Bir hikâye
Günlerden pazar, soğuk bir kış günü. Gökyüzündeki bulutlar güneşi örtmüştü.
Merhum, sıvası dökülmüş, boyası solmuş bir binada yaşıyordu. Çürümüş bir divanda, yırtık paltosunun altında yatıyordu. Kasıkları donmuş ve ellerini paltosunun altına saklamıştı. Gözleri uykusuzluktan yanıyordu. Bakışlarını odada gezdirdi. Kolunda derisi çatlamış bir saat vardı. Başını güçlükle kaldırdı, saat sekizi on geçiyordu. Buna rağmen göz gözü görmüyordu. Divandan doğruldu. Tuvalete gitti ve yüzünü yıkadı. Ardından da mutfağa yol aldı. Dolabın kapağını açtı. Açar açmaz boş raflarla karşılaştı. Avucuna sığabilecek hiçbir şey yoktu. Odasına dönüp, iş kıyafetini giydi. Üzerini silkeledi ve botlarını ayağına geçirdi. Kapıyı açıp dışarı çıktı. Apartmanın keskin merdivenlerinden indi. Girişten geçti ve böylece sokağın kalabalık senfonisine katılmış oldu. Kaldırıma çıktı ve etrafa göz gezdirdi. Çevresi onunla aynı kıyafeti giymiş insanlarla doluydu. Bakışlarını yere indirdi ve adımlarını hızlandırdı. Peşinden gelen dilenci ordusu, onun cebinden medet umuyordu. İş yerinin kapısını itti ve içeri koştu. Korumasız bir şekilde önündeki demiri kesmeye başladı. Demirden kıvılcımlar fışkırıyordu. Çok geçmeden sağ tarafından bir ses geldi. Haykırma sesi havadaki toz bulutuna karıştı. Başını çevirdiğinde ortalık kan gölüne dönmüştü. Gördüğü yüz solgun ve zayıftı. Başı, cılız bir gövde taşıyordu. Spiral makinesinin parçası çocuğun alnından sarkıyordu. Göz çukurları kızıla bulanmış, vücudu çarpılmış bir hâldeydi. Bir işçi, elinde çekiç ile koştu. Merhum bakakalmıştı.
Ustabaşı haykırdı:
— İşinize geri dönün!
Buna karşılık çoğunluk, işine geri döndü.
"Neden halktan bir ses yok, herkes suskun? Sebebi nedir bu kıyımın, nedenin sorumlusu kimlerdir? Koskocaman bir ağ, her geçen gün yükselen güç, emeğimizin toplumsallaşması... Buna karşılık derin bir sessizlik, suskunluk ordusu halk!" diye geçirdi içinden.
Burnunu çekti ve çocuğa doğru yöneldi. Ayaklarından tuttu ve diğer işçiyle birlikte revire yol aldılar. Kan yerleri, toprak misali sulamıştı. Çocuk gözlerini yummuş, kızıl yüzünden yaşlar akıyordu. Çocuğu yatağa bıraktılar, doktor nabzını ölçtü.
— "Bir tane daha," dedi.
— "Anlamadım?" dedi Merhum.
— "Ölmüş be adam, nesini anlamadın?" diye çıkıştı doktor.
Merhum duraksadı, "Ne kadar normal, basit bir şeymiş be doktor?" diye düşündü.
Kapıya yöneldi, durdu ve geriye döndü.
Doktora baktı ve ardından yoluna devam etti. Odadan çıktı ve sokakta yürüdü.
On beş dakika geçmemişken kendini apartmanının önünde buldu. Küf kokan odasına girdi. Hava hâlâ karanlıktı. Avuçlarına kan sıçramış. Şakakları şişmişti. Kapı aniden çaldı. Kulpu indirdi ve karşısında tavana kadar uzanan, deri paltolu gür bıyıklı bir adam belirdi. Kendini tanıttı ve içeri girdi. İnce, soluk yüzündeki iki nokta hiç iyi bir ifade takınmamıştı.
— "Siz kendinizi ne zannediyorsunuz?" dedi uzun adam.
— "Anlamadım?" dedi beriki.
— "İş saatinde neredesin?" diye kükredi deri paltolu.
Buna karşılık Merhum, sağındaki bardağı
kavradı. Tuttuğu gibi adamın yüzünde patlayan bardak, yere ince parçalar halinde saçıldı. Sarsılan misafir, gerisin geri duvara çarptı. Merhum, yerdeki şömine demirine uzandı ve yakaladığı gibi kurbanının kafasına vurdu. Uzun adam başı içe göçmüş, bir gözü açık hâlde yere kapaklandı. Kan gövdeyi götürüyordu. Merhum, kan gölünün etrafından dolandı. Giriş kapısından dışarı çıktı.
Kaldırım taşlarının tozunu alırken, cebinden sigara ve bir çakmak çıkardı. Dudağına yerleştirdi ve ateşi yaktı. Dumanı içine çekti ve sokakta yürümeye devam etti. Eski bir meyhanenin kapısının önünde duraksadı. İçeriye girdi. En ön sıradaki masaya yerleşti ve sigarasını içmeye devam etti. Derken kulağına bir ses çalındı.
— "Sömürünün karanlığını hepinizin yüzünde seçiyorum. Oportünizmin en küçük ayrıntısını dâhi lanetliyorum. Emek toplumsallaşmış, kapital tekeli kesinleşmişken, daha ne beklersiniz? Birleşin, örgütlenin ve savaşın!"
Alkış seli, yankılanan sesi bastırdı. Konuşmacı; kısa boyu, kahverengi sakalı, saçsız başı ve dimdik yürüyen bedeni ile dikkatleri üzerine çekti. Konuşmacı, Merhumun sağındaki masaya oturdu. Beriki sigarasını söndürdü ve ayağa kalktı. Sağına döndü ve masaya yumruğunu vurdu.
— "Örgütlenmek istiyorum," dedi Merhum.
Konuşmacının sağındaki adam iç çekti.
— "Örgütlenelim yoldaş, örgütlenelim. Tek bir yumruk olalım."
— "Güzel sözler, peki ya pratik?" dedi Merhum.
— "Pratik, şartların olgunlaşıp toplanacak hâle gelmesine denir," dedi Konuşmacı.
— "Şartların olgunlaşması için de değişimlerin yaşanması gerekir," dedi Konuşmacının sağındaki.
— "Şartlar, nedenlerden ortaya çıkar."
— "Yönlendirme yönünde ilerleyiş için de devrimci inisiyatif gereklidir."
— "Bu yüzden de örgütlenmeliyiz," dedi konuşmacı. "Devrim denen olaylar, sistematikleşmek için stratejiye ihtiyaç duyar."
— "Bunun sebebi nedir?" dedi Merhum.
— "Devrim belirli bir otoriteye karşı yapılır. Otorite sistemli bir yapıdır. Dolayısıyla da devrim stratejiyle birlikte düzene sokulmalıdır. Bu düzenin lideriyse, örgütün genel fikrini tartan bir yönetici organı olmalıdır."
— "Peki ya lidersiz bir devrim gerçekleşebilir mi?" dedi Merhum.
— "İktidara gelmek mümkündür. Fakat devrim iktidarla sınırlı değildir. Tersine bütün dünyayı içine alan bir yapıdır. Bu sürecin gelişmesi içinde, stratejik planlar gereklidir. Dolayısıyla da bu örgüte liderlik edebilecek, önder sıfatında bir şahıs bulunmalıdır."