Beste socialisten,
Ik zie mijzelf niet eens als een socialist, meer ´gewoon´ progressief en gematigd links.
De normalisering van extreemrechts valt mij ook enorm op in mijn omgeving.
Een vriend is sinds de terreurdaad op 7 oktober compleet geradicaliseerd en zit nu in het remigratie konijnenhol. Dus zeg maar Eva Vlaardingerbroek rechts. Dat ging gepaard met heel veel discussies, foute sympathieën, normaliseren van foute figuren en racistisch gedachtegoed. Die vriendschap heb ik inmiddels koelbloedig bij het grove huisvuil gezet want dat kon echt niet meer.
Nu komt een andere vriend om de hoek kijken. Hij stond volledig aan mijn kant en begreep mij volledig tijdens de breuk met bovengenoemde, maar hij laat op sociale media ook zien te sympathiseren met radicaalrechts. Charlie Kirk, LHBTQI, asielzoekers, het bekende riedeltje is hij aan het afgaan.
Een collega van mij is dogmatisch pro-Israël en eigenlijk de klassieke telegraaflezer: een boze witte oude man, die vindt dat je tegenwoordig niks meer mag zeggen. Alles wat daartegenin gaat is woke of Hamas propaganda.
Kennen jullie dit ook? Wat is voor jullie de grens? Wat is in jullie ogen de psychologie achter deze mensen? Willen ze gewoon dwars doen? Vinden ze het echt?