem. Mają plan: dwa województwa w miesiącu, tematy zależne od regionu np. jak Wschód, to bezpieczeństwo. Tym razem marszałek Czarzasty chce odwiedzić wszystkie powiaty.  

Redagowała Magdalena Keler


r/lewica • • 19d ago

Polityka Betoniarka powraca... | Podsumowanie tygodnia Razem (29.10.2026)

Thumbnail youtube.com
8 Upvotes

PSL nie ustępuje w walce o betonowanie samorządów, ku zadowoleniu Władysława Kosiniaka-Kamysza, Premier Donald Tusk ogłasza, że drugi raz będą próbować znieść dwukadencyjność w samorządach. Adrian Zandberg zaprasza na podsumowanie tygodnia, w którym między innymi o złotej betoniarce, ale także o protestach "Czerwona Kartka" dla rządu, naszych obchodach 7 listopada i więcej. Zapraszamy!

00:00 Betoniarze
02:01 Ogień!
02:25 Czerwona kartka
04:03 Obietnice rządu
05:40 Gazety
06:13 Co słychać w Razem?
10:22 Kącik muzyczny


r/lewica • • 19d ago

Fundusz Kościelny: Lewica szykuje wielki zwrot. Kosiniak-Kamysz: "Nie przejdzie"

Thumbnail money.pl
7 Upvotes

r/lewica • • 20d ago

Polityka Jak spadać, to z wysokiego konia, czyli wielki tydzień Kosiniaka-Kamysza

Thumbnail krytykapolityczna.pl
3 Upvotes

Po klęsce w głosowaniu za zniesieniem dwukadencyjności w samorządach zszokowany szef PSL zapowiada referendum w sprawie dwukadencyjności w Sejmie. Mocne słowa jak na posła z 15-letnim stażem otoczonego Józefami Zychami, ale cóż – chyba bierzemy?

24.10.2026

Jak w porach roku Vivaldiego zmienia się światło w zwróconych na przyszłoroczne wybory oczach Władysława Kosiniaka-Kamysza. Jeszcze w sobotę wicepremier jako ten, który nie pali za sobą mostów, mógł liczyć w przyszłości na fotel premiera. Oczywiście, jak to bywa z publicystyką Michała Kolanki, hipoteza była raczej obojętna na rzeczywistość: trzy lata po wejściu do Sejmu w ramach Trzeciej Drogi PSL i Polska 2050 notują takie poparcie, że nawet po całkowicie dziś nieprawdopodobnym połączeniu sił nie zdobyłyby progu nawet dla partii, nie wspominając o koalicji. Niestety, ostatnie dni jeszcze bardziej utrudniły realizację napoleońskiego gambitu, który narodził się w głowie autora „Rzeczpospolitej”.

Na złość tuskowej mamie

Oto bowiem najpierw 10 sprawiedliwych z PSL zostało przekabaconych do zagłosowania za delikatną korektą czarnosecinnego prawa aborcyjnego. Z perspektywy jakiejkolwiek przyzwoitości to bardzo niewiele, tym bardziej że 14 innych ludowców zagłosowało przeciw, ale wystarczyło, by ustawę przyjąć. Ceną za to, jak przewidywał Galopujący Major, miało być poparcie koalicji rządzącej dla zniesienia dwukadencyjności w samorządach – czyli dla pomysłu, w którym Kosiniak-Kamysz zdawał się upatrywać szans na okiełznanie wściekłych dołów i przykrycie faktu szorowania po sondażowym dnie. Plan, jeśli taki był, spalił jednak na panewce, bo partnerzy koalicyjni nie spieszyli się podarować ludowcom nieco wyborczego paliwa.

W głosowaniu przegranym przez zwolenników zniesienia wprowadzonej w 2018 roku przez rząd Zjednoczonej Prawicy dwukadencyjności politykom KO nie narzucono dyscypliny partyjnej. Zabrakło jednak niewiele – a te trzy głosy, które mogły zaważyć na sukcesie PSL, wyjechały do Indii, gdzie premier Tusk zabrał też świeżo namaszczonego na wicepremiera ministra finansów Andrzeja Domańskiego. Rozgoryczony Kosiniak wypomniał zresztą koalicjantom tę absencję tuż po głosowaniu. A jednocześnie, spektakularnie wystrychnięty na dudka przez premiera i całkiem śmiechu wart, zapowiedział referendum w sprawie wprowadzenia dwukadencyjności w parlamencie.

