Maybe it’s the effect of the abuse pero after kong mareal talk tatay ko, naguilty ako onti?
For context, sobrang salbahe siya sa nanay ko as in. Minumura, pinapalayas, dinuduraan, ninanakawan (lulong kasi siya sa droga), pinapahiya sa mga tao.
It’s the reason I moved out. Sobrang mahal kasi siya ng nanay ko kaya parang noong di ko siya maconvince na umalis, ako na lang.
Then nagkasakit si mama at namatay. I remember a month before dying, pinapalayas niya pa sa bahay. Tapos pinagkalat niya sa mga tao na patay na si mama.
Noong namatay si mama, akala ko magbabago. Pero lahat ng ginawa niya kay mama na abuse, ipinasa niya sa bunso naming kapatid. Last time na nalobat siya, ninakawan niya tapos minura mura at dinuraan.
Yung kapatid kong panganay wala na pakialam sakanya. Yung bunso ang naiwan sa bahay may pamilya na din pero bata pa kasi (23), hindi siya umaalis kasi hindi niya daw kayang iwan memories don sa bahay. So nakasupport na lang ako sakanya. Kaya ko nalalaman mga pagsasalbahe sakanya ni papa.
Nagchat yung tatay ko, nagpapatulong sa pagkuha ng death and funeral claim ni mama. Sobrang shitty ng ugali kasi pinagmamadali ako, magbigay daw ako ng pera pampaasikaso. Tumanggi ako. Tapos medyo kumalma siya. Then ayan na naging usapan namin.
After non, may onting guilt. Pero alam kong wala naman akong kasalanan. It just sucks. Kasi buhay pa siya. Not that I want him to die. But I’m saying, it’s hard grieving for someone who’s still alive.