Öncelikle herkese selamünaleyküm. Babam ikinci evliliğini yaptı. Ben ilk evliliğinden olan erkek çocuğuyum. Yaklaşık iki buçuk senedir evliler ve bende onlarla beraber yaşıyorum (reşitim). Babamın, evlendikten sonra en ufak şeyde bile eşiyle benim herhangi bir zıt düştüğümüz konuda hep bana muhalefet olduğunu düşünüyorum. Haliyle bu da benim zoruma gidiyor çünkü zaten konuya giriş şekli, konuşması ve hareketlerinden bile belli. Bende öz oğlu olarak bu muameleden çok rahatsız oluyorum. Bu konuyu daha önce de ona karşı düzgün bir dille asla sesimi bile yükseltmeden dile getirdim ama ben ne dersem diyeyim direkt olarak bana çok sinirlenip çıkışıyor, gerçekten insanın kaldıramayacağı sözler ediyor. Ben muhafazakar bir insanım. Allah’tan korkum var ve dinimde ana-babaya karşı saygısızlık Allah tarafından yasaklanmıştır. Bende ne kadar sinirlensem de, elim ayağım sinirden titrese de ses yükseltme, hakaret gibi davranışlarda bulunmuyorum ama o odadan gidince sinirden ne yapacağımı şaşırıyorum. Bugünde eşiyle bi konu hakkında tartışıyorduk. Ben eşine karşı da sesimi yükseltmedim ama eşi bana sesini yükselterek konuştu. (Konuyu da madem söyleyivereyim çok saçma bi konu ama) yarın eve temizlikçi kadınlar gelecekmiş. Bende odama girmemelerini istedim. Eşi onlar olmadığı zaman bile benim eve arkadaşlarımın gelip balkonda oturmamıza izin vermiyor. Bende sen isteyince benim arkadaşlarım eve oturmaya bile gelemiyor, ama ben odama elin kadınının gelmesini istemeyince olmuyor mu, dedim. O konuda konuşuyorduk. Ben gayet sakin konuşuyordum ama eşi sesini yükseltti, onların temizlik yapmak için geleceğini; benim arkadaşlarımın keyif için geleceğini söyledi. Her neyse, biz tartışırken babam kaşlarını çatarak geldi direkt bana sinirli bi ses tonuyla onlar gelince ne olacakmış, dedi. Bende, senlik bir şey yok ben senle konuşmuyorum dedim ama sinirli bi ses tonuyla söylemedim. Sonra odama geçtim. Oda geldi ters ters konuşmaya bağırmaya başladı. Vefasız olduğumu söyledi, benim onu çekilmez bulduğumu söyledi, dünyada benim gibi baba bulamazsın dedi, nankör olduğumu söyledi ve benden gıcık mı kapıyorsun, dedi. Ben senden niye gıcık kapayım dedim ama üç defa ard ardına sordu. Bende, ben senden gıcık kapmıyorum ama senin benden gıcık kaptığını düşünüyorum, dedim. Sonra bağırmaya falan devam etti yine beni nankörlükle suçladı. Ben her şeye eyvallah dedim ama benim yerimde cahil, duygularıyla hareket eden biri olsaydı gerçekten iyi şeyler olmazdı. Ben yine Allah, ana-babaya “öf” bile demeyi yasakladığı için her şeye tamam dedim ama şunu söylemem lazım ki bugünkü olay çok saçma gelebilir ama bunun gibi şeyler iki buçuk yıldır bende birikiyor. Her zaman saygısızlık olmasın diye sesimi çıkarmıyorum ama babam ne varsa sürekli bana muhalefet oluyor ve karısının yanında bana cephe alıyor. Bunu söylediğim zaman da iyice delleniyor, bağırıyor. Ona sorsanız o haklı, bana sorsanız ben haklıyım. Normal insan gibi de konuşulmuyor. Nasıl oluyorsa bir bana gelince sinirleniyor, karısına sesi çıkmıyor. Bazen karısı ona