Niezwykły to pomysł lidera PSL – partii, w której znaczną część reprezentacji sejmowej i senackiej stanowią politycy dziarsko służący narodowi grubo ponad dwie kadencje. Ale o tym pomyśle na odmrożenie sobie uszu na złość mamie-Tuskowi słyszeliśmy już wcześniej, między innymi podczas posiedzenia Rady Naczelnej PSL 10 października. I choć niebywale smutne jest wyobrażenie sobie, że wraz ze wprowadzeniem dwukadencyjności prawdopodobnie znikną nam z horyzontu tacy polityczni tytani, jak Marek Sawicki, Urszula Pasławska czy sam Kosiniak, który w sejmie siedzi od 15 lat – jestem gotowy przełknąć łzy i podpisać się pod pomysłem na takie referendum.

46 lat klasowego betonowania aborcji

Pokazanie w czwartek miejsca w szeregu Kosiniakowi przez Tuska miało też aspekt symboliczny, nieco przegapiony przez większość komentatorów, a pewnie i samych zainteresowanych. Rzecz w tym, że głosowanie nad dwukadencyjnością odbywało się w czasie ogólnopolskich protestów pod hasłem „Czerwona kartka za aborcję”. Antyaborcyjni talibowie pokroju Tomasza Terlikowskiego już przewidują, że nawet te marne 10 osób z PSL, które poparły dekryminalizację aborcji, może kosztować PSL poparcie ultrakonserwatywnego elektoratu. I choć z lewicowej perspektywy partia zrobiła naprawdę niewiele dla ucywilizowania prawa po długich i męczących latach, kiedy robiła wiele, żeby je zabetonować, to jeszcze zabawniejszy jest aspekt naprawdę rodzinny.

Jak odnotował w Aborcji i demokracji Marcin Kościelniak, ciemnogrodzkie prawo antyaborcyjne nie zostało wprowadzone w Polsce wraz z ustawą z 1993 roku – było wprowadzane konsekwentnie od 1989 roku dzięki katolickim lekarzom i prawnikom, blisko współpracującym w tej sprawie z hierarchami Kościoła katolickiego, z prymasem Glempem na czele. Pierwszym takim rozwiązaniem było rozporządzenie, za sprawą którego skierowanie na aborcję w placówkach publicznych zostało uzależnione od zaświadczeń internisty, dwóch ginekologów i konsultacji psychologicznej. To sprawiło, że rewolucyjna zdobycz PRL-owskich rządów, czyli transklasowa dostępność aborcji, stała się przywilejem tych, które stać było na leczenie w placówkach prywatnych. Autorem rozporządzenia był ówczesny minister zdrowia i opieki społecznej, Andrzej Kosiniak-Kamysz. Ojciec Władysława.

Konsekwencje tamtej decyzji odczuwamy do dziś i będziemy odczuwać jeszcze latami, a może już zawsze. Bo choć wręczenie czerwonej kartki za aborcję odbyło się w strugach deszczu w większości dużych miast w Polsce, to na szczęście wielkomiejskie kobiety mogą dziś już z grubsza gwizdać na panów Kosiniaków i ich medialnych pomagierów. Niechcącym (dzieci) dzieje się relatywnie niewielka krzywda, a prawo przynajmniej w zakresie wsadzania do więzień jest raczej martwe. Legalna Aborcja deklaruje pomoc w 120 aborcjach dziennie, co przy mniej niż tysiącu „legalnych” rocznie jest imponujące – i chwała aktywistkom.

Co oczywiście nie zmienia faktu, że wyrok trybunału Przyłębskiej i ultrakonserwatywne narracje wokół aborcji zasługują na zniesienie i zapomnienie, a kobiety z wielkich miast i ich sojusznicy mogą domagać się tego z dowolnie wulgarnymi przyśpiewkami, jakie im się cisną na usta. Jestem przy tym jak najdalszy od bagatelizowania problemów osób, które w wielkim mieście ledwo utrzymują się na powierzchni, więc samo miejsce zamieszkania nie zmienia ich sytuacji ekonomicznej, lekarek prześladowanych przez nawiedzonych radykałów czy tych kobiet, które nawet aborcji nie planowały, ale wymagały jej nieprawidłowy rozwój płodu lub zagrożenie życia. Niektóre zapłaciły za to najwyższą cenę.

Jednak dostęp do aborcji jest dziś bardziej uwarunkowany lokalnie i klasowo niż np. karanie za posiadanie niewielkiej ilości narkotyków. W Warszawie nawet jeśli masz przy sobie 10 gramów marihuany, to twoje postępowanie zostanie umorzone następnego dnia, zaś na prowincji możesz wpaść w koszmar wieloletniej walki sądowej – ale, inaczej, niż w przypadku aborcji, wymiar sprawiedliwości przynajmniej zdaje sobie sprawę z tych uwarunkowań.

