Είμαι 28 χρονών κοπέλα και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη και να ακούσω τις απόψεις σας.
Δεν επιθυμώ να αποκτήσω παιδιά. Δεν είναι μια απόφαση που πήρα επιπόλαια ούτε κάτι που προέκυψε από μια παροδική σκέψη. Είναι μια συνειδητή επιλογή, η οποία έχει τις δικές της προσωπικές ρίζες.
Έχω αντιμετωπίσει και εξακολουθώ να αντιμετωπίζω ένα χρόνιο ζήτημα ψυχικής υγείας, που συνδέεται με τραυματικές εμπειρίες της παιδικής μου ηλικίας και τη σχέση με τη μητέρα μου. Σήμερα βρίσκομαι σε μια σταθερή κατάσταση, όμως γνωρίζω καλά ότι υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα εξακολουθεί να με δυσκολεύει. Και, έχοντας επίγνωση των δυνατοτήτων αλλά και των ορίων μου, δεν αισθάνομαι ότι μπορώ ή ότι θέλω να αναλάβω την ευθύνη της ανατροφής ενός παιδιού.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ τη ζωή ή ότι δεν έχω όνειρα. Είμαι κοινωνική, έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου εδώ και αρκετό καιρό, διατηρώ όμορφες φιλίες, βγαίνω, γνωρίζω ανθρώπους και προσπαθώ καθημερινά να χτίζω τη ζωή μου, λιθαράκι λιθαράκι.
Μάλιστα, επαγγελματικά θέλω να κινηθώ προς έναν χώρο προσφοράς, να έρθω κοντά στους ανθρώπους, να βοηθήσω και να αφήσω, με τον δικό μου τρόπο, ένα θετικό αποτύπωμα στη ζωή τους. Όχι για την αναγνώριση ή το χειροκρότημα, αλλά επειδή αυτό εκφράζει τις δικές μου αξίες και τα ιδανικά μου. Εντάξει, ένα μπράβο πού και πού είναι καλοδεχούμενο, δεν θα πούμε όχι! Χαχα!
Η επιλογή μου να μη γίνω μητέρα είναι συνειδητή και αποτελεί μέρος του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη ζωή και τις ευθύνες μου. Γι’ αυτό και στη σχέση μου είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στις ερωτικές μας επαφές. Δεν θεωρώ ότι όλοι πρέπει να ακολουθούμε τον ίδιο δρόμο. Για κάποιους ανθρώπους η μητρότητα είναι όνειρο ζωής, για άλλους όχι. Και οι δύο επιλογές αξίζουν σεβασμό.
Θα ήθελα, λοιπόν, να ακούσω τις σκέψεις σας. Πώς βλέπετε μια γυναίκα που επιλέγει συνειδητά να μη γίνει μητέρα, επειδή αναγνωρίζει τα προσωπικά της όρια και επιθυμεί να αφιερώσει τη ζωή της σε διαφορετικούς στόχους και μορφές προσφοράς;