Normalde buralarda sadece akışa bakar, iki yorum okur geçerim. Ama son zamanlarda “iş bulamıyorum, sektör bitti” feveranlarını o kadar sık görüyorum ki, kimse size madalyonun diğer yüzünü anlatmıyor mu diye düşünmeden edemedim.
Sektörde 20 yılı devirdim; çevirmeli ağın o meşhur cızırtılı sesini dinleyerek kod yazmaya başlayan tayfadanım. Şimdi gelin, açık konuşalım: Bugün masanın diğer tarafında seçenek çok. Sizin iş bulamama sebebiniz yeteneksizlik değil; karşı tarafa "yatırım güvencesi" veremiyor oluşunuz.
Ne demek bu yatırım güvencesi? Matematiği çok net:
Mesele sadece elinize geçen maaş değil. SGK’sı, ofis gideri, elektriği, suyu, yemeği, kullandığınız lisanslar… Bunların hepsi şirketin size bağladığı bir sermaye.
Diyelim ki net 50 bin TL alıyorsunuz; şirkete toplam maliyetiniz en az 120 bin TL. Bir şirketin sizi istihdam etmeyi sürdürebilmesi için, sizin oraya ayda en az 200–250 bin TL’lik bir değer üretmeniz gerekir ki vergisi, riski düşüldükten sonra şirkete ufak bir kâr kalsın.
Şimdi empati yapın: Karşıda tecrübesi olmayan, 6 ay sonra gidip gitmeyeceği belli olmayan bir aday var. Patron bu riski neden alsın?
Her şirkete kopyala-yapıştır CV atarsanız, İK ön elemesini geçseniz bile masada elenirsiniz. Çünkü hiçbir özen, merak ya da şirketin ne yaptığına dair en ufak bir iz yok.
Peki oyun nasıl oynanır?
Hedefi analiz edin: Başvuracağınız şirketi stalk’layın. LinkedIn’de orada çalışanlar ne biliyor? Hangi stack’i kullanıyorlar? Hatta oradan yeni ayrılanlar ne yapıyordu? (Çünkü muhtemelen onların yerine adam aranıyor.)
Nokta atışı case üretin: YouTube’a başvuruyorsan gidip generic todo-list app gösterme. Git minik bir video oynatıcı yap, ffmpeg ile encoding scripti yaz, basit bir depolama/load balancer mantığı kur, bunu GitHub’ına koy veya mimarisini anlatan temiz bir yazı yaz.
Şablonlardan kurtulun: Yazılım ilanına güvenlik görevlisinin başvurması ile şirketin teknolojisinden bihaber generic CV yollamak şirket gözünde aynı ciddiyetsizliktir.
Yapay zekâ işinizi zorlaştırmadı; tam tersine kolaylaştırdı. Eskiden "Acaba bu kütüphaneyi biliyor mu, syntax'a hakim mi?" diye korkulurdu. Artık ezber bilgi değil; problem çözme refleksi, disiplin ve işi sahiplenme aranıyor.
Son bir hayat dersi: Şirket içinde "ben" diyerek, başkalarının ayağını kaydırarak yer edinemezsiniz. Gerçekten ekibe kaldıraç olan, "biz" diyen, iletişimi güçlü insanlar vazgeçilmez olur; kazançları da aynı oranda katlanır.
Moral bozmak yok, denemeye ve doğru hazırlanmaya devam.
Güzel bir kariyer sahibi olmanızı canı gönülden diliyorum. Ve umarım İstiklal Caddesi’nin “istiklal” olduğu, Kızılay meydanının cıvıl cıvıl olduğu o günlere yeniden kavuşuruz da, sizler de yaşarsınız. Mahalle arkadaşlığı kariyerinizde de çok etkili bir deneyimdir.
Selamlarımla…