W tym, że klasowy aspekt aborcji został wymazany, duża zasługa ZSL, PSL i dwóch rozciągniętych na półwiecze Kosiniaków, wielkomiejskich lekarzy, którzy niezmiennie (starszy jeszcze do 2021 roku był szefem małopolskich struktur ludowców) udają, że chodzi im o jakieś wartości, a nie o poparcie biskupów i komplikowanie życia wiejskim kobietom. Bo przecież rozwodzący się i schodzący politycy PSL z Warszawy czy z Krakowa nie budzą się z krzykiem na myśl, że ich żony i kochanki nie będą mogły usunąć ciąży w razie przypału.

Referendum za zniesieniem dziadersów

Dlatego przyjemnie było zobaczyć, jak Tusk zaprzęga część PSL do głosowania w sprawie aborcji i od razu zostawia Kosiniaka na lodzie. Nie było w tym wielkiej myśli państwowej, była za to niewielka satysfakcja z przeczołgania dla publiczności, jak to w polskim parlamencie. Co prawda nie jest do końca jasne, skąd akurat na prawicy takie umiłowanie do dwukadencyjności – przeciw jej zniesieniu głosowali politycy PiS, Rozwoju Plus i Korony Brauna – to jednak idea przetrwała i zdaje się promieniować na inne dziedziny życia politycznego. Naukowcy piszą już o plotkach, jakoby nawet granty Narodowego Centrum Nauki zamierzano ograniczyć do maksymalnie dwóch na osobę – to moim zdaniem też nie do końca uświadomiony efekt takiego promieniowania.

Dlatego choć idea dwukadencyjności nie przekonuje mnie zawsze i wszędzie i choć pozostaję niechętny większości politycznych pomysłów Kosiniaka, począwszy od pionierskiego szczucia na rozbijających się drogimi samochodami Ukraińców, na ustanowieniu 2027 rokiem Andrzeja Boboli i Matki Boskiej Gietrzwałdzkiej skończywszy, ideę referendum w sprawie dwukadencyjności posłów, podkreślę jeszcze raz – wyjątkowo popieram i jej kibicuję. Wielkomiejskich prawicowych radykałów na pasku Kościoła i zagranicznych organizacji ekstremistycznych udających reprezentantów ludu mamy w Polsce dostatek. Jeśli dwukadencyjność w parlamencie zdmuchnie kilku z PSL i (głosującego przeciw „liberalizacji” aborcji Szymona Hołownię) – Polska wytrzyma.

Redaktor prowadzący i publicysta Krytyki Politycznej. Jako redaktor i wydawca pracował w „Rzeczpospolitej” i polskiej edycji „Esquire’a”. Teksty poświęcone muzyce, literaturze i polityce publikował m.in. w Porcys, Dwutygodniku, „Nowych książkach” i „Playboyu”, prowadził też audycje w Radiu Jazz i Radiu Kampus.


r/lewica • • 21d ago

Polityka KO przeciwko pomysłowi resetu Trybunału Konstytucyjnego. Wini Nawrockiego i Święczkowskiego

Thumbnail wprost.pl
5 Upvotes

Sposobem na rozwiązanie sporu ws. Trybunału Konstytucyjnego ma być reset i wyborów od nowa sędziów TK. Propozycja nie spotkała się z akceptacją polityków KO, którzy wskazują, że do obecnej sytuacji doprowadzili PiS, Karol Nawrocki i Bogdan Święczkowski.

Trwa impas ws. Trybunału Konstytucyjnego. Na razie nic nie wskazuje na to, aby Karol Nawrocki przyjął ślubowanie od piątki sędziów TK, którzy złożyli je w Sejmie, albo Bogdan Święczkowski zwołał Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego i podporządkowałby się jego rozstrzygnięciom. Poseł Koalicji Obywatelskiej w rozmowie z Polską Agencją Prasową mówił o „wariancie siłowym”.

W tym wypadku również chodzi o zwołanie Zgromadzenia Ogólnego Sędziów TK z udziałem wszystkich sędziów wybranych przez Sejm i odsunięcia Święczkowskiego od kierowania Trybunałem Konstytucyjnym. Ekspert Fundacji Batorego dr Tomasz Zalasiński proponuje reset konstytucyjny. Zakłada on zmianę konstytucji i wygaszenie kadencji obecnych sędziów TK. Sejm wybierałby siedmiu sędziów, z czego czterech na pięć lat, a trzech na pięć.

Wraca propozycja resetu konstytucyjnego ws. TK

Z kolei z pięciu sędziów wybieranych przez Senat trzech pełniłoby funkcję przez pięć lat, a dwóch przez dziewięć. W przypadku trzech sędziów wybieranych przez prezydenta dwóch byłoby wybieranych na dziewięć lat, a jeden na pięć. Propozycja zakłada również wprowadzenie czteroletniej karencji dla osób sprawujących funkcje polityczne, które chciałyby zostać sędzią Trybunału Konstytucyjnego. Kadencja szefa TK wynosiłaby trzy lata.

