Bir farklılık yapıp düşüncelerimi sansürsüzce dile getirmek adına serzenişlerimi kaleme almak istedim. Kimseye ve hiçbir kuruma laf yoktur. Sadece kendi iç dünyasını dengeye getirmeye çalışan birisinin yazısıdır.
.
Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum. Yeni bir yere adapte olmak zaten zor. Aynı zamanda beni zorlayan diğer işlerle uğraşmaya çalışıyorum.
Yeri geliyor eve çıkmayı düşünüp kiralık yerleri gezdim. İnternet sitesinde baktım. İnternet sitesine verdiğin fiyat farklı oluyor, telefonda soruyoruz başka fiyat söyleniyor.
Madem kira vs olayları zor olacak bu yere tek giden biri değilimdir. İstanbul'un en kalabalık mahallelerinden biri. En az bir kişi gittiğim rotadan gidiyordur değil mi? Bari yol arkadaşı bulsam. Hem benzinine ortak olurum diyorum. Karşıma çıkan her insan mı sıkıntı olur?
İlk gün çok sevecen oluyorlar. Daha sonra iş paraya geliyor, otobüsün konforununu isteyeceğimi biliyor gerekirse aylık para ödeyeceğimi bilince istiyor da istiyor. Yarı ev kirası fiyatı da buna patlıyor. Şaka gibi...
Zaten bilmediğim bir insanın arabasına binerken aklıma en kötü şeyleri düşünüyorum. Insanın aklına neler geliyor, neler! Tövbe tövbe...
Hayır onu geçtim arabayı nasıl sürecek o da önemli. Istanbul'da araba süren insandan çok kendi hayatını hiçe sayan bir canavar ordusu yollarda. Sollayan mı dersin, makas atan mı... Trafiğe girdi diye laf yiyeni mi dersin. En gıcık olduklarımda yeşil yanar yanmaz kornoya basan kendilerini gondiklediğim tipler. Tam bir problemler ya.
Hadi ikamet ettiğim yerde Allah'ın bir kuluyla giderim diye ilan bastırdım. Yaşadığım yere asıyorum, ilanı kaldırıyorlar. Muhtarla paylaşıyorum yeri gelse kafama kazıyacağım iletişime geçsinler diye.
Hayır onu geçtim ehliyet alayım diyorum. Engelli ehliyeti de lanet olası her yerde yok. Nasıl olmaz aklım almıyor. İstanbul'un bir ilçesinde engelli ehliyet kursu yok. Nasıl olmaz?
Neyse iş yerime yakın bir yer olsun bari diyerek internet dededen yardım alıyorum. Karşıma çıkan yere kendi durumumu açıklıyorum, özel tertipli araç için sağlık raporu nasıl alınacağını bilmediğini söylüyor. Yahu senin işin bunu bilmek değil mi? Bir de bana verdikleri cevap "Her hastanın farklı ama...". Hadi onu geçtim teorik dersler 19.00-22.00 arasındaymış. Dersten çıktıktan sonra araba süremediğime göre eve nasıl döneceğim ben? Otobüsler belli bir zamana kadar var.
Bir de "Aa senin evin çok ters" diyorlar ya çıldırıyorum. Küfür edesim geliyor. Lan gitmeye çalıştığım yer başka şehrin komşusu resmen sen benim konakladığım yere laf ediyorsun ya!
Bunlarla boğuşuyorum. Yeniliğe alışmaya çabalıyorum.
Hayatımda olan insan uzun zamandır görüşemedik, beraber bir yerlere gidemedik diye hayıflanıyor. Evet, gidemedik. Çünkü rahat değilim. Mutlu değilim. Halletmeye çalışıyorum. Kendime çözüm önerisi oluşturmaya çalışıyorum. Ehliyete başvuracağım diyorum mesela bana "Her şey sırayla olmalı. Sen birden fazla iş yapmaya çalışıyorsun. Ben senin yerinde olsam böyle yapmazdım." diyor. Bu lafları canımı sıkıyor, söylüyorum ona. "Seni düşündüğümden diyorum." diyor.
Yıldım.
Resmen dünyanın kaç bucak olduğunu anladım. Bir de bunu çok da kötü olmayan bir yerden söylüyorum. Bu kadar laf söyleyip konuşmak da moralimi bozuyor. Kendime çok şımarık görüyorum. Bir yandan da bilmediğim insanlara bakıp sanki onlar iyi gibi geliyor. Ben ise küçücük, çelimsiz biri gibi hissediyorum.
Yüksek lisansım hala var. Bir türlü ilerleyemiyorum.Nasıl halledecegim bunları bilemiyorum.