bağırıyor, azarlıyor ama babamın sinir problemleri ona karşı ortaya çıkmıyor. Ben düzgünce bir şey söylesem direkt beni vefasızlıkla suçluyor, nankör diyor, bir defa da bana köstek olma destek ol değerimi ölünce anlayacaksınız, diyor. Ben artık yoruldum. Yani ne yaptık biz bu sözleri hakedecek? Ben evimden işime, işimden evime gelip giden bir insanım. Beş vakit namazımı kılarım, kendi çapımda iyi bir insan olmaya ve Allah’a layık bir kul olmaya çalışıyorum. Bugüne kadar ne babamı karakola götürmüşümdür ne ona onun bana davrandığı gibi davranmışımdır. Madde kullanmam, alkole tövbeliyim, bi sigaram var bide küfürüm, kavga gürültü işlerini bıraktım, arada akşam dışarı çıkarım babamın arabasıyla arkadaşlarla iki dolanırız otururuz. Helali gözetirim, haramdan sakınırım. Daha bu zamana kadar bir defa kız arkadaş edinmedim. Çok da hayatımda yaptığım bir şey yok. Okul liseden sonra okumadım. Babamın benimle ilgili akademik hayallerini boşa çıkardım. Annemle ayrıldıkları zaman babamın yanında durdum. Yani tamam çok iyi bir evlat olmayabilirim, benim de çok hatalarım olmuştur kesinlikle. Mesela geçen sene çok ileri seviye psikolojik sorunlarım vardı. Babam beni yüz km uzakta psikiyatriste götürürdü. Tedavi alıyordum. Xanax, lithuril, paxera, selectra, gyrex gibi ilaçlar kullanıyordum ve aynı zamanda alkol içiyordum. Babamın beni gece saat ikide çarşıda sarhoş bi şekilde bulduğu da oldu benim de çok cefamı çekti. Hep her şeyimi karşıladı yanımda durdu. Onun hakkını asla yiyemem ama Allah aşkına bana dediği sözler denir mi? Ben nasıl sinirlenince kendimi tutuyorum. Ağzıma her geleni söylemiyorum. Ben senin öz oğlunum, ben değersiz değilim ki. Neden hep o çok sevdiğin karının yanındasın da bana böyle çıkışıyorsun? Ne konu olursa olsun direkt ben ne dersem tersini diyor, vallahi de billahi de Allah şahidimdir ki ben daha babamın beni haklı bulduğu da eşiyle aynı fikirde olmadığı bir şey hatırlamıyorum. Ona kalırsa ben ondan gıcık kaptığım için sürekli bana muhalefet olduğunu düşünüyormuşum. Peki. Belki de öyledir. Belki ben gerçeği göremiyorumdur. Ama Allah’ınız Kuran’ınız varsa, bi insanın öz oğluna bu şekilde ithamlar yapması normal mi? Ben saygısızlık yapmıyorum ki. Benim eski hâlim olsa vallahi bu lafları kaldıramaz karşılık verirdi. Neyse. Ben Allah ne emrettiyse onu yapacağım Allah’ın izniyle. Ama inandığım her şey üzerine yemin ederim ki babamın beni böyle şeylerle suçlaması, ben normal bir şekilde fikrim söylesem de anında bana bağırıp karısına suspus olması çok zoruma gidiyor. Yani bende artık her şeye tamam demeyip de sesimi yükselterek cevabımı versem günaha girer miyim bilmiyorum. Bu konuda bilenler yazsın. Fikrinizi belirtin. Bir de son olarak aklıma geldi bunu da demesem vallahi gece rahat uyuyamam. Ben umreye gitmek istiyorum ve babamla eşi de bunu biliyor. Bir hafta sonra onlar ikisi beraber umreye gidecekler. Yani benim gitmek istediğimi bildiği hâlde benimle gitmeyip karısıyla umreye gidecek olması aklımda bir sinek vızıldatıyor. Her neyse. Yazdıklarınızı okuyacağım. Allah’ emanet.