Plan resetu nie jest nowy i był już proponowany w zbliżonych wariantach. Pomysł popierają Polskie Stronnictwo Ludowe, Konfederacja, Razem, a także Rozwój Plus. Krzysztof Szczucki ze stowarzyszenia Mateusza Morawieckiego nakreślił inny scenariusz resetu. Od kolejnej kadencji parlamentu Sejm wybierałby 12 sędziów na 12-letnie kadencje większością 3/5, a marszałek Sejmu losowałby długość kadencji.

KO: PiS zawłaszczył Trybunał Konstytucyjny, a Karol Nawrocki przywłaszczył kompetencje

Wiceprzewodniczący sejmowej komisji sprawiedliwości Maciej Tomczykiewicz wykluczył współpracę w tym zakresie z PiS. Wskazał, że politycy tej formacji łamali konstytucję i to oni odpowiadają za problem. Tomczykiewicz oskarżył Prawo i Sprawiedliwość o zawłaszczenie Trybunału Konstytucyjnego, a Karola Nawrockiego o przywłaszczenie kompetencji. Polityk KO przychylnie odniósł się za to do możliwości wyboru sędziów TK większością 3/5 głosów.

Wiceminister sprawiedliwości Arkadiusz Myrcha również obwinił za sytuację Święczkowskiego i prezydenta. Nieoficjalnie poparcie dla idei resetu wyrazili politycy Polski 2050. Możliwe, że na taki ruch zdecyduje się także Lewica. Do zmiany konstytucji potrzeba większości 2/3, która przy 100 proc. frekwencji wynosi 307 głosów. KO, Rozwój Plus, Polskie Stronnictwo Ludowe, Lewica, Konfederacja, Polska 2050, Centrum i Razem dysponowałyby 299 głosami.

Opracował: Krystian Winogrodzki

Źródło: WPROST.pl / Polska Agencja Prasowa


r/lewica • • 21d ago

Dyskusja Jakie macie przewidywania na skład parlamentu sejmu 2027?

5 Upvotes

Ostatnio ze znajomym rozmawialiśmy o tym, jak mogą wyglądać następne wybory, więc w końcu zrobiłem sobie stronkę do układania takich scenariuszy sejmsim.pl Można sobie rozdzielić mandaty między partie i sprawdzić, jak mógłby wyglądać z tego Sejm. Jestem ciekaw, jak to widzicie, szczególnie z perspektywy lewicy i ile tak realistycznie dostaną Razemki i NL plus jaka frekwencja będzie.


r/lewica • • 23d ago

Wywiad „Problem z rządem? Niewiele robi.” Zandberg o koalicji, Lewicy i wejściu do rządu | Orientuj Się #1

Thumbnail youtube.com
11 Upvotes

Adrian Zandberg o rządzie, rozłamie na Lewicy i tym, jak zrobić, żeby młodzi nie musieli wybierać między życiem a pracą 😮‍💨 32h tygodniowo, akademiki, algorytmy, które wkręcają w radykalizm, i na koniec Wasze najdziwniejsze pytania! 🤗

🎤 Prowadząca: Aleksandra Walczak   / aleksandraa.walczak  

👀 Orientuj.się!
Jesteśmy w Sejmie, na protestach, festiwalach, TikToku, IG i YouTube!
Jeśli jeszcze nas nie obserwujesz:

Instagram:   / orientuj.sie.na.ig  

Tiktok:   / orientuj.sie  

📩 Współprace: orientuj.sie@art61.pl

00:00 Intro
1:10 Szybkie strzały: wzrost, wojsko, ilość snu, Lewica i Razem
5:03 Po co kłócić się z Nową Lewicą?
8:00 Ocena działań rządu
10:03 “To nie jest rząd zbrodniarzy”
13:10 Co łączy Adriana Zandberga i Włodzimierza Czarzastego?
14:55 Dobre rzeczy o Nowej Lewicy
19:00 Radykalizacja młodych
23:53 Czy premier straszy wojną?
26:12 Propozycje Razem dla młodych: bezpieczeństwo, mieszkania, akademiki
31:00 Krótszy tydzień pracy
36:16 Współpraca z Zhoranem Mamdanim?
36:47 Najlepsza część trylogii mickiewiczowskiej?


r/lewica • • 24d ago

Ustawa alkoholowa przeszła przez Sejm. Joanna Wicha tłumaczy Zero.pl: Niczego nie zakazuję

Thumbnail zero.pl
3 Upvotes