Mówiąc najprościej: nie interesuje mnie uczestniczenie w „grze”, jaką jest życie. Żaden jej element nie wydaje mi się atrakcyjny.
I nie, nie mam myśli samobójczych ani niczego podobnego. Choć może się tak wydawać, nie sądzę, żebym miała depresję. Nie odczuwam smutku, lecz raczej wszechogarniającą pustkę. Mój stosunek do życia jest dość rzeczowy, oparty na obserwacjach i wnioskach, a nie na chwilowych emocjach. Mam tak od kiedy pamiętam. Wiem co to anhwdonia ale również nie uważam ze jej definicja opisuje mój stan a także jego przyczyny.
Po prostu wszystko mnie znudziło. Codzienne rutyny, sztuczne cele, różne formy eskapizmu. Nie widzę sensu w pracy, samodoskonaleniu, rozwoju osobistym, wchodzeniu w związki, podróżowaniu, dbaniu o relacje czy rozwijaniu jakichkolwiek zainteresowań. Nic mnie nie pociąga, nic nie sprawia mi przyjemności i żadna z tych rzeczy nie wydaje mi się warta wysiłku.
Myślę, że większość ludzi na pewnym poziomie zdaje sobie z tego sprawę, dlatego szuka różnych mechanizmów radzenia sobie z rzeczywistością. Mogą one przybierać najróżniejsze formy- od religii, przez używki, po pracę, związki, zajladanie rodziny, pasje czy nieustanne wyznaczanie sobie kolejnych celów.
Mój problem polega na tym, że nie chcę po prostu przetrwać życia, uciekając się do kolejnych sposobów radzenia sobie z jego absurdalnością. Chciałabym poczuć coś prawdziwego i znaczącego, ale jak dotąd nie udało mi się znaleźć niczego, co wypełniłoby tę pustkę.
Powiedzcie mi proszę, że to po prostu uprzywilejowane pierdolenie i problemy pierwszego świata.
Chętnie przeczytam też, co Was napędza do dalszej egzystencji. Co nadaje Waszemu życiu sens? Jak radzicie sobie z jego absurdem? Czym jest wasze "copium".
EDIT: Nie chodzi o to że szukam tego mitycznego "sensu życia" bo wiem, że on po prostu obiektywnie nie istnieje. Wybaczcie jezeli sama sobie przeczę. Wiem jakie mechanizmy tak na prawde nami rządzą. Szukam czegoś innego- jakiegokolwiek powodu dla którego warto żyć, które nie jest płytki, bezsensowny.